Archive for the ‘Μεγάλα Πολιτικά’ Category

Σενάριο τρόμου ;

Σεπτεμβρίου 23, 2012

Μετά τον Παπούλια(υπόθεση «κωλόσπιτο»), τον Γ. Παπανδρέου(Εσχάτη Προδοσία και CDS) ο Μεϊμαράκης είναι το τρίτο κατά σειρά θεσμικά υψηλότερο πρόσωπο που κατηγορείται για διαφθορά. Τάδαμε πια όλα! Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Πρόεδρος Βουλής.

Πρώτα-πρώτα κάτι για να κάνουμε την εισαγωγή στη κατάμαυρη αυτή ανάρτηση λίγο πιο πικάντικη: ένα ξέρω: ότι διαχρονικά τις πιο μοβόρικες υπονομεύσεις για τη Νέα Δημοκρατία τις έχει κάνει ο Χατζηνικολάου. Ένας δικός της άνθρωπος, σπλάχνο από τα σπλάχνα της. Υπάρχει τόση μπουνταλοσύνη σ’αυτό το κόμμα, τόση αδεξιότητα και τόση απρονοησία ώστε να την πατάνε δεύτερη φορά απ’τον ίδιο άνθρωπο; Τι να πω;

Από αριστερά προς δεξιά: Ομορφιά-και Χάρη-συνδυασμένες με Ήθος. Στη μέση Αγωνιστικός Αντιμνημονιακός Παλμός και -φυσικά!- Ήθος. Και δεξιά, Μαγκιά, Νταηλίκι και -πάνω απόλα!- Ήθος!

Πάμε στο προκείμενο λοιπόν:το θέμα είναι ασφαλώς ότι, πέρα από το προφανώς σκαστό αυτό σκάνδαλο που, ποτέ ο Χατζηνικολάου δεν θα αναλάμβανε να διεκπεραιώσει-ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝ, να εξηγούμαστε!- αποκαλύπτοντας το, αν δεν είχε βάσιμα στοιχεία θεμελίωσης κατηγορίας-ο Χατζηνικολάου δεν είναι Αναστασιάδης- το θέμα είναι λοιπόν, ποια θα είναι η δυναμική που θα αναπτύξει η εξέλιξη του σκανδάλου και ως πού μπορεί να οδηγήσει. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από τους δυό έτσι κι αλλιώς τελειωμένους οριστικά Βουλγαράκη και Λιάπη, έχουμε εμπλεκόμενο κάποιον όχι λιγότερο σημαντικό από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής-θα μπορούσε νάναι καταχρηστικά Πρόεδρος των εκδοροσφαγέων και η συμπαθής τάξη να μην είναι καθόλου, μα καθόλου κολακευμένη με αυτή την εκλογή- τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, το ασύγκριτο αυτό βαρύ πεπόνι της νεοδημοκρατικής ηθικής.

Αντικειμενικά τα πράγματα πηγαίνουν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.Το πολιτικό σύστημα, που τόσο καιρό αντιστάθηκε λυσσαλέα, είναι φανερό πια ότι καταρρέει και στην λιγότερο δοκιμασμένη από τις προηγούμενες εκλογές πλευρά, τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι υπάρχει εδώ και καιρό μια νομοτέλεια που επιμένει, που πρέπει σε τελευταία ανάλυση να βγει στην επιφάνεια και να εκδηλωθεί, να ξεσπάσει αλλά τεχνητές συνθήκες ή ίσως η δύναμη της αδράνειας, το εμποδίζουν αυτό και όσο έτσι συμβαίνει, τα ενδημούντα εκφυλιστικά φαινόμενα θα παρασύρουν στη νοσηρή τους περιδίνηση όλο και περισσότερους. Και από όλο αυτό το κλίμα όλο και πιο άδηλες δυνάμεις θα επωφελούνται. Θα το πιούμε όμως το πικρό ποτήρι της έκρηξης ως το τέλος, έτσι εξηγείται η Ιστορία που δεν της δίνονται βαλβίδες ασφάλειας και εκτόνωσης. Αυτό που άνοιξε στις 4 Οκτωβρίου του 2009 και που είναι το αρρωστημένο παράγωγο όλης της προηγούμενης νοσηρότητας που ανάγεται στο σχετικά μακρινό μας πια 1996-τουλάχιστον και κατ’οικονομία των περιόδων, θα κλείσει με τον τρόπο που του πρέπει: την ολοκληρωτική καταστροφή και το -φαινομενικά ανεξέλεγκτο αλλά στην πραγματικότητα πλήρως ελεγχόμενο- δράμα-ο σκηνοθέτης που τόχει αναλάβει είναι παλιός, καλός, έμπειρος και δοκιμασμένος. Μήπως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που ξέχασαν ότι η αληθινά πιο διεφθαρμένη περίοδος της νεώτερης Ιστορίας μας, ξεκίνησε-με το καλημέρα της!-με μια προδοσία και μια εθνική ταπείνωση; Τα Ίμια!

