Archive for the ‘Ιερά και βέβηλα’ Category

Μητροπολίτης Σεραφείμ:αγαπάτε αλλήλους αλλά μην τους γλείφετε!(το μαράζι σαν εξορκισμός)

Σεπτεμβρίου 28, 2012

Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ: Όχι στη πεολειχία!

Παραθέτουμε  ακέραιο και αυτούσιο το κείμενο του Θεοφιλέστατου Μητροπολίτη Πειραιά που αποφάσισε να εντρυφήσει σε ένα θέμα που-προφανέστατα!-εξ ολοκλήρου οφείλει, από την αγιοσύνη του και την παρθενική του φύση βεβαίως, να αγνοεί. Αν δεν μπορεί ένας αγράμματος να σε πληροφορήσει για τον Πλάτωνα και τον Καρτέσιο, γιατί τότε ένας από πεποίθηση αλλά και από επαγγελματική προϋπόθεση αγνωστικιστής του έρωτα, δηλ. ένας ανυποψίαστος του πώς παίζεται το σεξουαλικό παιχνίδι, ένας ανέραστος δηλαδή,να μπορεί και να πρέπει να σε διαφωτίσει περί τα αισθητηριακά υψηλά στα χαμηλά τ’αχαμνά του έρωτα; Ζητάς να μάθεις να πιλοτάρεις πύραυλο-θέλω να δείξω το εκρηκτικό της ερωτικής απογείωσης-από κάποιον που δεν οδηγεί ούτε ποδήλατο;

Τι γυρεύεις απ’τους ανθρώπους Σεραφείμ; Τι ψάχνεις στα κρεβάτια τους; Τι σου λείπει απ’το δικό σου κρεβάτι; Κουρέψου, ξυρίσου, πέτα τα άμφια, σενιαρίσου και των άλλων των ανθρώπων τα κρεβάτια δεν θα σε ξανααπασχολήσουν. Ανακάτεψε τα δικά σου σεντόνια και μην ανακατεύεσαι στα σεντόνια των άλλων.

Είναι ενδιαφέρων ο τρόπος του πώς το ψυχικό και σωματικό μαρτύριο που γεννά η σεξουαλική στέρηση, ο ερωτικά αποστειρωμένος μονόχνωτος βίος, διοχετεύεται στην υποκριτική χρηστομάθεια και πόση στρεβλή ηδονή εισπράττεται στον χρηστοδιδάσκαλο όταν μοιράζεται την αυτοευνουχιστική του στέρηση με όλο και περισσότερους δυστυχισμένους ευνουχισμένους. Τι τα θέλεις; Η φύση, όσο και να την καταδιώκεις και να προσπαθείς αυθαίρετα να την υποτάξεις, θα βρει τον τρόπο, μεταμφιεσμένη, να σου δηλώσει το κυριαρχικό παρόν της. Η κατηγορηματική, η πανηγυρική και δημόσια άρνηση της καθαρής, της άδολης σωματικής ηδονής είναι κι αυτός ένας άλλος τρόπος να την αποδέχεσαι αλλά αρρωστημένα πια, εκφυλισμένα. Είναι το φαλλικό παρόν σαν το πιο απρόβλεπτο και σκαμπρόζικο μπούμεραγκ. Βασανιστικός τρόπος σίγουρα, μαρτυρικός, πιο ύπουλος, πιο υποχθόνιος αλλά οι εκδοχές και οι τρόποι που οι άνθρωποι εισπράττουν χαρά απ’το σώμα τους-του νοσηρού τους εγκέφαλου συμπεριλαμβανόμενου- δεν έχουν τέλος στην απειράριθμη ποικιλία τους. Απολαύστε το κείμενο του σεβασμιοτάτου και προσπαθείστε να διερευνήσετε και να εντοπίσετε  τα ηδονικά σημεία που μπορεί να τον διέγειραν κατά την συγγραφή της εγκυκλίου του.

Οι πειρασμοί σαν γιγαντιαίοι φαλλοί πολιορκούν κάθε αγνή χριστιανική ψυχή από παντού: αντιστάσου και μην ενδίδεις και χειρίσου την κατάσταση με ποιμαντορική επιδεξιότητα-μ’αρέσουν τα τσιγκελωτά φρυδάκια του,με τρελαίνουν με την άγρια, δαιμονική υπαινικτικότητα τους. Να κρέμαγε και δυό κρικάκια από κει, θάταν τέλειο!

Η ευθύνη και το χρέος απέναντι στο ιερό πρόσωπο του ανθρώπου και στο μέγιστο δώρο του Θεού, τη ζωή

