Archive for the ‘Κουκουλόπουλος’ Category

Ο Κουκουλόπουλος και ο Γαλιλαίος

Δεκέμβριος 13, 2014
Salon de bricolage: Μόνο για μέλη ;-)

Salon de bricolage: Μόνο για μέλη 😉

Είναι ενδιαφέρουσα αυτή η Ιστορία με το Κολωνακιώτικο Salon de Bricolage. Ο τρόπος που διαψεύστηκε και συνεχίζει ακόμη να διαψεύδεται, παρότι έχει πέσει σιγή ασυρμάτου εδώ και μέρες, για όσους δεν τρώνε κουτόχορτο, είναι επιβεβαίωση ότι συνέβη.

Βασικά η ιστορία απέκτησε αληθινό ενδιαφέρον όταν την ανακίνησε ο Κουκουλόπουλος στη Βουλή. Είναι αρκετά χρόνια στη πολιτική ο Κουκουλόπουλος. Έμπειρος είναι και σοβαρός θεωρείται και δείχνει να είναι ένας αρκετά καπάτσος άνθρωπος. Άλλωστε στο βιογραφικό του δεν έχει γκάφες ή δηλώσεις που να τον εκθέτουν σαν αναξιόπιστο πρόσωπο. Το ότι επικαλέστηκε λοιπόν ενώπιον της Βουλής την αμφισβητούμενη-και πρέπει να το παραδεχτούμε: αναπόδεικτη μέχρι στιγμής-πληροφορία για  μια τέτοια συνάντηση στο ιδιωτικό αυτό κλαμπ, παραπέμποντας μάλιστα σε στοιχεία που, δυστυχώς γι’αυτόν και τον ισχυρισμό του, δεν προσκόμισε, δεν μπορούμε παρόλα αυτά να το προσπεράσουμε έτσι εύκολα. Δεν μας έχει δώσει ως τώρα ο Κουκουλόπουλος τέτοια δείγματα γραφής στην εν γένει συμπεριφορά του. Μπορεί κάποιος να μην τον γουστάρει για χ,ψ λόγους αλλά να του αμφισβητήσει σε γενικές γραμμές τη σοβαρότητα είναι κομματάκι δύσκολο. Ο Κουκουλόπουλος ούτε Πάνος Καμμένος είναι ούτε Τσουλίδου-Ξουλίδου δεν ξέρω πως λέγεται αυτή η απίθανη βουλευτίνα του Καμμένου είναι ούτε ο απερίγραπτα ασόβαρος Σκουρλέτης ούτε ο κραυγαλέος και γελοίος Ντινόπουλος. Γιατί ξαφνικά αποφάσισε να εξειδικεύσει τόσο πολύ σ’αυτό που κατάγγειλε πάνω στο βήμα της Βουλής; Μια υποτυπώδης νύξη δεν θα τού αρκούσε;

Η γνώμη μου είναι ότι ο Κουκουλόπουλος ξέρει και ό,τι ανέφερε από του βήματος της Βουλής ισχύει. Ας τα πάρουμε τα πράγματα στη λογική τους σειρά.Έκανε την αναφορά του στη Βουλή με τον πιο πανηγυρικό δυνατό τρόπο για ένα και μόνο σκοπό: για να εκθέσει το Τσίπρα. Μιλάμε για πολιτική και αυτά τα μέσα και οι τρόποι είναι απολύτως θεμιτά. Πολύ κομψά δεν είναι αλλά από τη στιγμή που ο Τσίπρας δεν θέλει να εκτίθεται για κάποιες συναντήσεις που κάνει, ο πολιτικός του αντίπαλος έχει κάθε δικαίωμα αυτό να το ερμηνεύσει αποκαλύπτοντας το πρώτα. Προκάλεσε λοιπόν το Τσίπρα να το διαψεύσει.  O Τσίπρας-και καλά έκανε για πάρτη του κατά τη γνώμη μου-δεν το διέψευσε,  με την αυτονόητη και υπονοούμενη έννοια ότι,  δεν μπορεί να ασχολείται ένας σε αναμονή πρωθυπουργός με το τί μπορεί να τού καταλογίζει αθεμελίωτα ο ένας και ο άλλος. Βέβαια αν είχε διαψεύσει και η διάψευση δεν ανταποκρινόταν στην αλήθεια, αυτό θα ήταν ανεπανόρθωτο κτύπημα. Είναι λοιπόν πολύ βολικό να επικαλείσαι τη σοβαρότητα σου και να μην απαντάς-σε εξασφαλίζει ακόμη και αν την έχεις λερωμένη τη φωλιά σου. Δεν χρειάζεται να διαψεύσεις δήλωση που δεν έκανες!