Η αφετηρία λοιπόν εκείνη στην πραγματικότητα δείχνει και το τέρμα-όπως και την καινούργια αφετηρία, για να μην αυταπατόμαστε. Η απαξίωση-με την ευθύνη φυσικά του ίδιου- του πολιτικού προσωπικού, που δυστυχώς η ουρά του φτάνει πια ακόμη και στο ΣΥΡΙΖΑ,με το ασύγγνωστο, μπορεί και στρατηγικό-ποιος μπορεί πια να ξέρει τι σκελετούς μπορεί να κρύβουν στις ντουλάπες τους- λάθος της ένταξης των πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ-θα είναι ολοκληρωτική. Οι εξελίξεις από κει και πέρα κατακλυσμιαίες-για μας τους ανίδεους, εμβρόντητους θεατές-θύματα-ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΕΣ όμως γι’αυτούς που κινούν τα νήματα. Μοιραία θα έρθει η ώρα του επόμενου πολιτικού προσωπικού, αυτού που θα αντικαταστήσει το τελειωμένο προηγούμενο. Επί της ουσίας θα είναι το πρώτο, το πρωτογενές πολιτικό προσωπικό που θα παράξει η εκ των πραγμάτων κατοχή της χώρας από τους δανειστές της και που φυσικά και δεν θάναι καλύτερο, απλά θάναι διαφορετικό, θάναι καινούργια πρόσωπα, ολότελα καινούργια πρόσωπα,με νέα ορμή και ολοκαινούργια επιρρέπεια στη…διαφθορά! Για να συνεννοηθούμε και για να τα πούμε όσο πιο ωμά τα πράγματα, θάναι το αντίστοιχο του Καρζάι στο Αφγανιστάν ή του Ταλαμπανί στο Ιράκ.

Λοιπόν σύντομα και χωρίς περιστροφές, η πάνω πλευρά της Μεσογείου, η δικιά μας πλευρά, θ’αρχίσει κάποια στιγμή να φλέγεται. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας (ο βοηθός του και δεξί του- το μοιραίο αυτουργό-χέρι, ο Ηρόστρατος, θάναι στο Χάρβαρντ), ο Νέρωνας λοιπόν της Pax Americana θα παρακολουθεί και θα ελέγχει την εξέλιξη της φλόγας. Η Χρυσή Αυγή θα δώσει το χρήσιμα βάναυσο τελειωτικό χτύπημα. Μια βδομάδα μετά τις αμερικανικές εκλογές όλα στην Ελλάδα θα μυρίζουν μπαρούτη. Προς το παρόν θα μυρίζει για λίγο καιρό η μπόχα από τον ανοιγμένο βόθρο του Μεϊμαράκη.

Η γαλάζια ταμπακιέρα των σκανδάλων της Νέας Δημοκρατίας που πολλοί επιμένουν να παραβλέπουν.

Υ.Γ. Απόδειξη ενοχής; Το ωραίο είναι ότι στο φιλοσαμαρικό μπλογκ Antinews-που έχει το θέμα δεκατοτεταρτοπέμπτο!- αντί να τους απασχολεί το περιεχόμενο της αποκάλυψης της εφημερίδας του Χατζηνικολάου, διερωτώνται ποιος διακινεί αυτό το υλικό των αποκαλύψεων και αν στην πραγματικότητα κυβερνά ακόμη το ΠΑΣΟΚ! Μου θυμίζει την καημένη τη Ντόρα Μητσοτάκη που, ψευτοαπολογούμενη στο βήμα της Βουλής για τα 1.000.000 δολάρια του Κούβελου, του άντρα της και κύρη της και υποτακτικού της, ζητούσε επίμονα να μάθει ποιος έδωσε την πληροφορία. Λες και στις δύο επίμαχες  αυτές περιπτώσεις το ζήτημα είναι ποιοι διακινούν τις πληροφορίες και όχι ποιοι προκαλούν το σκανδαλισμό. Περί ταμπακιέρας δηλαδή τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Advertisements

Είσαι η νομοτέλεια του εαυτού σου που διεκδικεί τον εαυτό της

Σεπτεμβρίου 21, 2012

Έχεις μόνο αυτό που θέλεις, αυτό που διεκδικείς, αυτό που διεκδικείς να θέλεις.