an8rwposἜχομε δηλώσει ἱκανές φορές ὅτι ἡ ἀληθής ἐπιστήμη ἀποτελεῖ θεόσδοτη εὐλογία γιατί διακονεῖ τό μυστήριο τῆς ζωῆς καί διασφαλίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν εὐτελισμό, τόν μηδενισμό καί τελικά τήν ἄρνηση τῆς ἀληθείας του.
Στήν Σοφία Σειράχ, βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης χιλιάδες χρόνια πρίν περιγράφεται αὐτή ἡ πραγματικότης καί σήμερα χωρίς νά κομπορημονοῦμε ἤ νά κορυβαντιοῦμε μέ μεγάλη ταπείνωση ἀλλά καί εὐγνωμοσύνη στούς ἀληθεῖς ἐπιστήμονας πού πραγματώνουν τόν ἱερό τους ὅρκο παρακαλοῦμε πατρικῶς νά ἐνωτισθοῦμε τῆς φωνῆς τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης πού δυναμικά ἀποδεικνύει τήν ἀλήθεια τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας καί ὀντολογίας.
Ἀποδεικνύεται λοιπόν σήμερα ὅτι δέν κινούμεθα ὅπως μᾶς κατηγοροῦν ἀσταθεῖς ἀδελφοί, ἀπό ποταπά κίνητρα ἀκραίας ἤ φονταμενταλιστικῆς διαθέσεως οὔτε ἔχομε κάποιο ὁμοφοβικό σύνδρομο ἀλλά ὁρμώμενοι ἐκ λόγων ποιμαντικοῦ χρέους καί ποιμαντικῆς εὐθύνης προσπαθοῦμε νά ἐμπεδώσωμε τήν ἀλήθεια ὅτι τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας εἶναι θάνατος καί ὅτι ἡ παράχρησις τῶν σωματικῶν ὀργάνων τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος ἐγκυμονεῖ τρομακτικές συνέπειες τόσο στήν ψυχική ὅσο καί τήν σωματική ὑγεία του. Στήν ἱστοσελίδα ΝΕΑ on line (http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=25&ct=9&articleID=9246) ἀναφέρεται:
«Ο αριθμός των σοβαρών καρκίνων στο κεφάλι και στον λαιμό που σχετίζονται με έναν ιό ο οποίος μεταδίδεται με το στοματικό σεξ, αυξάνεται γρήγορα, αναφέρουν βρετανοί ερευνητές. Και συνιστούν να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο εμβολιασμού των αγοριών εναντίον του. Όπως γράφουν στην «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση», η μορφή του καρκίνου που εξαπλώνεται ραγδαία, ιδίως στις ανεπτυγμένες χώρες, λέγεται οροφαρυγγικό καρκίνωμα των πλακωδών κυττάρων και προκαλείται από την μόλυνση με συγκεκριμένα στελέχη του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)… Οι καρκίνοι της κεφαλής & του τραχήλου (έτσι αποκαλούνται επιστημονικά οι καρκίνοι που αναπτύσσονται από το λαιμό και πάνω, δηλαδή στον φάρυγγα, στον λάρυγγα, στην στοματική κοιλότητα, στην γλώσσα κ.τ.λ.) αποτελούν τον έκτο πιο συχνό καρκίνο σε άντρες και γυναίκες μαζί, με 640.000 κρούσματα τον χρόνο. Στη νέα μελέτη, επιστήμονες από το Ίδρυμα Μελέτης Κεφαλής & Τραχήλου του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Κόβεντρυ, συγκέντρωσαν στοιχεία από επιδημιολογικές μελέτες που καταδεικνύουν την εξάπλωση του οροφαρυγγικού καρκίνου. Μία από αυτές έδειξε ότι ο κίνδυνος αναπτύξεώς του αυξάνεται σε άντρες και γυναίκες που έχουν από 6 ερωτικούς συντρόφους και πάνω στη ζωή τους, από 4 ερωτικούς συντρόφους και πάνω με τους οποίους κάνουν στοματικό σεξ και – ειδικά για τους άντρες – όταν αρχίζουν να έχουν ερωτικές επαφές σε μικρή ηλικία. Άλλες μελέτες έχουν δείξει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες κατά 70% στην ανίχνευση των ιών HPV σε βιοψίες που διέγνωσαν οροφαρυγγικά καρκινώματα σε σουηδούς ασθενείς, ενώ σε αμερικανούς ασθενείς οι ιοί HPV ανευρίσκονται πλέον στο 60% έως 80% των βιοψιών αυτών έναντι του 40% που ήταν την περασμένη δεκαετία. Όπως επισημαίνουν ο δρ Χισάμ Μεχάνα και οι συνεργάτες του, οι ασθενείς με σχετιζόμενο με τους ιούς HPVοροφαρυγγικό καρκίνωμα κατά κανόνα είναι νεώτεροι και αναπαραγωγικής ηλικίας απ’ ό,τι όσοι αναπτύσσουν αντίστοιχα καρκινώματα εξαιτίας άλλων παραγόντων (όπως το πολύ αλκοόλ και το τσιγάρο). Για όλους αυτούς τους λόγους, φρονούν πως πρέπει να αξιολογηθούν εκ νέου τα στοιχεία για το αν χρειάζονται τελικά προστασία και τα αγόρια από τους επικίνδυνους ιούς HPV», καθώς καί στήν ἱστοσελίδα iatropedia ἀναγράφονται (http://www.iatropedia.gr/articles/read/2775) τά ἀκόλουθα: «Πραγματικά έρευνα κατέδειξε ότι το στοματικό σεξ κρύβει πολλούς κινδύνους και μάλιστα οι γυναίκες που κάνουν στοματικό σεξ σε πολλούς και διαφορετικούς άνδρες δίχως καμία προφύλαξη, κινδυνεύουν μέχρι και 8 φορές περισσότερο να εμφανίσουν καρκίνο του φάρυγγα. Η επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας επιστημόνων από το πανεπιστήμιο του Οχάιο, δρ Μώρα Γκίλισον τόνισε ότι: «Ένα άτομο που είχε έξι ή περισσότερους συντρόφους, με τους οποίους είχε επαφή με στοματικό σεξ, έχει οχτώ φορές περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου στον φάρυγγα, σε σύγκριση με κάποια που δεν είχε κάνει ποτέ στοματικό σεξ». Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό American Association for the Advancement of Science και σύμφνα με τα αποτελέσματα της, ο ιός human papillomavirus (HPV) είναι πλέον η κύρια αιτία πρόκλησης στοματοφαρρυγικού καρκίνου σε ποσοστό 67% σε σχέση με το ποσοστό εμφάνισης όλων των αιτιών. Δηλαδή όσο περισσότερο στοματικό σεξ και όσοι περισσότεροι σύντροφοι στη ζωή κάποιου, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος εμφάνισης της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου. Στις ΗΠΑ πάντως το στοματικό σεξ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ανάμεσα στους νέους που το θεωρούν απλό, εύκολο και αβλαβές. Το χαρακτηρίζουν κοινωνικά αποδεκτό, χωρίς συνέπειες και πολύ λιγότερο επικίνδυνο από την ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή. Οι ειδικοί προστασίας του πληθυσμού από τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα ενημερώνουν τους γονείς, δασκάλους, σεξολόγους, γυναικολόγους για τους κινδύνους που παρουσιάζει αυτή η σεξουαλική πρακτική».
Ὀφείλομε νά τονίσωμε ὅτι ἡ ὁρολογία τῶν δύο ἱστοσελίδων σέ ἀναφορά μέ τήν χυδαία πράξη πού περιγράφουν εἶναι ἀπαράδεκτη. Καταδεικνύει ὅμως τήν τρομακτική τραγικότητα τῆς παραχρήσεως τῶν σωματικῶν ὀργάνων καί τῆς παραχρήσεως τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας μας, γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τό λόγο μέ πολλή πατρική ἀγάπη παρακαλοῦμε θερμῶς ὅλους τούς ὑπευθύνους διαμορφώσεως τῆς κοινῆς γνώμης ἀλλά καί τούς ὑπευθύνους διαχειρήσεως τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου μας νά ἀντιληφθοῦν ἐπί τέλους τήν εὐθύνη τους καί τό χρέος τους ἀπέναντι στό ἱερό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου καί στό μέγιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τή ζωή.

Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κατηραμένοι όφεις αποπειρώμενοι αισχράν σταυρολειχία

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι το μπλογκ κρατάει ψηλά το επίπεδο της ανάρτησης, πολύ περισσότερο που περιλαμβάνει το άρθρο του αγιότατου μητροπολίτη, για να είναι συμβατό με το στυλ της αγίας γραφής του. Άρα όσοι με σιχτιρίζετε γιατί δεν γράφω για τσιμπούκια και πίπες να πάτε σε άλλη, πιο πρόστυχη, γειτονιά να πείτε-ίσως και να κάνετε;-τα αίσχη σας.

