Archive for the ‘Λιάνα Κανέλλη’ Category

Ο Παπανδρέου και οι ευθύνες μας

Ιανουαρίου 18, 2015

Το ενδιαφέρον με τη συμμετοχή του Παπανδρέου σ’αυτές τις εκλογές και μάλιστα με δικό του, προσωπικό κόμμα, είναι ότι ΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ δίνει την ευκαιρία στους Έλληνες για μια πρώτης μορφής απολογία του-η κρίση του ελληνικού λαού θα φανεί με τον πιο ανελέητο τρόπο στη κάλπη.

Ποτέ δεν έχει κρύψει αυτό το μπλογκ την απαρέσκεια του για το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και για ό,τι ευρύτερο εκπροσωπεί αυτή η απόλυτα αρνητική εμβληματική προσωπικότητα. Πρωταρχικά και κύρια αυτό που πάντα με ενοχλούσε σ’αυτό το ανεκδιήγητο άτομο ήταν αυτή η, ως μη όφειλε κιόλας, σπουδαιοφάνεια του-η σεμνή βλακεία είναι ταπεινότητα και σαν τέτοια μετράει σαν μια από τις αρετές αλλά η πτωχαλαζονεία και δη του πνεύματος, είναι ύβρις με την πιο τραγική της έννοια. Τυπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της βλακείας είναι η ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ. Η μη επίγνωση του τί ακριβώς διακυβεύεται όταν ένας ανεπαρκής θέλει να διαχειριστεί κάτι που τον ξεπερνάει και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι και το αντικείμενο στο οποίο θα επικεντρωθεί η ανάρτηση-μού είναι φύσει αδύνατο να γίνω αναλυτικότερος και διεξοδικότερος σε όσα ζητήματα θέτει το γιωργοπαπανδρεϊκό φαινόμενο, που, ας μη γελιόμαστε, είναι ο σκληρός πυρήνας του εκφυλισμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Παίρνω λοιπόν σαν αφορμή τη συνέντευξη, ακριβέστερα ένα ελάχιστο μόνο μέρος της συνέντευξης, του Παπανδρέου στη δημοσιογράφο Σοφία Παπαϊωάννου-δεν έχω αντιληφθεί ακόμη να την έχουν χαρακτηρίσει κι αυτήν «γκεσταπίτισσα» όπως με τόσο σκληρό τρόπο αντέδρασαν τα γιωργοπαπανδρεϊκά μπλογκ στη Μαρία Χούκλη. Ίσως το ότι η κυρία Παπαϊωάννου του διέθεσε άφθονο χρόνο και σεβάστηκε την απαίτηση του αργόστροφου Παπανδρέου για ανάλογα αργό τέμπο της συνέντευξης, να μετρήσει σε μια ηπιότερη αντιμετώπιση της από τον επικοινωνιακό στρατό του ΓΑΠ.