Σκέφτηκα πολύ αυτή τη διακινούμενη αλλά αναπόδεικτη πληροφορία. Κάποτε, την εποχή που σπούδαζα σινεμά, έγραφα κι εγώ σενάρια και μάλιστα με λίγο μυστήριο μέσα-δεν έχω κρύψει ποτέ την αγάπη μου για τον Hitchcock. Σκέφτηκα λοιπόν αυτή η αδιασταύρωτη πληροφορία πόσες πιθανότητες είχε να ήταν χαλκευμένη και πόσες αληθινή. Ένα στοιχείο που θα την καθιστούσε στα μάτια μου πολύ ύποπτη είναι η κραυγαλέα ευλογοφάνεια της-μόνο σενάριο μπορεί να είναι τόσο ευλογοφανές. Προφανώς ένα πολύ κακό σενάριο. Εξίσου όμως ύποπτο-γελοία ύποπτο αυτή τη φορά- θα ήταν αν το σενάριο έφτανε σε σημείο τραγελαφικής απιθανότητας. Η πληροφορία έχει στοιχεία πιθανής, λογικής ευλογοφάνειας λοιπόν αν και η το στοιχείο της έκπληξης δεν της λείπει. Άλλωστε οι σχέσεις του Τσίπρα με την οικογένεια της Γιάννας Αγγελοπούλου είναι εδώ και δυόμισυ ολόκληρα χρόνια γνωστές και οι λίγες χλιαρές διαψεύσεις που κυκλοφόρησαν δεν προέρχονται από τα χείλια του ίδιου του Τσίπρα. Εξάλλου η-θεαματική ομολογουμένως και πολύ γενναιόδωρη επικοινωνιακά, αντάξια σαν απάντηση σε έναν εξίσου γενναιόδωρο και όπως φαίνεται γαλαντόμο χορηγό-η θεαματική λοιπόν συνάντηση του με την κυρία Αγγελοπούλου στο ίδιο το Μέγαρο του Κοινοβουλίου επιβεβαιώνει με τον πανηγυρικότερο τρόπο τις θερμές σχέσεις αυτών των δύο προσώπων μεταξύ τους. Αντιδιαστείλετε εδώ αυτή τη συνάντηση με την ανάλογη με το Σαμαρά, που ανακοινώθηκε μεν αλλά έγινε εντελώς ιδιωτικά, μακριά από κάμερες και δηλώσεις.Στη πρώτη υπάρχει μια ευγνώμων διάθεση του φυντανιού προς τη «κυρία Ρόμπινσον» που θα τον μυήσει στα μυστικά της αληθινά πολύ υψηλής πολιτικής και φυσικά στο γκλάμουρ που απαραίτητα τη συνοδεύει. Στη δεύτερη, αυτή με το Σαμαρά,  μια αγγαρεία που διεκπεραιώνεται με τον πιο τυπικό και ψυχρό τρόπο, χωρίς την ελάχιστη-τόσο λαχταριστή για τη σούπερ ματαιόδοξη αυτή κυρία-επικοινωνιακή χαρά και προβολή: πόσο πληγωμένη θα πρέπει να ένιωθε βγαίνοντας απ’το σπίτι του Σαμαρά ε; Μόνο ο νυσταγμένος σωφέρ της την περίμενε στην έξοδο!