Υ.Γ.2 Θεωρώ αυτόν τον άνθρωπο αληθινά πολύ δυστυχισμένο. Οι εγκύκλιοι του αυτές είναι ενδείξεις για το πού πορεύεται η μοναχική του καρδιά τις μικρές ώρες και με ποιο τρόπο προσπαθεί αυτές τις αδιέξοδες ατραπούς, υποκρινόμενος προς τον εαυτό του, να τις κάνει κηρύγματα αντί για βιώματα. Προσπαθεί με τη φωτιά που τον καίει να φτιάξει αρτοκλασίες. Σκέφτομαι εκείνη την κωλοπετσωμένη τραβεστί από τη Ρόδο, τη Τζένη του Εισαγγελέα, πόσο λυτρωτική-οκ, ίσως και μοιραία εμπρηστική για τη συμβατική του ζωή υπήρξε, που την πυρπόλησε για πάντα αλλά λυτρώθηκε ταυτόχρονα από τα χίλια βάσανα που τον στρίμωχναν στη γωνία της ύπαρξης του σαν απειλή ενοχών ανικανοποίητων. Νάταν άραγε δυνατόν να ανεχθεί η κοινωνία- χωρίς σκώμμα και με σεβασμό για αυτόν τον ώριμο αλλά τόσο πονεμένο παρθένο- να βρεθεί ένας ανάλογος άγγελος της σάρκας που να του την ελευθερώσει του χιλιοβασανισμένου άυπνου Δεσπότη, να χαρεί κι εκεινού  η ψυχούλα του σωματική επαφή και ντελίριο ερωτικό, την εξουθένωση ενός σώματος που ανακάλυψε και έβαλε σε λειτουργία έναν ανυποψίαστο για κάθε ανέραστο μηχανισμό αισθημάτων; Βάλε γέροντα η μηχανή να δουλέψει και παίρνω εγώ τα κρίματα σου πάνω μου.Έχεις λίγα, έχω πολλά:ούτε εσύ θα καταλάβεις από τι απαλλάσσεσαι ούτε κι εγώ τι φορτώνομαι. Δεν λέει να φεύγεις από αυτή τη ζωή και κάτι που η φύση-και ο Θεός αν θέλεις-το τοποθέτησε στο κέντρο του σύμπαντος σου που λέγεται σώμα σου εσύ να το εξορίζεις στην άβυσσο των ενοχών σου που λέγεται Θρησκεία.

Το σκατό η Μόνα Λίζα!-Είμαστε ΌΛΟΙ καλλιτέχνες!

Μαΐου 18, 2012

Θα μπορούσε ποτέ το έντερο σας να παράξει ένα τέτοιο άμωμο άριστούργημα; Ναι, απαντούν μερικοί. Και ίσως ακόμη καλύτερο!

Η σκέψη όταν ξαμοληθεί δεν έχει όρια. Ειδικά το εύκολο και πιο ενστικτώδες μέρος της, το αναλυτικό. Στα χρόνια της ριζοσπαστικότητας των τεχνών του 20ου αιώνα έτρεξε κάποια στιγμή η άποψη ότι η τέχνη είναι μια απο τις δραστηριότητες του σώματος που γίνονταν με την ψεύτικη επίκληση του ανύπαρκτου πνεύματος. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι παρά μια πιο σύνθετη και χρονοβόρα σωματική διεργασία, όχι διαφορετική από άλλες  σωματικές που από κάποια ανόητη και στενόμυαλη ιδεοληψία δεν εκτιμούνται για τις καλλιτεχνικές τους δυνατότητες και για το τελικό τους εξαγόμενο προϊόν, που άνετα μπορεί να θεωρηθεί κι αυτό εξ ίσου καλλιτεχνικό! Σίγουρα η συμβολή της απελευθερωτικής και αποενοχοποιητικής επιστήμης της ψυχανάλυσης έχει παίξει το ρόλο της στη διαμόρφωση μιας τέτοιας σκέψης. Είμαστε ύλη και κάθε ενέργεια μας είναι προϊόν της δυναμικής αυτής της ύλης που παίρνει διάφορες μορφές και που ναι μεν διακρίνονται κάθε μια για τα ειδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αλλά στην τελική-ύλη κι αυτές-δεν μπορεί παρά να εντάσσονται στην ενιαία κατηγορία των προϊόντων του σώματος-τα οποία παρεμπιπτόντως σε καμιά περίπτωση δεν συλλαμβάνονται και δεν θεωρούνται απαξιωμένα.

Ένα προϊόν που το παράγει η δράση του σώματος σου, είτε αυτό γίνεται με τα χέρια και την συμβολή κάποιων νοητικών λειτουργιών, είτε με τα γεννητικά σου όργανα και τη συνέργεια ορισμένων κινήσεων του σώματος, είτε με την κίνηση μυώνων και οργάνων του σώματος που δεν ελέγχουμε κατευθείαν με τη βούληση μας, είναι προϊόν του ίδιου εργαστηρίου και των τομέων παραγωγής του. Το να φτιάχνεις ένα έργο τέχνης, ένα παιδί ή το να δημιουργείς ύλη που αποβάλλεται με διάφορους τρόπους και από διάφορες διόδους είναι ένα και το αυτό.

Ο τρόπος σκέψης είναι σωστός και σαν ανάλυση είναι εξαιρετικός γιατί μας προσγειώνει και δεν αφήνει τους καλλιτέχνες να κυριαρχούνται από τις αλαζονικές πετριές τους που τους βασανίζουν και μας βασανίζουν κι εμάς στη συνέχεια. Από αυτό που πάσχει αυτός ο σπουδαίος αποδομητικός λόγος-που το ξαναλέω είναι καλοδεχούμενος-είναι ότι μένει στην ανάλυση και δεν προχωρεί στη σύνθεση. Δηλαδή αν αυτή η σκέψη οδηγεί κάπου. Δεν έχω υπόψη μου να οδηγεί και φυσικά η έκθεση κοπράνων από μόνη της δεν έχει να προσφέρει κάτι ιδιαίτερα εποικοδομητικό στον εμπλουτισμό της αντίληψης μας. Κάποιοι το επιχείρησαν, έκαναν έτσι γνωστή την ιδέα, την κοινοποίησαν αλλά το ίδιο το γεγονός της έκθεσης καθεαυτής δεν συγκίνησε τόσο ώστε κάποιος να θέλει να πάρει το εκτεθειμένο καλλιτεχνικό προϊόν στην προσωπική του συλλογή!

Τι θέλω να πω μ’όλα αυτά; Ότι να μην τρομάζουμε και να μην καταδικάζουμε καταθέσεις καινοφανών ιδεών, σοκαριστικών πολλές φορές σε μια πρώτη ανάγνωση. Συμβάλλουν και διευρύνουν την αντίληψη μας για τα πράγματα και ερμηνεύουν τον κόσμο από οπτικές γωνίες που δεν είχαμε ως τώρα υποψιαστεί. Θάρθει η εποχή που ο κουρνιαχτός της ιδέας θα κατακάτσει κι εκεί θα φανεί τι έχει αφήσει σαν παρακαταθήκη. Αυτή η παρακαταθήκη θάναι η έναταξη της στον κόσμο των δημιουργικών ιδεών που έχουν την τάση να συντίθενται και να παράγουν νέα δεδομένα αντίληψης της ζωής, νέα δεδομένα ζωής. Νέα ζωή. Ότι δεν μπήκε στη διαδικασία της σύνθεσης, δεν είναι κάτι άλλο παρά πείραμα που δεν πέτυχε αλλά που αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε και να εκτελεστεί.

Υπουργοποίηση Βορίδη: αυτό δεν καταπίνεται με τίποτε!

Νοέμβριος 14, 2011

Από τον σοσιαλισμό-και καλά!-στον εθνικοσοσιαλισμό: για τα καλά!

