Archive for the ‘Μιά φωτογραφία στην ιστορία’ Category

Η 11η Σεπτεμβρίου προσφέρει αφορμές για παρερμηνείες αλλιώς.

Σεπτεμβρίου 10, 2012

Αυτή είναι μια φωτογραφία πληροφορίας-εξαιρετική!

Ένα χρόνο πριν, τέτοια μέρα, μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της Αυγής, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου τη φωτογραφία με τους νέους που φαινομενικά χαλαροί παρακολουθούν από μακριά την εξέλιξη της επίθεσης στους δίδυμους Πύργους, το Σεπτέμβρη του 2001 στη Νέα Υόρκη (http://enthemata.wordpress.com/2011/09/11/foto1/). Πρώτα απόλα με συνάρπασε με την καθηλωτική της ομορφιά καθεαυτή. Διάβασα το κείμενο που συνόδευε την εικόνα-φωτογραφία του Thomas Hoepker, γερμανού φωτογράφου,μέλους του διάσημου φωτογραφικού πρακτορείου Magnum- το κείμενο ήταν του τεχνοκριτικού Jonathan Jones του Guardian καθώς και ένα άλλο μικρό κείμενο του αρθρογράφου των N.Y. Times Frank Rich. Και οι δυό τους ανάγνωσαν απολύτως λάθος τη φωτογραφία-ότι και καλά οι νέοι της φωτογραφίας δείχνουν απολύτως αδιάφοροι για το εξελισσόμενο γεγονός και ότι είναι στην κοσμάρα τους και τα σχετικά, δηλαδή με όλη εκείνη την γνωστή προκατειλημμένη ηθικολογική αυθαιρεσία που διακρίνει την πλειονότητα των κριτικών και της φωτογραφίας-πλειονότητα που έχει μια θολή εικονογραφική και κοσμοθεωρητική κουλτούρα και διαβάζει τις φωτογραφικές εικόνες θαρρείς  με τα μάτια κλειστά, είτε σαν αναπόληση για λογοτεχνική έξαρση είτε σαν ψυχαναλυτική διείσδυση και καλά είτε σαν σημειολογία για ημερήσια κατανάλωση είτε τέλος σαν αφορμή για κήρυγμα από τον άμβωνα της επιφυλλίδας τους.

Θέλεις γιατί η φωτογραφία με συγκλόνισε, θέλεις γιατί η κριτική των δύο άσχετων γραφιάδων με εξόργισε, έγραψα ένα μικρό, παρορμητικό σχόλιο. Με την αφορμή λοιπόν της επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου το θυμήθηκα και το αναζήτησα. Το σενιάρισα λιγάκι, το αυγάτισα κάπως για να δικαιολογεί τον όρο ανάρτηση και το παραθέτω. Στο τέλος όμως προσθέτω και μια συγκριτική εικόνα από την Ιστορία της Τέχνης για να δείτε και να καταλάβετε πώς δουλεύει κάποιος όταν η πρόθεση του δεν είναι στενά η αναπαραγωγή κάποιας υποτιθέμενης φωτογραφικής αλήθειας. Πάμε λοιπόν.

…ενώ αυτή είναι μια εικόνα στοχασμού. Διαβάστε το άρθρο στο σάιτ της Αυγής που σας παραπέμπω(είναι μικρό!)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από την εικαζόμενη και προσδοκώμενη αλήθεια της φωτογραφίας. Είμαι φωτογράφος και γνωρίζω από πρώτο χέρι τη συναρπαστικά αφοπλιστική δύναμη αυτού του ψέματος. Είναι μέρος της γοητείας της φωτογραφίας: η δύναμη της δηλαδή να λέει πειστικά ψέματα, πολλές φορές ερήμην ακόμη και της ίδιας της πρόθεσης του φωτογράφου, που πολλές φορές βρίσκεται στην αμήχανη θέση να ανακαλύπτει νοήματα όχι μόνο που δεν επεδίωξε αλλά και που ενδεχομένως να τα απορρίπτει. Στη προκειμένη περίπτωση αυτό που συμβάλλει στη διατύπωση αυτού του εκπληκτικού ψέματος-δεν δέχομαι ότι τα παιδιά της φωτογραφίας είναι τόσο αναίσθητα-είναι από τη μια η σκηνογραφική, ειδυλλιακή σχεδόν, ομορφιά των στοιχείων του πρώτου πλάνου, συνδυασμένη με την αψεγάδιαστα αρμονική σύνθεση και από την άλλη η σπαρταριστή, μαρμαίρουσα ωραιότητα ενός απίστευτα διαυγούς, ηλιόφωτου πρωινού.  Και κάπου στο βάθος του ορίζοντα, ένας απροσδιόριστος, άμορφος μέσα από τους πυκνούς  καπνούς  και ασαφής, αδιαμόρφωτος, καθότι μόλις εξελισσόμενος ακόμη, για τους παρόντες θεατές ζόφος. Να σημειωθεί και κάτι άλλο επιπρόσθετα: εμείς, που τώρα παρατηρούμε τη φωτογραφία, τόσα χρόνια μετά, ξέρουμε και έχουμε μέχρι πλήρους, απόλυτης αφομοίωσης συνειδητοποιήσει ποια η σημασία εκείνου του γεγονότος. Αυτοί αντίθετα το ζούσαν στο ξεκίνημα του και χωρίς να μπορούν να έχουν ολοκληρωμένη εικόνα ούτε καν της αστυνομικής του πλευράς, που εξάλλου ούτε και η ίδια η Αστυνομία είχε. Όταν είσαι σε απόσταση ασφαλείας από ένα εξελισσόμενο δράμα, μπορείς να έχεις μια χαλαρή στοχαστικότητα, που σε κάποιους να δείχνει-στιγμιαία, όσο δηλαδή χρειάζεται στη φωτογραφία για να σε εξαπατήσει- να δείχνει σαν ηδύτητα,  σαν ένα δοκίμιο ανέμελης και ανέφελης αρκαδικής ευτυχίας.