Είναι λάθος να νομίζεις ότι φτάνει η δικιά σου ατομική προσπάθεια για να φτιάξεις καλύτερο μέλλον για τα παιδιά σου. Χρειάζεται αλλά σε ένα καθεστώς αδικίας αυτό δεν αρκεί. Και όχι μόνο δεν αρκεί αλλά και αυτό το καλύτερο μέλλον στο απαγορεύει αυτό το καθεστώς εδραιωμένης αδικίας που, πιο επιθετικό τώρα, ολοένα επεκτείνεται. Τον εικοστό αιώνα η ανθρωπότητα έφτασε σε ένα επίπεδο ζωής του μέσου ανθρώπου όσο ποτέ υψηλό-ο 20ος αιώνας ήταν ο πιο ευτυχισμένος αιώνας στην Ιστορία της Ανθρωπότητας!  Αυτό νομίζεις ότι συνέβη επειδή οι άνθρωποι σαν άτομα προσπάθησαν περισσότερο από τις προηγούμενες γενιές; Ασφαλέστατα όχι! Ποιο ήταν το μυστικό που δημιούργησε την ευτυχισμένη διαφορά για τον άνθρωπο του 20ου αιώνα; Απλή η απάντηση: δίπλα στην αυτονόητη ατομική προσπάθεια έτρεξε και η συλλογική. Αυτή που εξασφάλισε τα ατομικά, πολιτικά,κοινωνικά, οικονομικά δικαιώματα. Τον 21ο αιώνα μιά-μιά από αυτές τις κατακτήσεις ξηλώνονται σταδιακά, με διάφορες προφάσεις ευλογοφανείς ή όχι, κατασκευασμένες όλες πάντως. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σχέδιο, ένας προγραμματισμός, που αναπτύχθηκε αμέσως μετά την πτώση του αντίπαλου δέους της Σοβιετικής Ένωσης, της Σοβιετικής Ένωσης που ήταν εκ των πραγμάτων ο εισηγητής των «καινών δαιμονίων» των κοινωνικών δικαιωμάτων-ο εισηγητής με την έννοια ότι ήταν μια δύναμη που τα εισήγαγε, τα εφάρμοσε και τα υποστήριξε ιδεολογικά και πολιτικά, μέσα και έξω από τη χώρα. Από εκείνη την εποχή λοιπόν της «κατάρρευσης»-της στρατηγικής ήττας θάλεγα εγώ-της Σοβιετικής Ένωσης, άρχισε λοιπόν το συστηματικό ξήλωμα. Λες και δεν θα μπορούσε να υπάρξει κοινωνικό κράτος χωρίς την αποτρόπαιη μορφή του Σταλινισμού. Στην πρωτοπορία αυτής της άρσης των κατακτήσεων βρίσκεται αυτή η δύναμη που κάποτε φάνταζε σαν η μεγάλη, γοητευτική εναλλακτική του σοβιετικού σοσιαλισμού: η Σοσιαλδημοκρατία!(χαιρετίσματα στον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με την ευκαιρία-ο σοσιαλισμός που εκπροσωπεί το ΔΝΤ-ισότητα προς τα κάτω-εδραιώνεται στη χώρα που αυτός τον εισήγαγε μαζί με το ΔΝΤ)

Έχεις μέλλον. Μην αφήσεις να στο πάρουν άνθρωποι που έρχονται απ’το παρελθόν.

Δεν θέλει νάχεις μυαλό αναλυτικού επιστήμονα για να καταλάβεις ότι- από κάποια νομοτέλεια;(αν είσαι της μεταφυσικής παρηγορήσου μ’αυτή τη σκέψη)- η Ιστορία παίρνει την αντίθετη φορά, παίρνει την κατηφόρα. Έρχεται ο μεσαίωνας του ανθρωπισμού σαν κατακτημένης ποιότητας ζωής των ανθρώπων,όλων των ανθρώπων. Η κτηνωδία της συγκεντρωμένης δύναμης στους λίγους-αυτό το βαθύ ναζιστικό αίτημα-παίρνει σάρκα και οστά μπροστά στα εμβρόντητα και ανυποψίαστα μάτια μας. Αν δεν αντιδράσουμε ΤΩΡΑ, αφήνουμε παρακαταθήκη ακόμη μεγαλύτερο φορτίο στις επόμενες γενιές και όσο αδρανούμε, τόσο πιο βαρύ θα γίνεται αυτό το φορτίο για τις ακόμη πιο επόμενες, τόσο πιο ασήκωτο.

Είσαι αυτό που δεν θα σε κάνουν

Λοιπόν εγώ δεν πιστεύω σ’αυτή τη νομοτέλεια. Η Ιστορία του ανθρώπου είναι η μόνη που βγαίνει απέναντι στις προδιαγεγραμμένες κοσμικές νομοτέλειες του Σύμπαντος, είναι η απάντηση του σαν θέληση, σαν συλλογική θέληση όταν δρα συλλογικά και σαν άβουλη αδράνεια όταν δέχεται αδιαμαρτύρητα δυνατές, συνασπισμένες έστω, ατομικές βουλήσεις λίγων. Ας πάρουμε επιτέλους την ευθύνη πάνω μας και να δούμε αν αντέχουμε αυτό το νέο βάρος μπορούμε να το κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας. Αν το μπορούμε τότε, ας φάμε, ας πιούμε κι ό,τι χέσει ο κώλος μας! Είναι ανόητο να νομίζουμε ότι αφήνοντας περιουσία στα παιδιά μας τα εξασφαλίζουμε. Ο δικός τους Παπανδρέου, ο δικός τους Σαμαράς, παιδιά ίσως των δικών μας, θα τους την έχουν πάρει πριν ακόμη προλάβουν να την παραλάβουν από μας.

Μια άλλη Γιάλτα

Σεπτεμβρίου 18, 2012

Όχι πια αμπέχονα. Τώρα μόνο γιάπικα κουστούμια.

Καμιά φορά οι λαοί πτωχεύουν γιατί αυτό το θέλουν οι δανειστές τους. Ναι, υπάρχουν λαοί, όπως υπάρχουν και άνθρωποι, που στην πορεία της ζωής τους έκαναν λάθη και έφτασαν στη πτώχευση. Επίσης όμως υπάρχουν και δανειστές που μέσα απ’την πτώχευση ανθρώπων και λαών-πτώχευση που είναι σε θέση να την οργανώσουν αριστοτεχνικά- σε κάτι να αποσκοπούν. Ζούμε σε καιρούς στρατηγικής αναπροσαρμογής και ανασύνταξης και οι δυνάμεις των δανειστών, οι μεγάλες δυνάμεις των μεγάλων δανειστών, επανακαθορίζουν τους στόχους τους, τις επιδιώξεις τους, τις στρατηγικές τους. Ζούμε στην περίοδο της Οικονομικής Γιάλτας. Ένας καινούργιος ψυχρός πόλεμος ετοιμάζεται: ο Οικονομικός.