(Δεν γράφω αυτή την ανάρτηση παρά σαν οργισμένος. Άρα όσοι θέλγονται από τον Βορίδη και αυτούς που τον επέλεξαν να μπει στην κυβέρνηση, συνιστάται να μην το διαβάσουν. Δεν καμώνομαι τον αντικειμενικό για την περίπτωση του και η ανάρτηση βρίθει από ακραία υποκειμενικές κρίσεις.)

Ο Βορίδης δεν είναι η πρώτη τυχαία περίπτωση φασίστα. Πρόκειται για συγκροτημένο άτομο, με υψηλό δείκτη ευφυΐας, καλή παιδεία, στυλάτο, φαινομενικά ευγενικό και μειλίχιο και με εξαιρετική χρήση του λόγου, που τον χρωματίζει με επιδέξια εκφραστική φωνή-σχεδόν θεατρική. Έχει όλες εκείνες τις αριστοκρατικές αρετές που διέκριναν πολλά από τα υψηλόβαθμα στελέχη του Χίτλερ-που ανάμεσα τους μπορούσες να βρεις ακόμη και ραφινάτους διανοούμενους και απόγονους σπουδαίων δυναστικών οικογενειών-η “δικιά” μας Φρειδερίκη -και τα αδέλφια της!- ήταν μέλος της ναζιστικής νεολαίας.

Ο Βορίδης έχει φασιστικό ήθος και δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του ένα τέτοιο επικοινωνιακό διασυρμό όπως άλλοι επίλεκτοι σπεκουλοφασίστες σαν τον Μπουμπούκο

Ο Βορίδης δεν είναι ο καραγκιόζης Άδωνης Γεωργιάδης με την τσουλάρα συμβία ή οι ανεκδιήγητοι βοϊδόμορφοι Ροντούλης ή Καρατζαφέρης, που στην τελική όλους αυτούς μπορείς και να τους εξαγοράσεις με κάποια τούβλα πεντακοσάευρα. Όλοι αυτοί είναι απλά τυχοδιώκτες, με καθαρά μπακάλικη αντίληψη της ζωής και της πολιτικής και είναι ακροδεξιοί απλά γιατί η ακροδεξιά είναι ένα μαγαζί βολικό και πρόσφορο για κερδοφόρες σπέκουλες και αρπαχτές. Αντίθετα ο Βορίδης είναι φασίστας από ιδιοσυγκρασία, από πνευματική συγκρότηση και από βαθιά θεμελιωμένη αιμοδιψή προδιάθεση. Ο άνθρωπος αυτός αντιλαμβάνεται τη βία σαν έννοια κάθαρσης, σαν αναγκαιότητα φυσική και προπάντων ηθική. Λατρεύει την βία στον πιο βαθύ της πυρήνα: σαν χαρά, σαν απόλαυση, σαν υπέρτατη ηδονή. Ο άνθρωπος αυτός είναι Ούνος στον ψυχισμό του. Η εξουσία είναι γι’αυτόν οργασμική κορύφωση, η τελείωση της φαντασίωσης της βίας σαν μεταφορά από το δημόσιο, μαζικό, οργιαστικό στο εσώψυχο ιδιωτικό και από το φαντασιακό στο βιωμένο πραγματικό. Είναι ο άνθρωπος που θα στέκονταν στο μπαλκόνι του ανακτόρου του αγέρωχος και καμαρωτός απολαμβάνοντας το δικό του οργανωμένο πανηγύρι του αίματος. Ο Βορίδης είναι φτιαγμένος από τη στόφα του ζόφου εκείνου που παράγει Νέρωνες και Χίτλερ.

Η καινοτομία της επιλογής Βορίδη για την θεμελιακά πασοκοκυβέρνηση βρίσκεται στο ότι είναι ο πρώτος πολιτικός που ξεκινάει την καριέρα του με ενσυνείδητη υιοθέτηση της χρήσης βίας.

Αυτό λοιπόν το άτομο έγινε υπουργός. Και έγινε υπουργός γιατί τον θέλησε ένα κόμμα-διατείνεται ότι είναι σοσιαλιστικό και δημοκρατικό-που καιρό τώρα ευνοεί τον τυχοδιωκτισμό του Καρατζαφέρη για την μικροκομματική του στρατηγική σκοπιμότητα να υπονομεύσει το αντίπαλο κυβερνητικό κόμμα. Όμως το ήθος ενός τέτοιου κίνητρου είναι ουσιαστικά φασιστικό ήθος, γιατί όποιος και για όποιον λόγο ευνοεί το φασισμό στην όποια εκδοχή του-από απλό σπεκουλαδόρικο καιροσκοπισμό σαν του Καρατζαφέρη, μέχρι συνειδητή λατρεία της βίας όπως του Βορίδη-είναι συνένοχος σε ένα έγκλημα καθοσιώσεως: μας εξοικειώνει με το φασιστικό φαινόμενο και αυτό σημαίνει ότι ανοίγει το δρόμο ακόμη και στην εκ νέου επικράτηση του. Οι δύσκολοι καιροί εξάλλου ευνοούν τέτοιου είδους εξελίξεις. Είναι ένα θέμα να πολεμάς με συμβατικά πολιτικά μέσα μια συντηρητική ιδεολογία μιας συντηρητικής παράταξης και είναι ένα άλλο να την υπονομεύεις δημιουργώντας Δούρειους Ίππους που θα αλώσουν ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Από αύριο ο Βορίδης, μέσα από το θεσμικό του υπουργικό κύρος, θα έχει μια χωρίς προηγούμενο ευνοϊκή πρόσβαση στα μίντια. Τα επικοινωνιακά του χαρίσματα θα δείξουν έναν νουνεχή, λογικό, εχέφρονα πολιτικό που γνωρίζει να αναπτύσσει την επιχειρηματολογία του με ειρμό και συνέχεια. Στον απλό απονήρευτο κόσμο θα φτάσει η αύρα μιας προσωπικότητας νηφάλιας, ενός προβάτου με οξυδέρκεια, που το πλημμυρίζουν μόνο αισθήματα πηγαίας καλοσύνης και χριστιανικής αλληλεγγύης. Πόσοι όμως γνωρίζουν όχι μόνο τον ναζιστικό ακτιβισμό του Βορίδη-που με επιμέλεια τώρα που ανεβαίνει τα κλιμάκια της εξουσίας προσπαθεί να κρύψει- ή την ρατσιστική επιχειρηματολογία του σχετικά με τους μετανάστες;(από τους μετανάστες φυσικά πάντα εξαιρεί τους στυλάτους κεφαλαιακούς “μετανάστες” που εξαγοράζουν κοψοχρονιά τον πλούτο της χώρας). Ή μήπως μπορεί ποτέ κανείς να ξεχάσει τον μνημειώδη κυνισμό του όταν αγόρευε στη Βουλή υπέρ του ελεύθερου τζόγου και των καζίνων στο όνομα και μόνο της ελεύθερης οικονομίας;

Τα άνθη του κακού: Λέπέν-Βορίδης!