Ακόμη και η σύνθεση-πέρα από τη διάθεση του πίνακα-μοιάζει σαν προείκασμα της φωτογραφίας του Hoepker.

Όπως είπα και στον πρόλογο μου στην ανάρτηση η ανάγνωση που έκαναν οι τεχνοκριτικοί είναι εντελώς άστοχη και σ’αυτό έρχεται σαν συνήγορος μου ένα εμβληματικό έργο του Γάλλου ζωγράφου Νικολά Πουσέν, που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Είναι το «Τοπίο με τον Ορφέα και την Ευριδίκη» και η πρώτη ανάγνωση της εικόνας δίνει τα απολύτως ανάλογα απατηλά στοιχεία που εξέθεσαν τους τεχνοκριτικούς μας. Ειδυλλιακότητα, αρμονία στη σύνθεση που υποδηλώνει μακαριότητα, ευχάριστος και ραδινός χρωματισμός. Όλα τεκμήρια μιας εικόνας μιας σίγουρης ευτυχίας. Και όμως εδώ εξελίσσεται ένα δράμα-το γνωστό του Ορφέα και της Ευριδίκης-το τρομαγμένο κορίτσι στο δεύτερο πλάνο- και ακόμη πιο πίσω, στο βάθος του πίνακα ένα σχεδόν κοσμικής έκτασης δράμα με το πελώριο κάστρο παραδομένο στις φλόγες-απόλυτη αντιστοίχιση εδώ με τους δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη.

Advertisements

Στο ύψος της ΗΘΙΚΗΣ αναπηρίας

Σεπτεμβρίου 5, 2012

Θεωρώ αυτή την εικόνα σαν την απόλυτα εμβληματική εικόνα της σημερινής κατάστασης του πολιτικού προσωπικού που εξυπηρετεί την κρίση κατά τις εντολές των επικυρίαρχων. Ο Στουρνάρας-από τους ηθικά αχρειότερους υψηλόβαθμους τεχνοκράτες-γραφειοκράτες των τελευταίων χρόνων, με ουσιαστικά ανύπαρκτη πατριωτική συνείδηση-στέκεται-από καθαρή δουλοφροσύνη και ραγιαδισμό-στο ύψος της ηθικής αναπηρίας του επικυρίαρχου του.(Από καθαρό ραγιαδισμό μπορεί και να καθόταν σε αναπηρικό καροτσάκι-μην έχετε καμιά αμφιβολία γι’αυτό, απλά τον γερμαναρά δίπλα του δεν τον παίρνει ακόμη να φτάσει σ’αυτό το ύψος αλαζονείας, ώστε να το εκδηλώνει σαν νύξη στην αρχή ή και σαν απαίτηση αργότερα, όταν κι εδώ ωριμάσει ο καιρός)

Υ.Γ. Για όσους θελήσουν να παρεξηγήσουν το νόημα της ανάρτησης, να πω ότι ασφαλώς και μιλώ για συμβολισμούς και όχι για κυριολεξίες. Η σωματική αναπηρία συνήθως είναι αφορμή για ψυχική και ηθική ανάταση αλλά αν ο δέκτης της σωματικής συμφοράς είναι ηθικά ανάπηρος  όσο ήταν ο Σόιμπλε πριν τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του-πρωταγωνιστής του μεγαλύτερου πολιτικού σκανδάλου στην μεταπολεμική Γερμανία-πριν απ’το κτύπημα της μοίρας, οι πιθανότητες να ιαθεί η ηθική αναπηρία είναι απελπιστικά ανύπαρκτες.

Κλείσιμο ματιού; Χοντρό, κακόγουστο καλαμπούρι; ή τραγικό επικοινωνιακό λάθος;

Σεπτεμβρίου 4, 2012

Είναι σίγουρο ότι τόσο κραυγαλέος πολιτικός πιθηκισμός θα λειτουργήσει θετικά για τον…πίθηκο; Η Ιστορία-που θα φανερωθεί σαν φάρσα σίγουρα-θα το δείξει. Και η πολιτική νεκροψία ίσως.