Στο 2.25 λοιπόν του βίντεο που προσαρτώ στην ανάρτηση, η κυρία Παπαϊωάννου του θέτει ένα ερώτημα στο οποίο, κρινόμενο από τις ως τώρα απαντήσεις που έχει δώσει, φανερώνεται ολόκληρη η ψυχοπνευματική συγκρότηση του Παπανδρέου, που κυμαίνεται από την υποκρισία μέχρι την αλαζονεία, με ενδιάμεση στάση το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΨΕΜΑ.  Τον ρωτά λοιπόν η δημοσιογράφος: «Υπάρχει κάτι που μετά από τόσο καιρό θεωρείτε ότι ήταν λάθος και θα έπρεπε μα το είχατε κάνει διαφορετικά;». Η απάντηση ΓΑΠ: «Θα ήθελα να έβρισκα τρόπο να πέρναγε το δημοψήφισμα». Για να μείνουμε λίγο εδώ πριν προχωρήσουμε παρακάτω. Αντικειμενικά το δημοψήφισμα όπως το έθεσε ο ΓΑΠ, ΤΗ ΣΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΘΕΣΕ, δημιούργησε ήδη από εκείνη τη στιγμή μια έκρυθμη κατάσταση ΔΙΕΘΝΩΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Ούτε απλά στην Ελλάδα, ούτε λιγότερο απλά στην Ευρώπη αλλά σε όλον τον πλανήτη. Αν δεν είσαι σε θέση να προβλέψεις τις επιπτώσεις μιας επιλογής σου, αυτό είναι ήδη από μόνο του ένα τραγικό λάθος. Αν δεν είσαι σε θέση όμως να δεις τις επιπτώσεις αυτής τις επιλογής σου, την ώρα που αυτές τρέχουν και κάνουν τη ζημιά τότε, προφανώς είσαι ή ηλίθιος ή εκτελεστής που αδιαφορεί για τις συνέπειες, αφού άλλος είναι ο αντικειμενικός σου σκοπός. Αν τώρα, έρχεσαι μετά από πέντε χρόνια και αυτό που έχει ΗΔΗ ΚΡΙΘΕΙ, εσύ συνεχίζεις να το αξιολογείς σαν σωστό-ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΛΑΘΟΣ-τότε έχουμε έναν άνθρωπο που πέρα από οποιονδήποτε ρόλο μπορεί να έπαιζε τότε, δείχνει ότι δεν διαθέτει ούτε το ελάχιστο ίχνος ντροπής, με το δεδομένο ότι στη πολιτική δεν κρίνεσαι για προθέσεις που επικαλείσαι ότι έχεις αλλά για τις πράξεις σου, για τις αποφάσεις του.Και αυτό που συστηματικά κάνει ο Παπανδρέου είναι να μας παραπέμπει στις ανεπιβεβαίωτες προθέσεις του και όχι στις επιβεβαιωμένες και ζημιογόνες πράξεις του. Αλήθεια έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση όταν η ερώτηση δεν τού ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του αλλά για τις πράξεις του; Η απάντηση όμως που δίνει, πέρα από το ότι τον παρουσιάζει να οχυρώνεται πίσω από ανεπιβεβαίωτες προθέσεις, έχει και ένα άλλο στοιχείο, που μπορούμε εύκολα να το διαγνώσουμε ακολουθώντας τη συνέχεια των απαντήσεων στο αρχικό ερώτημα. Πάμε πάλι λοιπόν στη συνέντευξη. Στο 2:48 συμπληρώνει: «…ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΕΔΙΝΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ…». Εδώ βρίσκεται η συνειδητή απάτη-η δεύτερη μετά το ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ-το συνειδητό ψέμα κατά του εκλογικού σώματος. Γιατί το δημοψήφισμα προφανώς δεν θα έβαζε τέτοια ερωτήματα αλλά, σχηματικά το γράφω, το δίλημμα ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ και σε καμιά περίπτωση ζητήματα επί μέρους διαχείρισης πολιτικών, που είτε θα έπρεπε να είναι αντικείμενο άλλων, νέων επί μέρους δημοψηφισμάτων ή-το πιο φυσικό, αν μιλάμε για πολιτικά ζητήματα-ΕΚΛΟΓΩΝ. Ουσιαστικά αυτή η απάντηση είναι ομολογία ότι ο Παπανδρέου χρησιμοποιούσε το Δημοψήφισμα σαν όπλο που με τον εκβιαστικό, διλημματικό χαρακτηρα του το έστρεφε στο ίδιο το εκλογικό σώμα, μεταθέτοντας σ’αυτό, στο εκλογικό σώμα δηλαδή, τα προσωπικά του αδιέξοδα και διλήμματα και αφετέρου για παράταση της ΑΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΗΣ εξουσίας του που είχε αμφισβητηθεί πολύμορφα και με τις απανωτές λαϊκές εξεγέρσεις, με τη διαρροή βουλευτών από το κόμμα του αλλά και με την ίδια την ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΣΥΣΣΩΜΗ ΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ του ΠΑΣΟΚ, που ήρθε μεν κάποιες μέρες μετά την εξαγγελία του Δημοψηφίσματος αλλά την ένιωθε ήδη σαν καυτή ανάσα στο σβέρκο του. Η επίκληση, το κάνει ένα λεπτό αργότερα στη συνέντευξη, ότι το ερώτημα στο Δημοψήφισμα θα ήταν Μνημόνιο ή Όχι Μνημόνιο είναι καινούργιο και αντιφάσκει με την πληροφορία ότι σύσσωμη η ευρωπαϊκή ομάδα έθετε σαν ερώτημα το ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο μοιάζει πολύ πιο λογικό, αφού εκ των πραγμάτων Μνημόνιο ή όχι Μνημόνιο δεν θα μπορούσε να ηχήσει σαν δίλημμα δημοψησματικού χαρακτήρα-άσε που σαν τέτοιο, λόγω του στενά οικονομικού, δημοσιονομικού , εκ του Συντάγματος δεν μπορεί να τίθεται σαν ερώτημα σε δημοψηφίσματα. ΨΕΜΑ λοιπόν κι εδώ καραμπινάτο. Όπως και ψέμα ότι είχε υπάρξει συναινετικός με τις πολιτικές δυνάμεις, αφού η πρόθεση του να εκλάβει τυχόν θετική έκβαση του δημοψηφίσματος σαν «…εντολή να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές…», έδειχνε παντελή αγνόηση όλων των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων.