Η υπουργοποίηση του Βορίδη-ειδικά αυτού-είναι κατ’εμέ η αχρειότερη συμβολική ενέργεια που το σημερινό ΠΑΣΟΚ αφήνει σαν επαίσχυντη παρακαταθήκη στο πολιτικό σύστημα. Σαράντα χρόνια τώρα η ακροδεξιά προσπαθεί να διεμβολίσει το πολιτικό σύστημα και να βρεθεί νόμιμα-με την έννοια που ο Βουλγαράκης αντιλαμβάνονταν την ηθική-στην εξουσία. Χάρη στο ΠΑΣΟΚ το κατάφερε. Να δούμε πώς θα τού το ανταποδώσει αυτό η φασιστική παράταξη. Γιατί προφανώς υπάρχει συναλλαγή-βγάζει μάτι αυτό. Σε τελευταία ανάλυση, αφού ήδη σχηματιζόταν μια μεγάλη πλειοψηφία με τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας, γιατί σώνει και καλά θάπρεπε να μπει στην κυβέρνηση και το ΛΑΟΣ;

Εδώ δεν γράφεται απλά Ιστορία αλλά υπογράφεται: ο πρώτος φασίστας Υπουργός στην Ελλάδα είναι πια γεγονός!

Τέλος να υπογραμμίσουμε την συμβολή στον εξαγνισμό της ακροδεξιάς του Πασοκογενούς Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, του οποίου η θητεία δεν μπορεί παρά να μείνει στην Ιστορία σαν το απόλυτο αντίστοιχο του Χίντενμπουργκ που άνοιξε το δρόμο για την επικράτηση του Χίτλερ. Προφανώς η γερμανική κουλτούρα του Παπούλια τούδωσε πρότυπα και ιδεώδη που ασπαζόμενος τα εφαρμόζει και εδώ!

Υ.Γ. Μιχάλη μου, το χάλι σου: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YPvW4Igx9Dk

Η δαιμονομορφία σαν εκκλησιαστική αρετή (βίοι παράλληλοι;)

Σεπτεμβρίου 13, 2011

Γκριγκόρι Ρασπούτιν

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ(το μεσιανό του δάχτυλο πάντως στη σωστή του-ορθή του ορθού-θέση!

Ό,τι τους έμεινε από περηφάνια είναι αυτό;

Ιουνίου 5, 2011

Πολύχρωμη, χαζοχαρούμενη περηφάνια: η περηφάνια της παπανδρεϊκής Ελλάδας του 2011!

Αντιγράφω από το News 247:» Η παρέλαση (του Gay Pride) πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. Η απόφαση του Γιώργου Καμίνη έρχεται αμέσως μετά την εξαγγελία του Υπουργού Πολιτισμού για τη διοργάνωση του »Athens Rainbow Week», εβδομάδας αφιερωμένης στους ομοφυλόφιλους της χώρας μας.

Η κίνηση έχει ως στόχο την ανάπτυξη του gay τουρισμού και την εισροή »pink dollars» στη χώρα».

Η περηφάνια του δεύτερου πλάνου θολώνει και υποχωρεί, μια νέα περηφάνια αναδύεται στο πρώτο πλάνο. Δοξάστε την!

Αφού μας σοδόμισαν σαν λαό, σαν κοινωνία  και σαν έθνος ακόμη,  βρήκαν επιτέλους την περηφάνια που μας πρέπει και  ανέλαβαν την προστασία της. Το αυστηρά ιδιωτικό και προσωπικό, έγινε άξιο προστασίας του ίδιου του κράτους και αντίθετα υποχωρεί το κοινωνικό και το δημόσιο, που αφήνεται έκθετο και απροστάτευτο(καημένη Δημόσια Παιδεία, δεν έχεις αυτές τις πορνικές ιδιότητες τις τόσο απαραίτητες για προσέλκυση χρήματος!). Και για ποιο σκοπό ε; Για να μπει η Ελλάδα στη λίστα του σεξοτουρισμού και των ευρωδολαρίων του! Δεν χρειάζεται να γίνει σχολιασμός σ’αυτό. Μιλάει τόσο γλαφυρά η σημειολογία της είδησης. Στη πτωχευμένη Ρωσία του Γιέλτσιν οι πουτάνες της έγιναν σήμα κατατεθέν της κατάντιας της χώρας.  Σ’εμάς θ’ανθίσει το gay ζιγκολολίκι. Μιά χαρά! Ο,τι μας έλειπε ακριβώς.

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι οι αξιολογικές κρίσεις δεν αφορούν τις σεξουαλικές προτιμήσεις κανενός. Δεν στηλιτεύουμε το ιδιωτικό αλλά την παράξενη προώθηση του στο προσκήνιο την ίδια ακριβώς ώρα που υποχωρεί το δημόσιο και το κοινωνικό. Gay Pride-Δημόσια Παιδεία σημειώσατε 1-0!

Constanza Bonarelli: η ερωμένη του Cavaliere*…

Μαΐου 31, 2011

Από τον μεγαλομανή Λουδοβίκο 14ο μέχρι τον ξυνομούρη καρδινάλιο Ρισελιέ, όλοι ήθελαν νάχουν το μπούστο τους απ’τον Μπερνίνι. Και τόχαν!

Το μουσείο Bargello στη Φλωρεντία είναι ένα αυστηρό, βλοσυρό, γκρίζο μεσαιωνικό παλάτι που στεγάζει ανάμεσα στα πολλά του εκθέματα την καλύτερη-μακράν!- συλλογή αναγεννησιακής γλυπτικής στο κόσμο. Είναι ας πούμε το Ουφίτσι της ιταλικής γλυπτικής-της αναγεννησιακής πρώτα και κύρια όμως. Δεν υπάρχουν ούτε πολλά ούτε σπουδαία έργα μεταγενέστερων περιόδων-μπαρόκ, ροκοκό ή νεοκλασσικά. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε από αυτά τα ύστερα χρόνια της ιταλικής τέχνης. Με μία εξαίρεση, ερωτικά φωτεινή: την προτομή της Κοντστάντζα Μποναρέλι του GianLorenzo Bernini, του μεγάλου γλύπτη, αρχιτέκτονα, πολεοδόμου και ζωγράφου, του μεγάλου αναμορφωτή και επί της ουσίας του διαμορφωτή αυτού που προσλαμβάνουμε σήμερα σαν Ρώμη, που είναι η Ρώμη του Μπαρόκ, δηλαδή η Ρώμη του Μπερνίνι.