Ο Τσίπρας όλη αυτή τη περίοδο δίνει εξετάσεις ευέλικτου ιδεολογικού αμοραλισμού: αριστερή ρητορεία στη κωλότσεπη, επαναστατικός υπαινιγμός στο ακομβίωτο, ανοικτό πουκάμισο, πεισματικά χωρίς λαιμοδέτη ακόμη αλλά, με το μάτι να αλλοιθωρίζει σταθερά προς τον πλούτο-επιμένω ότι η σημειολογία του Burberry δεν είναι καθόλου, μα καθόλου τυχαία. Στο γραφικό και απίστευτα λουσάτο Como ο άβγαλτος Τσίπρας, με την απελπθστικά χαμηλή ηθικοπνευματική συγκρότηση του αγοραίου τυχοδιώκτη, πρέπει νάλιωσε σαν βούτυρο πάνω στον αχνιστό αστακό. Τη λαχτάρα του να εξαγοραστεί δεν τη βλέπουμε μόνο εμείς που τον αναλύουμε σε καθημερινή βάση αλλά και αυτοί που θα τον εξαγοράσουν. Προ πάντων αυτοί! Και η πληροφορία, η αίσθηση ότι είναι ενδοτικός σε μια τέτοια πιθανότητα έχει προκαλέσει κύματα ερεθισμού στους πιο κωλοπετσωμένους κεφαλαιούχους που λαχταρούν για τέτοιο κελεπούρι. Ξέφυγα απ’το θέμα; Καθόλου! Αν βλέπεις καπνό απ’τη καμινάδα του salon de bricolage, να το ξέρεις, κάτι ψήνεται! Κράτα το αυτό.

Το Salon de Bricolage-δεν τόξερα, τώρα τόμαθα κι εγώ-είναι ένα αυστηρά ιδιωτικό, κλειστό κλαμπ που εξυπηρετεί τις ανάγκες των επώνυμων μελών του για διακριτικό προσωπικό βίο-είναι άνθρωποι και οι διασημότητες και είναι λογικό να μην θέλουν πάντα τη προβολή. Δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί αυτόν τον πολύ συγκεκριμένο σκοπό, που στη περίπτωση των διάσημων και επώνυμων, καταντάει ένας εξαιρετικά πολυτελής σκοπός. Είναι τόσο σπάνιος γι’αυτούς όσο ένα κίτρινο διαμάντι. Έχει τους τρόπους ένα τέτοιο μαγαζί να εξασφαλίζει την ιδιωτικότητα και τη μυστικότητα, διαφορετικά δεν θα είχε λόγο ύπαρξης-(έχω τη περιέργεια να δω αν μετά από όλη αυτή τη δημοσιότητα μεσομακροπρόθεσμα η επιχείρηση επιβιώσει σαν τέτοια ή αναγκαστεί να μεταβληθεί σε ανοιχτό κλαμπ, για να αποσβέσει τη χασούρα). Έχει τους τρόπους ένα τέτοιο μαγαζί να μη χρειάζεται να διαψεύδει δηλώσεις ακόμη και ενός υπουργού από το βήμα της Βουλής και μάλιστα ένα τέτοιο τρόπο ώστε να το καταλάβει τελικά και ο ίδιος ο Υπουργός.