Το ωραιότερο νόμισμα του κόσμου: η Δραχμή!

Ιουνίου 1, 2012

Και όμως! Όποιον μελετητή της Ιστορίας της Τέχνης του Νομίσματος και να ρωτήσετε, όλοι θα σας απαντήσουν, με μια ψυχή, με μια φωνή, ότι το ωραιότερο νόμισμα του κόσμου είναι αυτό το ασημένιο δεκάδραχμο από τις Συρακούσες: η Μόνα Λίζα των νομισμάτων! Ας οπλιστούμε λοιπόν με σθένος και ας ετοιμαστούμε για τη μεγάλη ώρα που όπου νάναι έρχεται. Στο νέο μας πια, παμπάλαιο, νόμισμα-δικό μας, ΔΙΚΟ μας, καταδικό μας!- ας τυπώσουμε ξανά αυτές τις διαχρονικές μορφές ομορφιάς: τη νύμφη των νερών Αρέθουσα, την πρόσχαρα αδέξια αιγινίτικη χελώνα και την ανοιχτομάτα αθηναϊκή κουκουβάγια.

Κούτσα-κούτσα, στο τέλος θα καταφέρουμε ξανά να ορθοποδήσουμε, χωρίς την λεόντεια συμμαχία των Ούνων δανειστών μας.

Είμαστε περισσότερο ανοιχτομάτες από τους συνεταίρους μας και λιγότερο αρπαχτικά από αυτούς.

Το ΟΧΙ γιορτάζεται με ΟΧΙ!

Οκτώβριος 28, 2011

Αντιμέτωποι με τον πιο κακό εαυτό τους: να είναι ξένοι ανάμεσα στο λαό τους. Έντρομοι, περιδεείς και οργισμένοι σαν τσαντίλα κακομαθημένων, ζουν τις τελευταίες στιγμές ενός κατάπτυστου βίου αφού υπέγραψαν από δάνεια για ρόζ βίλες μέχρι κατοχικά μνημόνια. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αλλά βουλημικά αχόρταγοι.

Ποτέ πριν η γιορτή του ΟΧΙ δεν γιορτάστηκε με τον πιο προσήκοντα τρόπο γι’αυτή τη μεγάλη μέρα απόσο φέτος. Σπάνια η ανάμνηση και η γιορτή ενός γεγονότος συνέκλιναν τόσο αποφασιστικά με το ίδιο αυτό το γεγονός. Και δεν είναι μόνο ο εύκολος συνειρμός ενός ΟΧΙ απέναντι στην όχι και τόσο συμπτωματική γερμανική θέληση για κυριαρχία και τότε και σήμερα αλλά και κάτι πιο αψύ και πιο απτό: τον ετσιθελισμό και την εθελοδουλία των ντόπιων γερμανοτσολιάδων του γιωργοπαπανδρεϊσμού και των συνοδοιπόρων τους, θεσμικών και μη.

Στροφή της κεφαλής αριστερά: οι αληθινοί επίσημοι στο δρόμο, στην εξέδρα οι απαξιωμένοι

 

Στην πραγματικότητα η σημερινή ημέρα ήταν η άρση της προσβολής που επιχείρησε το θεσμικό κατεστημένο με επικεφαλής τον ίδιο τον αχαρακτήριστο πρόεδρο της δημοκρατίας(αρνούμαι να βάλλω συνειδητά κεφαλαία στον τίτλο του που είναι πια καθαρά δική του αυτόκλητη επίκληση και όχι του λαού που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί θεσμικά). Το επιχείρημα ότι αυτή η σημερινή αγωιστική δράση οργανώθηκε από μειοψηφίες είναι γελοίο εαν θέλει να υπονοήσει ότι δεν την στήριξε ο λαός. Πάντα σε κάθε μάχη υπάρχουν οι καταδρομικές δυνάμεις που αναλαμβάνουν το σχέδιο δράσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι αμέτοχος και δεν στηρίζει. Φάνηκε αυτό ξεκάθαρα. Κανείς από την πλευρά του λαού δεν έφερε καμιά ένσταση σε καμιά πράξη ακτιβισμού που σκοπό είχε την προδοτική εξουσία των εγκάθετων νεογερμανοτσολιάδων. Αντίθετα ένα κύμα ενθουσιασμού διέτρεχε όλων τις αντιδράσεις και άλλος ενεργητικότερα και άλλος λιγότερο ενεργητικά συμμετείχε στη ζύμωση των ιστορικών στιγμών που εξελίσσονταν μπρος στα έκπληκτα και ενθουσιώδη του μάτια.

Στην κοσμάρα τους Νο 1: χτες συγχαίρονταν εαυτούς και αλλήλους για την επιτυχή επίτευξη του μόνου αντικειμενικού τους στόχου: την πτώχευση της Ελλάδας!

 

Αποκομμένοι οι προδότες από την κοινωνία, κλεισμένοι στις μεζονέτες τους ή τις θωρακισμένες τους λιμουζίνες, απόντες από την ίδια την εθνική λαϊκή χαρά-ο πανίβλακας πέρασε την εθνική γιορτή στο λόμπυ του πολυτελούς ξενοδοχείου στην Κρήτη προσπαθώντας να λύσει άλλων προβλήματα!-έχουν χάσει και την στοιχειώδη επαφή με τον λαϊκό παλμό που δεν στέργουν όχι να τον ακούσουν και να τον συμμεριστούν αλλά ούτε καθ’υποψία έστω να τον οσμιστούν. Είναι ακριβώς η ωραία ιστορική στιγμή που η γη τρέμει κάτω απ’τα πόδια των εξουσιαστών και που πριν καν το καταλάβουν θα βρεθούν εξόριστοι από τις ηδονές της. Γιατί είναι παλιό και δοκιμασμένο το βιβλικό: ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΝ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΩΛΕΣΑΙ!

Στην κοσμάρα τους Νο 2: Ούτε άλλους(Μουμπάρακ, Καντάφι, Αλή) έσωσε ούτε εαυτόν δύναται σώσαι. Ωστόσο στα ξενοδοχεία περνάς καλά ειδικά αν έχουν και γυμναστήρια.

Τυραννοκτονία

Σεπτεμβρίου 29, 2011

Caravaggio: Ο αποκεφαλισμός του Ολοφέρνη-ηρωϊκή και παραδειγματική τιμωρία ενός τυράννου!

Γιατί μιά μνήμη ή μια οργή να μη φωλιάσει στη θήκη ενός σπαθιού ή στη θαλάμη ενός περίστροφου κι από κει να ξεπεταχτεί την ώρα που πρέπει;-ίσως και ΤΩΡΑ, ανελέητα εκδικητική αλλά και ελπιδοφόρα!

 

 

Το ψωμί είναι στο τραπέζι;

Σεπτεμβρίου 25, 2011

Pablo Picasso:Το γεύμα του τυφλού

Ψωμί και γάλα: καθαγιασμένες και απόλυτα εμβληματικές τροφές για τον άνθρωπο. Κι όμως για την υποκρισία του κοινοβουλευτικού ανακτόρου συνιστούν παραβίαση κάποιου αυλικού πρωτοκόλλου. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη της απόστασης που χωρίζει τον χορτάτο κοινοβουλευτικό πολιτικό από τον εξαιτίας του πεινασμένο ψηφοφόρο του, τότε πια ποιαν άλλη χρεία έχουμε της ηθικής αχρειότητας του πρώτου; Έχουμε δει απίστευτης ηθικής ασχημίας πρόσωπα να περνάνε από το βήμα της Βουλής, έχουμε ακούσει τερατώδη ψέματα να εκστομίζονται, προδοτικές συμπεριφορές να διατρανώνονται-ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ!(Κωνσταντίνος Σημίτης)- και όλο το πρόβλημα αισθητικής επικεντρώθηκε σε μια φραντζόλα ψωμί και ένα μπουκάλι γάλα;

Πολυύμνητο ψωμί και γάλα και όμως αντικείμενο λοιδωρίας από τους λόρδους του ελληνικού κοινοβουλίου που βρίσκουν απρεπή τη φυσική τους απτική χρήση. Ποια ψυχή Αντουανέτας κρύβει ο σοκαρισμένος λόρδος;

 

Γάλα και ψωμί! Μα αυτές οι δύο γεμάτες έναν καθόλου τυχαίο συμβολισμό τροφές έχουν γίνει αντικείμενο αισθητικής προσοχής εδώ και αιώνες και μάλιστα σε καμιά λιγότερο από όσο την ίδια την χριστιανική εικονογραφία.  Από τον Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, στο Δείπνο στους Εμμαούς του Καραβάτζιο και μέχρι τις μνημειακές νεκρές φύσεις του Picasso(αλλά και τις συμβολικές ηθογραφίες του όπως αυτή της ανάρτησης) η εικαστική ομορφιά και η συμβολιστική δυναμική αυτών των δύο θεμελιακών τροφών του ανθρώπου προσφέρουν μια νέα ανάγνωση στην πεζότητα της καθημερινότητας τους.

Louis Melendez: Νεκρή φύση με ψωμί σύκα και βιβλίο!

Πολιτικοί που δεν έχουν ευαισθησίες όχι να αναγνώσουν την αισθητική αρτιότητα των υλικών της καθημερινότητας αλλά ακόμη και την ηθική ομορφιά που εκπέμπεται από την εικαστική επίκληση τους σαν επιχείρημα επιβίωσης. Σκέφτομαι ότι πάντα το ψωμί αντιμετωπίζονταν απαξιωτικά από τον χορτασμένο και ποτέ τραγωδός της απαξίωσης αυτής δεν βρέθηκε καλύτερη από την ίδια την Μαρία Αντουανέτα που παρέπεμψε το πλήθος που ζητούσε απεγνωσμένα ΨΩΜΙ! στο στυλάτο, βουτυρωμένο της παντεσπάνι! Η σημειολογία της αισθητικής προσβολής του προεδρεύοντος στη Βουλή-που στην πραγματικότητα είναι ο φόβος μπρος στην ακτινοβολία του επιχειρήματος που έγινε καταλυτικά ομιλούσα εικόνα-δείχνει με τον παραστατικότερο τρόπο την απόσταση που χωρίζει το πολιτικό προσωπικό από τον λαό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετεί.

Ψωμί και γάλα για χίλια ευρώ το χρόνο! Τι μένει; Κεραμίδι, κερί, κάρβουνο, βιβλίο,μανδύας, καταπότι: μάγκα μου δεν σε πιάνει πια το αφορολόγητο ακόμη και στην έσχατη ένδεια να ζήσεις και με όρους προηγούμενων αιώνων!

Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Ανώτατου Πολιτικού Προσωπικού( ΑΣΕΑΠΠ)

Σεπτεμβρίου 8, 2011

Η δυσώδης δυναστεία πνέει τα λοίσθια και ένα από τα βδελυρότερα μέλη της βγήκε στο μεϊντάνι να την υπερασπιστεί με την αδεξιότητα που μόνο η γιωργοπαπανδρεϊκή βλακεία γνωρίζει τόσο καλά

Εν όψει της εκφοράς του ολοζώντανου-καμαρωτού!-πολιτικού πτώματος του Γιώργου Παπανδρέου, έχουν κυριολεκτικά αφηνιάσει οι μνηστήρες του μέλλοντος να χηρεύσει δυναστικού θρόνου: από τον ίδιο τον δυναστικό αδελφό Νίκο Παπανδρέου μέχρι τα μωροφιλόδοξα κορυφαία υπουργικά στελέχη, έχουν αποδυθεί σε μια άτυπη φρενιασμένη και λυσσώδη προεκλογική πλειοδοσία εμπρός στο μόνο εκλογικό σώμα που από το 1996 εκλέγει κομματικές ηγεσίες στο ΠΑΣΟΚ και συνακόλουθα πρωθυπουργούς: τους επιτήδειους, δυνατούς ξένους.

Άννα, να ένα βιβλίο για να μάθεις την αλφαβήτα των στοιχειωδέστερων υποχρεώσεων σου απέναντι στο λαό σου, που τις συγγνώμες σου τις βάζει στο ίδιο μέρος που εσύ έχεις το φιλότιμο σου.

Στο ΠΑΣΟΚ οι αλλαγές ηγεσίας γίνονται όσο αυτό βρίσκεται στην εξουσία. Αυτό έχει να κάνει με το ένστικτο επιβίωσης  του κόμματος, που θεωρεί ότι διασφαλίζεται καλύτερα μια ηγεσία αλλά και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της παράταξης σε σχέση με την εξουσία, όταν η ήττα απορροφηθεί από την ηγεσία που έχει ήδη αποχωρήσει και δεν συνδεθεί με την καινούργια που εγκαταστάθηκε προεκλογικά. Αλλά και όχι μόνο αυτό. Και για να τραβήξει όσο μπορεί η νέα ηγεσία μέσα στον χρόνο της εξουσίας του κυβερνητικού κόμματος, να εδραιώσει τη θέση της, να παρατείνει με νέα μορφή(αμετάλλακτη εσωτερικά φυσικά) το βίο της και να βρει πιο εύκαιρο και ευνοϊκό καιρό και συγκυρίες για την αναπόδραστη έκθεση της στο εσωτερικό εκλογικό σώμα, που θα έχει προλάβει να το υπνωτίσει με την απαραίτητη επικοινωνιακή καταιγίδα και που θα μαγέψει τα πλήθη για τα προσόντα και τη γοητευτική προσωπικότητα του νέου ηγέτη(τα ζήσαμε τόσες φορές πια που κάνουμε copy/paste βιωμάτων στον παρόντα και μέλλοντα χρόνο).

Π-α-ρ-α-λ-ή-ρ-η-μ-α! Ελεήστε τον τυφλωμένο για εξουσία ακαμάτη.

Αλλά πριν φτάσει το τελικό προϊόν στο εσωτερικό ελληνικό σώμα, πρέπει να υποβληθεί στη βάσανο μιας προεγκριτικής εκλογικής διαδικασίας, από το εκλεκτορικό σώμα που λέγεται ξένες κυρίαρχες δυνάμεις (μιλάμε πια με όρους πολιτικής του 19ου αιώνα!). Σ’αυτές ακριβώς τις δυνάμεις απευθύνονται λοιπόν οι διαγκωνιζόμενοι  μνηστήρες του ΠΑΣΟΚ. Και προσέξτε αυτό το ποιοτικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την εκλογή προέγκριση από αυτή της εκλογής από τους έλληνες ιθαγενείς. Στην εκλογή από τους μεγάλους επικυρίαρχους θα επιλεγεί εκείνος από τους υποψήφιους που θα πλειοδοτήσει-πειστικά και τεκμηριωμένα, καταβάλλοντας σαν επιπλέον αντίτιμο και τα ελάχιστα υπολείμματα ψυχής που μπορεί να διαθέτει, αν ποτέ τα διέθετε αληθινά-θα επιλεγεί λοιπόν εκείνος που θα πλειοδοτήσει σε εθνική και λαϊκή μειοδοσία, σε υποτέλεια και σε προθυμία οσφυοκαμψίας. Γι’αυτό και οι παραληρηματικές κραυγαλέες προσβολές του Λοβέρδου στο σύνολο αλλά και σε επί μέρους τάξεις της ελληνικής κοινωνίας. Γι’αυτό και η επείγουσα και εσπευσμένη ψήφιση του νέου νομοσχέδιου για την ανώτατη παιδεία από την Διαμαντοπούλου  με την εμβληματικής στόχευσης κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου-όταν πια με το καλό τα πανεπιστήμια ιδιωτικοποιηθούν ολοκληρωτικά δεν θάχουν αυτό το ενοχλητικό βαρίδι-δικαίωμα να διαχειριστούν. Γι’αυτό και η απίστευτη αυτή δέσμη μέτρων που με προθυμία ο Βενιζέλος δέχτηκε ο ίδιος να εκφωνήσει και να εισπράξει το πολιτικό τους κόστος, που στους εκλέκτορες του εξωτερικού αντιστοιχεί σε πολλές θετικές ψήφους: το αποφασιστικό, άτεγκτο ύφος του Βενιζέλου ήταν ρόλος παιγμένος για άλλο κοινό-για τους ιθαγενείς φοράει τη μάσκα του μειλίχιου και του διαλλακτικού-θυμάται κανείς το twitter που έστειλε στους αγανακτισμένους, δαρμένους και τοξικά δηλητηριασμένους του Συντάγματος;