Να κι ένας ματαιόδοξος άγγλος μεγαλόσχημος που ήθελε να παραγγείλει ακόμη και την δαντέλα του στον Μπερνίνι

Ο Μπερνίνι ήταν, εκτός των άλλων, ο γλύπτης των μεγάλων, πληθωρικών επιβλητικών γλυπτικών προσωπογραφιών της πολιτικής, εκκλησιαστικής και διανοητικής αφρόκρεμας της εποχής του. Σ’αυτόν προσέτρεχαν όσοι ήθελαν την υστεροφημία τους δικαιωμένη σε τρισδιάστατες διατυπώσεις-έστω!-κι ας μην έχουν αφήσει στην ιστορία της ανθρωπότητας ούτε καν τη στάχτη τους. Ήταν ο άνθρωπος που ικανοποιούσε με τον πιο πειστικό και ασυναγώνιστο τρόπο την μεγαλομανία τους, την επιδειξιομανία τους και την ματαιοδοξία τους . Μοιραία η τέχνη του έμενε στην επιφάνεια, αφού αυτήν εξάλλου καλούνταν να αναπαραστήσει τις περισσότερες φορές: βασιλικά ή παπικά εμβλήματα-κορώνες, μίτρες, ερμίνες,βελούδα, μετάξια, δαντέλλες, πέρλες και λοιπά πολύτιμα πετράδια, αποδοσμένα όλα με δεξιοτεχνία απαράμιλλη. Μέσα σ’αυτή την πληθωρική παράταξη υλικών το πρόσωπο του αναπαριστώμενου ηγεμόνα-κοσμικού ή εκκλησιαστικού-έχανε την εκφραστική του ποιότητα-αν την είχε και ποτέ στην ζωή του-και γινόταν μια επουσιώδης αφορμή αναπαράστασης του. Όχι γιατί ο Μπερνίνι δεν είχε την δυνατότητα να μπει στον ψυχισμό του προσώπου που αναπαριστούσε-το αντίθετο θάλεγα-αλλά δεν είχε σημασία καμιά μια τέτοια προσπάθεια. Ήταν απλά άσκοπο να συμβεί. Φυσικά εξαιρέσεις υπήρξαν και το πορτραίτο του καρδινάλιου Μποργκέζε στην ομώνυμη βίλα στη Ρώμη είναι απόδειξη του πόσο ο Μπερνίνι ήταν ικανός για ραφινάτες  διατυπώσεις μιας  ιδιοσυγκρασιακής ψυχολογικής εγρήγορσης που έφταναν σχεδόν σε προσέγγιση επίτευξης της πτητικότητας της στιγμής, σχεδόν σαν ένα πετυχημένο και διεισδυτικό φωτογραφικό στιγμιότυπο.

Το κορίτσι του Μπερνίνι,η μούσα του, η πέτρα του σκανδάλου, στην πέτρινη αναπαράσταση της απ’τον εραστή της.

Κάπου εδώ βρίσκεται και το μπούστο της Κονστάντζα Μποναρέλι του μουσείου Μπαρτζέλο της Φλωρεντίας. Η διαφορά όμως με όλα τα άλλα πορτραίτα του Μπερνίνι είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με καμιά μεγαλόσχημη κυρά της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας αλλά μια απλή νοικοκυρά, που συνέβαινε να είναι η τρυφερή του ερωμένη, ο παράνομος δεσμός του και η αφορμή πολλών ταλαιπωριών του με την κατεστημένη παπική υποκρισία, που τον υπέβαλε σε βασανιστικές δοκιμασίες μετάνοιας και ταπεινωτικής αίτησης συγγνώμης για αντιχριστιανική συμπεριφορά. Βλέπετε ο Μπερνίνι δούλευε σχεδόν αποκλειστικά για τον εκάστοτε Πάπα και δεν του συγχωρούνταν συμπεριφορές που ξεπερνούσαν τις συμβάσεις ενός χριστιανοπρεπούς βίου. Η ουσία είναι ότι ο Μπερνίνι, παρόλο ότι υπέστη όλους αυτούς τους διωγμούς και τις ταπεινώσεις  που έθιγαν τον πυρήνα της προσωπικότητας του-και ο ερωτισμός του καθενός μας είναι ακριβώς αυτός ο πυρήνας-δεν πρόδωσε την καλή του και με το πείσμα που το πεπεισμένο του πάθος γι’αυτήν τον χαλύβδωσε, τελικά επέβαλε βουβά σε όλους την αντισυμβατική του θεώρηση και πρακτική του ιδιωτικού του βίου. Και μέσα σ’αυτά τα πλαίσια τολμηρής πρόταξης του δικαιώματος του στον ιδιωτικό του βίο, δημιούργησε το αισθαντικότερο πορτραίτο της καριέρας του. Το πιο μινιμαλιστικό, το πιο λιτό αλλά και το βαθύτερα εκφραστικό. Ένα δοκίμιο απτικότητας, ένα τεκμήριο και ένα ντοκουμέντο ερωτογραφίας σεμνής αλλά  βαθιάς και ουσιαστικής. Ένα γλυπτό που δεν φτιάχτηκε με καλέμι και σφυρί αλλά με πλαστικές αναπλάσεις χαδιών και περιπτύξεων. Ένας ύμνος σε αγάπες που εμπνέουν και μια εντολή στην πέτρα να γίνει σάρκα. Σου φαίνεται ότι με το έργο αυτό ο Μπερνίνι έβγαζε το άχτι του-πέρα από την εκδήλωση της αγάπης και των τρυφερών αισθημάτων που έτρεφε για τη δέσποινα του-απεναντι στην επαγγελματική του υποχρέωση να συνδιαλέγεται καλλιτεχνικά με ό,τι λιγότερο ερωτικό υπάρχει σ’αυτό τον πλανήτη: το ιερατείο, το παπικό ιερατείο.

Νάναι αυτή η ζουμερή της σάρκα από το σύμπλεγμα της «Αρπαγής της Περσεφόνης»;

*Με τον τίτλο καβαλιέρε-δηλαδή ιππότης-τίτλο παραχωρημένο από τον ίδιο τον Πάπα- ήταν γνωστός ο Μπερνίνι και ήταν αυτός ο τίτλος κυρίως που του επέβαλε τρόπο ζωής συμβατό με τα χρηστά ήθη ενός ιππότη της χριστιανοσύνης και αυτόν ακριβώς τον τίτλο προσέβαλε με το σφοδρό έρωτα του για την Κονστάντζα. Περαστικά στους ανέραστους.

Το εξώφυλλο του σπουδαίου βιβλίου για την Κονστάντζα Μποναρέλι(επωνυμο του συζύγου της το Μποναρέλι)Πικολόμινι

Το εξώφυλλο του σπουδαίου βιβλίου για την Κονστάντζα Μποναρέλι(επωνυμο του συζύγου της το Μποναρέλι)Πικολόμινι