Πέρασαν αρκετές μέρες από τη δήλωση του Κουκουλόπουλου στη Βουλή. Διαψεύστηκαν με οργίλο τρόπο από πολλές πλευρές.Ο τρόπος που το έκανε η κυρία Λάτση έκανε ορισμένως πολλή εντύπωση, γιατί ενσωμάτωνε και απειλές αυτή δήλωση. Με λίγο χιούμορ, πιστεύω ότι θα καθάριζε πιο εύκολα. Το γιατί χρειάστηκε να ξεπεράσει τα όρια αμύνης για μια τόσο αμελητέα πληροφορία, που θα μπορούσε να διακινηθεί σε ανύποπτο χρόνο ακόμη και από την espresso ας πούμε,  είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός μας να ερμηνευτεί-φαντάζομαι ότι δεν θα μας στείλει κι εκεί, στα ενδότερα του εγκεφάλου μας, τους δικηγόρους της η κυρία. Χτες λοιπόν αλίευσα δύο καθυστερημένες δημοσιεύσεις από το δημοσιογραφικό blog της κυρίας Έλλης Στάη. Η μία δημοσίευση, (εδώ),  είναι λίγο παραπολιτική χωρίς καμιά ιδιαίτερη βαρύνουσα σημασία-κι εδώ παρεμπιπτόντως,  δεν επισυνάπτονται αποδείξεις-φάουλ αυτό! Αφήνεται η νύξη-τι νύξη; η κατηγορία σχεδόν-ότι κάποια συγκεκριμένη επώνυμη δημοσιογράφος-προφανώς μέλος του κλαμπ-διέρρευσε τη πληροφορία. Είναι ενδιαφέρον ότι γνωρίζουν ποιος διέρρευσε μια πληροφορία αναληθή αλλά δεν την καταγγέλλουν επώνυμα. Περισσότερο μοιάζει με αυτό το τρόπο να θέλουν να τη κάνουν να μη μιλήσει παρά να την εκθέσουν, κάτι που θα ήταν το λογικά αναμενόμενο αν όντως αυτή διοχέτευσε μια χαλκευμένη πληροφορία. Τη λυπήθηκαν; Αστεία πράγματα. 006---Αντίγραφο

Θεωρώ όμως πιο ενδιαφέρουσα σημειολογικά τη δεύτερη είδηση, που ναι μεν τη διάβασα στο μπλογκ της κυρίας Στάη αλλά φαντάζομαι κυκλοφόρησε ευρύτερα, αφού είναι ένα τουίτ του εκπροσώπου του Τσίπρα, του Νίκου Παπά. Γενικά έχω διαπιστώσει ότι και οι δύο επιφορτισμένοι με την Επικοινωνία του Προέδρου του Σύριζα δεν είναι ιδιαίτερα ευφυείς άνθρωποι-σχεδόν είναι η αντανάκλαση της απίθανης Βούλτεψη!-απλά ο Παπάς είναι πιο ευγενικός και σαφώς πιο μετριοπαθής. Ο Σκουρλέττης-οι επισκέπτες του μπλογκ ξέρουν τη γνώμη μου γι’αυτόν, η ανάρτηση που τού έχω κάνει έχει αποδειχτεί η δημοφιλέστερη του μπλογκ!-είναι απλά απερίγραπτα ελεεινός από κάθε άποψη. Με ένα τουίτ λοιπόν, ο Παπάς, κάνει χιουμοράκι, στυφό κομματάκι, και θεωρεί σαν ισοδύναμα απίθανο με τη συνάντηση του Τσίπρα με τις δύο κυρίες, τη συνάντηση με το ΓΑΠ! Κι όμως υπήρχε μια απιθανότητα-απόλυτη!-που τού ήταν πιο πρόσφορη και πιο αποστομωτική αλλά και πιο ιλαρή: η συνάντηση με το Βενιζέλο! Σίγουρα μεγαλύτερη καζούρα στο φιλοβενιζελικό Κουκουλόπουλο δεν θα μπορούσες να κάνεις! Η πιθανότητες να μην έχει χιούμορ ο Παπάς, παραδέχομαι ότι είναι πάρα πολλές αλλά η άλλη πιθανότητα, να θέλει εκ προοιμίου να αποκλείσει από τη σκέψη μας, να μας αποτρέψει να σκεφθούμε αυτό που είναι το πιο φυσικό, δηλαδή τη συνάντηση του πολιτικού προγόνου με τον πολιτικό του επίγονο και ουσιαστικό κληρονόμο της φιλοαμερικανικής του παρακαταθήκης είναι συντριπτικά επικρατέστερη. Με στοιχειώδη ανθρωπομετρία μπορείς να καταλάβεις το κουτοπόνηρο τρόπο σκέψης, τέτοιων απελπιστικά επίπεδων μυαλών-(ο Παπάς είναι γυιός του μπαμπά του, κλασικός σιτιζόμενος του κομματικού σωλήνα)- και πολύ πιθανά να ανήκει στη νεοδημιουργούμενη κάστα πολιτικών με κληρονομικά μεταβιβαζόμενα δικαιώματα, παράλληλα με αυτές των άλλων κομμάτων αλλά και όσων ήδη υπάρχουν στο ΣΥΡΙΖΑ, βλέπε τη κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου, την εγγονή του Κατριβάνου κ.α.