Από τα σαράντα περίπου λεπτά συνέντευξης επέλεξα, εντελώς δειγματοληπτικά και ενδεικτικά, τρία μόνο λεπτά.Η αποδόμηση οποιονδήποτε λεγομένων του Παπανδρέου, είναι εύκολη υπόθεση που θα την μετέρχονταν με ευκολία ακόμη και ένας έφηβος, αν είχε μικρή εξοικείωση με τη πολιτική-η λογική του εφήβου είναι επαρκής για την ανάλυση απλά τού λείπει η πραγματολογική γνώση της πολιτικής. Το θέμα είναι γιατί κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα; Τι θέλω να δείξω με κάτι τόσο απελπιστικά εύκολο; Λοιπόν αυτή η συνέντευξη-η πιο αναλυτική που έχει δώσει σε ελληνικό κανάλι εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια ο Παπανδρέου, αποκαλύπτει για άλλη μια φορά την ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ ΨΥΧΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ του Παπανδρέου. Αλλά το ότι ο Παπανδρέου έφτασε να γίνει Πρόεδρος του μεγαλύτερου κάποτε κόμματος και τελικά κυβερνήτης της Ελλάδας, αυτό δεν είναι πρόβλημα του Παπανδρέου ούτε φυσικά πρόβλημα-που είναι και είναι αληθινά τεράστιο γιατί ο λαός νομιμοποιεί-του ελληνικού λαού. Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που αντί να τον αποδομήσει όταν έπρεπε-δηλαδή ήδη από το Δεκέμβρη του 2003 όταν οι χαλκευμένες τότε δημοσκοπήσεις προετοίμαζαν το έδαφος για την εγκατάσταση του στα ύψιστα κλιμάκια εξουσίας-από ένα είδος θεσμικής αιδημοσύνης άφηναν το βλακώδες κτήνος να αναρριχάται και τελικά να αρπάζει με απάτη την εξουσία. Όλοι-και όταν λέω όλοι εννοώ ΟΛΟΙ-έχουν ευθύνη γι’αυτό.Αν εξαιρέσεις δυό φωτεινά μυαλά, όλοι οι άλλοι ανέχτηκαν, κάποιοι μάλιστα βολεύτηκαν, νομίζοντας ότι έχοντας μια τέτοια εύκολη περίπτωση, θα παρατείνουν τη παραμονή τους στην εξουσία-τη κυβερνητική ή τη κομματική-και μάλιστα από ολοένα καλύτερες θέσεις. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τού φέρθηκε λίαν επιεικώς με το γάντι και από την άλλη η αριστερά, ελπίζοντας της εύκολη αποδόμηση του, θα αποκόμιζε και ανάλογα εύκολα κέρδη.

Μίλησα για δυό φωτεινά μυαλά, που όρθωσαν ανάστημα σ’αυτό το επελαύνον κτήνος. Αξίζει να τα αναφέρω, έστω και εν συντομία. Λιάνα Κανέλλη, που με το περιοδικό της, το θρυλικό πια «Νέμεσις», χτύπησε στη καρδιά του παπανδρεϊκού κτήνους, τη δυναστική καρδιά, τη Μαργαρίτα Παπανδρέου. Ποιος την υποστήριξε στη προσπάθεια της αυτή; ΚΑΝΕΙΣ! Κανείς από το mainstream πολιτικό και μιντιακό προσωπικό. Ο δεύτερος ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που όταν το βράδυ των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου 2007 από το Ζάππειο έθεσε ζήτημα ηγεσίας, πολλοί το ερμήνευσαν σαν μια αλαζονική συμπεριφορά, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο μόνος που μέσα στο ΠΑΣΟΚ έθετε εκ των πραγμάτων το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα ένα κόμμα να ανήκει στα στελέχη του και όχι στο δυναστικό μηχανισμό μιας οικογένειας. Αμφισβήτησε την κληρονομική διαδοχή και αντί να επαινεθεί γι’αυτή του τη κίνηση λοιδωρήθηκε, ακριβώς λόγω αυτής της κίνησης. Αυτοί οι δύο έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας και της πολιτικής αντίστοιχα. Αλλά, όσο σημαντικοί και να ήταν και όση βαρύτητα και να είχε ο λόγος τους, προφανώς δεν θα έφτανε από μόνος του για να αποσοβήσει το κακό. Όλοι οι υπόλοιποι κρίνονται υπόλογοι, στο μέτρο που τους αναλογεί και έχουν το αντίστοιχο μερτικό ευθύνης τους.