Update 8/12/2013. Βλέπω ότι κατά ένα πολύ παράξενο τρόπο αυτή η ανάρτηση έχει πολύ μεγάλο σουξέ-ένα από τα αξιοπερίεργα του μπλόγκινγκ. Ίσως ο διφορούμενοα μπερλουσκονικός τίτλος λειτουργεί ακόμη και τώρα, δυό χρόνια μετά την καθαίρεση του, μαγνητικά. Εν πάση περιπτώσει μπαίνω για να ενημερώσω τους αναγνώστες που θα διαβάσουν την ανάρτηση, ότι το πραγματικό όνομα της ερωμένης του Τζιανλορέντζο Μπερνίνι τελικά είναι Κονστάντζα Πικολόμινι. Ένα βιβλίο που εξέδωσε πέρσι το Yale University Press-το «Bernini´s Beloved» της Sarah McPhee,επικεντρώνεται στο θρυλικό όσο και περιπετειώδες αυτό πρόσωπο που αποδεικνύεται, σύμφωνα με τις έρευνες της συγγραφέως, απόγονος μιας διάσημης οικογένειας της Σιένα που έχει ανάμεσα της έναν από τους εξοχότερους Πάπες της Αναγεννησης, τον περιώνυμο Enea Silvio Bartolomeo Piccolomini,μιά από τις λογιότερες μορφές της Αναγέννησης και σημείο αναφοράς σε κάθε Ιστορία της περιόδου και μάλιστα πολύ πριν γίνει Πάπας. Αν και ξεπεσμένη αριστοκράτισσα και αρκετά φτωχή-ανήκε σε  παρηκμασμένο κλάδο της διάσημης κάποτε οικογένειας-πολύ φτωχή λοιπόν για να μπορεί ακόμη και να επικαλεστεί το ένδοξο παρελθόν της οικογένειας της και να αξιώσει κοινωνική προβολή και τύχη, η σχέση της με τον Μπερνίνι δείχνει μια προσωπικότητα με επίγνωση της προέλευσης της και με ιδιοσυγκρασία αρχοντική, που σημαίνει ανεξαρτησία χαρακτήρα εντελώς ατύπικο για μια γυναίκα στη Ρώμη της εποχής του Μπαρόκ. Πληθωρικά ερωτική με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, αποδείχτηκε τελικά δύσκολο φρούτο για τον Μπερνίνι, που φαίνεται πως βρήκε το μάστορα του μαζί της!


Έζησες; Θα πεθάνεις! Πέθανες; Δεν θ’αναστηθείς! (Δεν υπάρχει λόγος)

Απρίλιος 21, 2011

Ο Ντοστογιέφσκι ένιωσε ότι βρέθηκε στο όριο της βέβηλης αθεΐας όταν πρωταντίκρυσε το έργο αυτό του Χανς Χολμπάιν.

Ο θάνατος είναι μια κατάσταση που αφορά και απευθύνεται στους ζωντανούς και μόνο σ’αυτούς. Οι νεκροί στέκουν παγερά αδιάφοροι στο γεγονός, παρόλο ότι το πέρασαν με τόση απόλυτη επιτυχία.

Για τον Μαντένια ο θάνατος είναι η αφορμή συνειδητοποίησης της σκληρότητας της ματαιότητας, του πόσο αποτρόπαιη μπορεί να είναι η εικόνα της.

Κάτι ανάλογο και για την Ανάσταση: είναι ένα παραμύθι που απευθύνεται προς τους ανθρώπους, που όμως παραμένουν πάντοτε αμέτοχοι, παρόλο ότι και πάλι πέρασαν με επιτυχία-και πάντα θα περνούν-το πρώτο και αναγκαίο στάδιο του θανάτου. Στη πραγματικότητα η Ανάσταση είναι η απόπειρα να έλθεις στη ζωή χωρίς τη μεσολάβηση του έρωτα και αυτό από μόνο του είναι μια ύβρις για την οποία μόνο ο Θεός -και τα εδώ παπαγαλάκια του εξυπακούεται!- θα ήταν ικανός.

Α ναι, βέβαια, υπάρχει και η πρόσχαρη, φασματική χαρά της Ανάστασης του Γκρύνεβαλντ! Αληθινά παραμυθένια, που σημαίνει: αληθινά ψεύτικη!

Τι είναι Θεός;

Ιανουαρίου 25, 2011

Θεός μπορεί νάναι καμιά φορά και η οργή των ανθρώπων ενάντια στο θεό.

Θεός είναι η επίκληση Του, η ανάγκη επίκλησης Του. Και φυσικά, τελικά, Θεός είναι η ταπεινότητα και η απελπισία των ανθρώπων που οδηγείται σ’αυτή την ανάγκη. Γιατί βέβαια Θεός είναι ο άνθρωπος που Τον δημιούργησε.  Και ο Θεός είναι το μεγαλοπρεπέστερο, το μνημειακότερο αλλά και το πιο αμφισβητούμενο απ’όλα  τα δημιουργήματα του ανθρώπου, του μόνου αληθινού και υπαρκτού Θεού.

Θεός όμως μπορεί άνετα να είναι και αυτός που τον δημιουργεί εκ του μηδενός και τον κάνει μια τόσο πειστικά επιβλητική παρουσία, όπως εδώ ο Μικελάντζελο!

Σκυλοφροσύνη

Ιουλίου 4, 2010

Γαβ,γαβ, γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει σαν σκύλος; Εννοώ να ζήσει με όλο του το σώμα , με όλη του την καρδιά και τη διάνοια του. Και σε τί ποσοστό μπορεί να κάποιος να αγγίξει αυτή την πιθανότητα έστω και από μακριά; Και ποιά η απόσταση του από τον σκύλο τον ίδιο αλλά και αντίστοιχα από τον άνθρωπο που δεν διανοείται να κάνει ποτέ του κάτι τέτοιο; Και υπάρχει άραγε περίπτωση κάποιος που ακριβώς δεν διανοείται να ζήσει σαν σκύλος, παρόλα αυτά να βρίσκεται εγγύτερα στην πιθανότητα να το επιτύχει καλύτερα σε αυτόν τον ρόλο από κάποιον που διαθέτει όλον τον πνευματοψυχοσωματικό του εξοπλισμό γι’αυτό το σκοπό;

Η περισυλλογή των Ιερών Κοπράνων

Απρίλιος 1, 2010

Αμέσως μετά το χαρμόσυνο άγγελμα της Ανάστασης του Χριστού, συνειδητοποιήθηκε από μερικούς ότι αληθινά ετούτος ο άνθρωπος που σταυρώθηκε στο κεντρικό κατάρτι του Γολγοθά ήταν ο ίδιος ο γιός του Θεού, Θεός ο ίδιος! Και συνειδητοποιήθηκε από εκείνου του είδους τους έξυπνους που σήμερα συχνάζουν στις αυλές και τα αίθρια των χρηματιστηρίων, ότι οτιδήποτε άφησε πίσω του ο Χριστός από την υλική ζωή του αποτελεί αφενός τεκμήριο της επίγειας ζωής του αφετέρου εν δυνάμει κατεξοχήν αντικείμενο λατρείας και διαμεσολάβημα πίστης.