Τι θέλω να πω επί της ουσίας; Θέλω να πω ότι, έγινε δεν έγινε αυτή η συνάντηση-η πεποίθηση μου είναι ότι έγινε, καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει-η ουσιαστική συνάντηση του Τσίπρα με το πολύ μεγάλο κεφάλαιο έχει γίνει ήδη και έχει γίνει από πολύ καιρό, σε πολλά επίπεδα και με πολλούς τρόπους. Η επίσκεψη του Τσίπρα το Γενάρη του 2013 στην Washington είναι η μυστική ορκωμοσία του εκεί. Το ΔΝΤ, το ίδρυμα Λεβύ, το Τέξας, όλα αυτά είναι και σημεία και αποδείξεις τρανταχτές. Αν τυχόν έχει σημασία να συναντηθεί ο Τσίπρας με τη Λάτση μπορεί να το κάνει άνετα και να μη το καταλάβουν ούτε τα παπούτσια τους-απλά όλη αυτή η κρυψίνοια έχει να κάνει με τα κόμπλεξ του Τσίπρα αλλά και με την απάτη να το παίζει αριστερός ηγέτης ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται για ένα ξεπουλημένο κάθαρμα, χωρίς καμιά αιδώ, χωρίς καμιά τσίπα. Όπως πούλησε τα πιο αγνά του αγωνιστικά χρόνια -στη πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν τέτοια, δηλαδή αγνά, πάντα ένας αδίστακτος καιροσκόπος πρέπει να ήταν, όπως και είναι άλλωστε-όπως λοιπόν πούλησε το αγωνιστικό παρελθόν του και σαν πρώτη πολιτική του πράξη σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πια, ήταν να προτείνει τον ΚάτσεΚαλάΓεράσιμε Αρσένη για Υπηρεσιακό Πρωθυπουργό,ΑΠΟΣΤΑΤΩΝΤΑΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ(αμφιβάλλει κανείς για το τίμημα; γίνονται αυτά τα πράγματα αλλιώς;), έτσι και τώρα, ακόμα πιο αποφασιστικά και αδίστακτα κωλοπετσωμένος, θα ξεπουλήσει, σαν ηγέτης μιας παράταξης πια και ενός λαού ίσως αύριο, ακόμη και την όποια μπορεί να απομενει ιδεολογία της παράταξης του και τα συμφέροντα του τόπου του.

Ο Κουκουλόπουλος μπορεί να λούφαξε μετά την αντεπίθεση της Λάτση-δεν είναι εύκολο να σταθείς απέναντι της, το καταλαβαίνει ο καθένας αυτό αλλά,  είμαι σίγουρος,  ότι εκείνος τη ξέρει την αλήθεια: «Και όμως, το bricolage υπάρχει! Κόντρα στη δύναμη κάθε Πάπα, κάθε άλλης δύναμης,  να μας επιβάλλουν να μη τους το αμφισβητούμε ότι γι’αυτούς δεν υπάρχει».

Advertisements