Και τα μαχαίρια στις πισώπλατες σαν στηρίγματα μπορούν να εννοηθούν

Ζούμε σε καιρούς αληθινά πολύ δύσκολους. Μάς έχουν προδώσει οι ίδιοι οι ταγοί μας. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας ποτέ δεν ήταν αχρειότερο , δουλικότερο και πιο αδιάφορο για το λαό που καλείται να υπηρετήσει. Ξέροντας πολύ καλά ποιοι τους επιλέγουν πλειοδοτούν μόνο σ’αυτούς και με μέσο το μόνο στοιχείο που έχουν κοινό με το λαό-τη γλώσσα-εξαπατούν, προσβάλλουν και διαγουμίζουν προς χάρη των προστατών τους τη χώρα, τα σώματα και τις ψυχές των αμήχανων και αποσβολωμένων κατοίκων της.

Βενιζέλος: τι θα γίνει ρε μεγάλε; αυτή τη δαχτυλιδιά που κανονίσαμε στις 17 Ιουνίου θα την πάρουμε ποτέ;

Άρθρο ακροτελεύτιο

Ιουνίου 4, 2011

Η καθαρότητα και η σαφήνεια της διατύπωσης του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος, ελάχιστα διαφέρει από τη σαφήνεια και τη διαύγεια των γραμμών του κτηρίου του Κοινοβουλίου.

Τίποτε δεν σηματοδοτεί με τον παραστατικότερο τρόπο την ακεραιότητα των προσωπικών ευθυνών του Παπανδρέου απ’όσο το δεύτερο, ακόμη ταπεινοτικότερο μνημόνιο. Αν για το πρώτο είχαμε κάποιους χιλιάδες λόγους να εξεγερθούμε-ανάμεσα στους οποίους ο σημαντικότερος είναι η υποψία της σκόπιμα αδιέξοδης πολιτικής του προδοτικού δυναστικού γόνου που θα οδηγούσε αναπόδραστα σε δεύτερο μνημόνιο-με το δεύτερο, πολύ απλά δεν έχουμε πια κανένα λόγο, κανένας μας να μένει αδρανής, γιατί  η διαχείριση της προδοσίας, η προδοσία η ίδια είναι δική μας πια ευθύνη. Τώρα πια ξέρουμε.

Προσφυγή λοιπόν στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, που νομιμοποιεί από την μια και από την άλλη ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ τη λαϊκή παρέμβαση. Αυτός λοιπόν είναι ο δικαιολογητικός λόγος της εξέγερσης σαν ρηξικέλευθης λαϊκής παρέμβασης: το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, ο πυρήνας και η ιερή παρακαταθήκη του έσχατου δικαιώματος μας:

  ‘Αρθρο 120 – (Ακροτελεύτια διάταξη)

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Ελπίδα, απογοήτευση, οργή και πάλι ελπίδα: η οργή είναι ελπίδα!

Ιουνίου 1, 2011

Η οργή κάνει τους λαούς και τις εποχές να μοιάζουν μεταξύ τους: στην εικόνα έφοδος της αστυνομίας για διάλυση διαδήλωσης στο Παρίσι του 1900

Επειδή δεν είμαστε δα και χτεσινοί, ξέρουμε πολύ καλά ότι η πολιτική είναι ένας από τους πιο σίγουρους τρόπους για να απογοητευτείς- μακράν  πρώτος είναι ο έρωτας! Η πολιτική, σαν ένταξη ενεργητική στον κοινωνικό ιστό είναι η επιλογή εμπλοκής σου σε  σίγουρα μελλοντικά σου αδιέξοδα. Αλλά η ρημάδα σε παρασέρνει με τη γοητεία της, την ορμή της, τον ακαταμάχητο τρόπο της να υιοθετεί και να προσαρμόζεται σε ιδέες, σε μεγάλες ηθικές ιδέες και την διάθεση της όπως και την δυνατότητα της να τις προωθεί και -σπάνια είναι αλήθεια-ακόμη και να τις πραγματώνει και μάλιστα πραγματώνοντας τες, μετά να τις εισπράττει σαν ρουτίνα απομυθοποιημένη για διαχείριση, πράγμα που την κάνει ακόμη ηρωϊκότερη γιατί η άδικη απομυθοποίηση της οδηγεί τελικά και στην ακόμη πιο άδικη απαξίωση της.