Έτσι άρχισε ένας αγώνας αναζήτησης ανάμεσα στα λίγα φτωχικά απομεινάρια που άφησε πίσω του ο Θεάνθρωπος. Μετά τον αρχικό διαμελισμό των ιματίων του λέγεται ότι τη διαχείριση του εναπομένοντος υλικού ανέλαβαν οι οίκοι δημοπρασιών σε συμφωνία με τους επίγειους κληρονόμους του μεταστάντος Χριστού. Έτσι παρατηρήθηκε μιά άνοδος της τιμής των καρφιών με τα οποία προσηλώθηκε στο σταυρό, του ακάνθινου στεφανιού με το οποίο στέφθηκε βασιλιάς και των πονεμένων και των πονεσιάρικων αλλά κυρίως των άπονων(αργότερα το στεφάνι αυτό τεμαχίστηκε και πουλήθηκε κατά αγκάθι.Τμήμα του όμως διασώθηκε και συντήρηθηκε΄έτσι ώστε να καλλιεργηθεί με καταβολάδα και να αυγατήσει τόσο ώστε-πικροστέφανο!-η διάμετρος του να περιβάλλει ολόκληρη τη γή πολλές φορές, μετατρέποντας την κι αυτή σ’ενα καινούργιο ακανθοστεφανωμένο θύμα).Το σφουγγάρι αποδείχτηκε ιδιαίτερα θαυματουργό αφού κατάφερε να απομυζήσει επί εκατοντάδες χρόνια πολύ αίμα και ιδρώτα ακόμα και αυτών που πολέμησαν γιά τον Κύριο. Για το Τίμιο Ξύλο δεν χρειάζεται να γίνουμε πιό αναλυτικοί. Ο καθένας μας συνάντησε στη μικρή ζωή και από ένα κομμάτι του. Φυσικά ειδική θέση έχει η Ιερά Σινδόνη. Εδώ η χρηματιστηριακή αξία αυτού του πανίερου κειμηλίου φέρνει σε απόλυτη αμηχανία και παγώνει ακόμα και το χαμόγελο της αυτοκράτειρας των οίκων δημοπρασιών, της Τζοκόντας του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Γιά την Ιερά Σινδόνη λέγεται ότι ο Πάπας Ουρβανός ο 3ος ήταν τόσο διατεθειμένος να το αποκτήσει «πάση Θεού»(μην ξεχνιόμαστε ε;  ) ώστε έκανε γνωστό διακριτικά στους δυνάμενους να τον βοηθήσουν σ’αυτό το αίτημά τους ότι θα καθόταν ακόμη και να τον σοδομίσουν(κάτι που ορκισμένα δεν θα το ήθελε!) αν αυτή η αποτρόπαια πράξη οδηγούσε στην απόκτηση του. Τελικά το κειμήλιο αυτό αποκτήθηκε από τον βασιλιά του Πεδεμοντίου ασοδόμητα(λέγεται). Το ιερό αυτό όμως λείψανο αποδείχτηκε μούφα τελικά. Αλλά οι καθολικοί επίσκοποι του Τορίνο ξέρουν καλά το μυστικό:’ότι δηλαδή η Αγία Σινδόνη-που δεν ήταν κάτι άλλο παρά το κατωσέντονο από το αμαρτωλό κρεβάτι της Μαγδαληνής, είχε τόσα πολλά τεκμήρια της κοινής τους δραστηριότητας, ώστε δύσκολα ο εβραϊκής αντίληψης χριστιανισμός θα το μετέτρεπε σε παγανιστικό σύμβολο λατρείας και πίστης στον έρωτα. Κι έτσι τόκαψαν!

Φυσικά όλοι θα σκεφθούν το Ιερό Δισκοπότηρο και τους αγώνες που έκανε η Χριστιανοσύνη γιά την απόκτηση του με δεκάδες, μικρές και μεγάλες, αιματοβαμένες Σταυροφορίες . Πούντο όμως; Ακόμα κι ο φραγκοφονιάς Βάγκνερ-απογοητεύοντας βαθειά τον καλύτερο του φίλο Νίτσε-το αναζήτησε εναγώνια με μουσική αίτηση χαρτοσημασμένη απ’το Βαυαρό βασιλιά. Το μέλλον θα δείξει αν οι κερδοσκόποι μπορούν να ελπίζουν σε μιά επανεμφάνιση του πιό γκλάμουρ κειμηλίου του Χριστιανισμού.

Ενα μικρό όμως εβραιόπουλο, πολύ τσαχπίνικο και με μάτι τσακίρικο και πούπιανε πουλιά στον αέρα και που ένα φεγγάρι υπήρξε μαθητής του Χριστού τη μυρίστηκε τη δουλειά καλύτερα απ’τους άλλους. Σου λέει το πιτσιρίκι

– αν κάτι είναι αληθινά του ίδιου του Χριστού πρέπει νάναι απ΄το σώμα του, νάναι ή το ίδιο το σώμα του, που δυστυχώς γιά μένα αλλά ευτυχώς γιά την ανθρωπότητα αναστήθηκε, ή κατι που να παράχθηκε απ’το ίδιο του το σώμα. Παιδάκια έκανε; δεν έκανε(η Μαγδαληνή λόγω αφροδισίων είχε καταστραμμένο το σύστημα της). Τί μένει που ένα σώμα αφήνει πίσω δικό του; που είναι δικό του; πλαστουργημένο από την ίδια του την ύλη; από τα σωθικά της ίδιας του της ύλης; Κι έτσι ξεκίνησε τη συστηματική περισυλλογή των κοπράνων του Ιησού. Θυμήθηκε ότι κάποια στιγμή σ’ενα μεγάλης διάρκειας κήρυγμα στην Καπερναούμ, ο Ιησούς-με σφιγμένα χείλια-έδειξε την ανάγκη που κάνει τους ανθρώπους (και τους θεούς όπως φαίνεται) να θέλουν να μείνουν μόνοι τους στη φύση και να διαλεχθούν μαζί της σωματικά. Κάποια άλλη στιγμή, στα Ιεροσόλυμα θαρρώ, λίγο πριν την Κυριακή μετα Βάγια έτρεξε σ’ένα λοφάκι εκεί κοντά κι ανκουφίστηκε θεϊκά. Γύρισε μάλιστα μετά χαλαρός και ανανεωμένος, καθώς ένα σμάρι μύγες βούϊζε χαρωπά πάνω απ’το μελλοντικό λείψανο του Ιησού. Εκατσε λοιπόν το σαΐνι λοιπόν κι έκανε μιά πρόχειρη καταγραφή των περιοχών περπάτησε ο Θεάνθρωπος και μετά άρχισε να επισκέπτεται τις περιοχές μιά μιά και να μαζεύει ό, τι εύρισκε. Στη Βηθλεεμ δεν βρήκε τίποτε γιατί φαίνεται κάποια μπόρα διασκόρπισε το θεϊκό υλικό σε παρακείμενο αγρό , όπου-θαύμα!-τον είδε σπαρμένο με θαυμάσιους σπερμοφόρους κρίνους! Στη Ναζαρέτ μπρδεύτηκε λιγάκι γιατί-τώρα το θυμήθηκε- ο Χριστός είχε ανακουφιστεί παρέα με τον απόστολο Πέτρο. Βέβαια γρήγορα ξεχώρισε το μυρωμένο κειμήλιο ενός Θεού!

Η απορία μας είναι αυτή: πού είναι αυτός ο ανεκτίμητος θρησκευτικός θησαυρός; σε ποιά κατάσταση βρίσκεται τώρα; Άλλοι εικάζουν ότι έχει συσκευασθεί μέσα στο εσωτερικό του Άγιου Δισκοπότηρου ενώ άλλοι -θεολογικά κρίνοντας τα πράγματα-λένε ότι κανένα υλικό απομεινάρι του Χριστού δεν έμεινε μετά την Ανάστασή του και άρα τα ιερά του Χριστού κόπρανα αναστήθηκαν κι αυτά. Το θέμα πάντως ερευνάται ακόμα.