Για όσους από μας έχουν μια παιδεία και μιά κατεύθυνση ευρωπαϊκή στη συγκρότηση τους, το ευρωπαϊκό όραμα σαν πολιτική επιλογή ήταν όχι απλά ένα γοητευτικό αλλά και θεμιτό στρατηγικό ιδεώδες καθότι εφικτό, ένα σπάνιο αλλά πραγματοποιήσιμο ιδανικό. Βλέπαμε αφελώς ένα κύκλο που περιλάμβανε τον πορτογάλο Πεσσόα, τον Ιταλό Δάντη, τον αυστριακό Φρόυντ, τον πολωνό Κοπέρνικο, τον άγγλο Σαίξπηρ, τον γερμανό Γκαίτε, τον ισπανό Πικάσσο, τον τσέχο Κάφκα, τον γάλλο Λαβουαζιέ, τον ρώσο Τσαϊκόφσκι, τον ολλανδό Ρέμπραντ και κάπου ανάμεσα σ’αυτούς και άλλους από τα άλλα έθνη και τους λαούς της Ευρώπης, τον Όμηρο ή τον Πλάτωνα, τους δικούς μας. Όμορφα πράγματα δηλαδή! Φυσικά και βλέπαμε και τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους αλλά τους φανταζόμασταν με το ευρωπαϊκό τους πρόσωπο, σαν Μέδικους, Γιάμπαχ ή Φούγκερ. Δεν ξέραμε τίποτε για τη φυλή των κερδοσκόπων και τζογαδόρων, που ενώ διαχειρίζονται  οικονομικές εικονικότητες, αφήνουν πίσω τους ρημαδιό και ζοφερές πραγματικότητες. Το κεφάλαιο στην Ευρώπη ποτέ δεν είχε την ένταση της βουλιμίας που είχε το αμερικανικό και νομίζαμε πως αυτή την ένταση δεν θα τη ζούσαμε στην Ευρώπη της κουλτούρας και των εδραιωμένων κοινωνικών αξιών.

Σαχλαμάρες! Αφέλειες! Κανείς από μας δηλαδή δεν είδε-προφανώς δεν διείδε-ότι η ιδανική αυτή σύναξη που προανέφερα ήταν μια ασυγχώρητα αφελής ιδεοληψία-πολύ περισσότερο για πολιτικοποιημένα άτομα σαν κι εμάς- και ότι στη θέση αυτών των πνευματικά συγκοινωνούντων ισοδύναμων γοητευτικών στοιχείων, στην πραγματικότητα στέκονταν αρπακτικά και θηράματα κλεισμένα σ’ένα χρυσό κλουβί, με πολλές φάκες μάλιστα μέσα- φάκες για τα δεύτερα προφανώς, τα αφελή θηράματα, εμάς των μικρών λαών μας. Έτσι ο Γκαίτε στην πραγματικότητα ήταν η Ντόυτσε Τελεκόμ και στο χρυσό κλουβί δεν παρέσυρε τον Πλάτωνα, τον Πεσσόα ή τον ιρλανδό Τζέημς Τζόις αλλά τον ελληνικό ΟΤΕ και τους αντίστοιχους της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας αλλά ίσως και μαζί και τους ίδιους τους  Πλάτωνα, Πεσσόα και Τζόις και ό,τι ανθρωπιστικό εκπροσωπούσαν σαν πνευματικές αξίες. Με άλλα λόγια, τα μεγάλα ευρωπαϊκά αρπακτικά-γνήσιοι απόγονοι του Κάιζερ, του Χίτλερ, του Ναπολέοντα ή του Γουέλλινγκτον-μας χώσαν στο χρυσό κλουβί τους όπου μας παρέσυραν. Και μας παρέσυραν, με την ουμανιστική ρητορεία της μεταπολεμικής Ευρώπης, με τον απώτερο σκοπό-αυτό δείχνει η πραγματικότητα που βιώνουμε με το ξεπούλημα του ελληνικού φτωχού μας πλούτου του πλούτου μας, του μόνου μας πλούτου -αντί πινακίου φακής μάλιστα-να κατακτήσουν οικονομικά, μέσα από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, χώρες που σε άλλες εποχές, θα ήταν αναγκασμένοι να κατακτήσουν πρώτα στρατιωτικά με όποιο κόστος σημαίνει αυτό.

Όσοι αγαπήσαμε την πολιτική σαν το σταυροδρόμι των ιδεών με το ρεαλισμό, την βιώνουμε τώρα σαν ζοφερό ξέφωτο της ζούγκλας όπου τ’αρπακτικά έχουνε στήσει τις ενέδρες τους, είτε αυτό αφορά την μεγάλη ευρωπαϊκή κλίμακα είτε την μικροκλίμακα της εσωτερικής ελληνικής πολιτικής σκηνής. Εγώ αυτό εισπράττω σαν συμπέρασμα, αυτό νιώθω σαν ριγμένος,σαν προδομένος, σαν πουλημένος και σαν αγορασμένος, σαν φτηνά αγορασμένος μάλιστα από αυτούς που με πούλησαν σε αυτούς που με αγόρασαν. Τι μου μένει; τι έχω δικαίωμα να μου μένει; ποιο είναι το τελευταίο αποκούμπι για την άμυνα μου, έστω για την άμυνα της αξιοπρέπειας μου, του τελευταίου οχυρού της προσωπικότητας μου σαν λαού και σαν μονάδα αυτού του λαού; Όποιο είναι σε κάθε βαθιά απογοητευμένο, σε κάθε απελπισμένο: η ΟΡΓΗ! Η συντεταγμένη, συντονισμένη και παραταγμένη οργή. Θα τη δώσω! Θα την έχουν! Και είναι νομοτέλεια να την εισπράξουν! Όχι απλά ακέραιη αλλά και πολλαπλασιασμένη!