Το νέο Προεδρείο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

Σεπτεμβρίου 1, 2012

Ο εκλεκτός των εκλεκτών:γκουρμέ για ζουλού

Επειδή η Σοσιαλιστική Διεθνής δεν είναι ΟΗΕ όπου κάποιος εντάσσεται αυτοδικαίως με την αναγνώριση του σαν κράτος και ανεξάρτητα από το πολίτευμα που υιοθετεί στο εσωτερικό του αλλά ένας οργανισμός που-υποτίθεται-εκπροσωπεί κοινές αρχές και  κοινές αξίες, κάτι που σημαίνει ότι θέτει προϋποθέσεις για την ένταξη σ’αυτό μελών, ερωτάται λοιπόν το εξής απλό: πόσοι από αυτούς της φωτογραφίας αλλά και ακόμη κρισιμότερο πόσα από τα μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, εκπροσωπούν στοιχειωδώς δημοκρατικά καθεστώτα με ελεύθερες-όσο αμφιλεγόμενα ελεύθερες είναι τέλος πάντων οι διαδικασίες στις γνωστές μας δημοκρατίες-εκλογικές διαδικασίες;

Η ίδια η εκλογή του Παπανδρέου με ανάταση των χεριών-σκληροπυρηνικά τριτοκοσμικής αντίληψης- έχει μέσα της ισχυρό το σπέρμα της αμφιβολίας για το αληθινά δημοκρατικό των διαδικασιών. Ok, κάτω από το κράτος των δυσμενών συγκυριών διαγράφτηκαν τα ως πέρσι σοσιαλιστικά κόμματα της Αιγύπτου, Λιβύης, Συρίας αλλά δεν ήξερα ότι η Υεμένη, το Μαρόκο, η Μαυριτανία, η Μογγολία ή το Νεπάλ-ακόμη και το κατακτημένο και ακόμη κατεχόμενο Ιράκ!- έχουν τόσο δημοκρατικότερες διαδικασίες από τις διαγραφείσες χώρες,  απλά επειδή στις περιοχές τους δεν έχει συμβεί ακόμη κάποια εξέγερση-από αυτές που τραβάνε το ενδιαφέρον του κατευθυνόμενου διεθνούς τύπου. Η αρνητική λοιπόν κρίση που κάνουμε γι’αυτούς που ψήφισαν τον Παπανδρέου στην Προεδρία αυτού του εξαιρετικά αμφιλεγόμενης δημοκρατικότητας μορφώματος-θερμοκήπιο σοσιαλιστικοφανούς καθεστωτισμού-αφορά την δημοκρατική νομιμοποίηση όχι μόνο της ηγεσίας του αλλά και το είδος των ιδεών που προωθεί αυτό το αχταρμοειδές υβρίδιο που προφασίζεται ιδέες ενώ είναι εφαρμογή αρπαχτής- προφάσεις για ταξιδάκια σε μέρη τροπικά και dolce vita που τα παπανδρεοειδή και τα γενόσημα τους στον πλανήτη ξέρουν τόσο καλά να απολαμβάνουν.

Μαρία, Μαρία, ούτε μια φωτογραφία!

Αύγουστος 31, 2012

Ο πολιτικός οφείλει-στα πλαίσια της προστασίας της υστεροφημίας του-να προσέχει και ποιος στέκει δίπλα του όταν φωτογραφίζεται. Η στατικότητα της εικόνας δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελέους στο θύμα που δεν πρόσεξε. Ο Τσίπρας φαίνεται πως τόχει πάρει το μήνυμα και απέφυγε να σταθεί δίπλα στην μακράν αντιπαθέστερη ελληνίδα-αντιπαθέστερη μετά την γερμανίδα Φρειδερίκη και την Αμερικανίδα Μάργκαρετ Τσαντ. Σοφός ο νέος!

Όσο κι αν έψαξα στο διαδίκτυο φωτογραφία του Τσίπρα με τη Δαμανάκη από τη σημερινή τους συνάντηση δεν βρήκα. Φαντάζομαι ότι η μοχθηρή επαναστάτισσα γλυκών και αλμυρών νερών-η σουπιά αυτή της ευρωνονομενκλατούρας- πολύ θα χολοσκάστηκε, γιατί κατάλαβε τη σημειολογία της άρνησης-μα ούτε ένα κινητό δε βρέθηκε βρε αδελφέ; Προφανώς ο Τσίπρας πέρα απ’το ότι ήθελε να δώσει ένα μηνυματάκι στο αρπακτικό αυτό που τώρα στα γεράματα της παρασιτεί σε προνομιακά χαρισμένες θέσεις, φύλαξε και τα επικοινωνιακά του νώτα. Αν ξέρατε πόσο είχε σκυλομετανιώσει ο καημένος ο Chamberlain όταν φωτογραφήθηκε δίπλα στον μεγαλύτερο σφαγέα της ανθρωπότητας!

Ένατη ώρα-Τετέλεσται!

Ιουνίου 30, 2012

«Διεμερίσαντο  τα ιμάτια μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον» ή για να το πούμε πιο απλά βλέποντας αυτή την εικόνα ανυπόκριτου-απροκάλυπτου πιο σωστά- και ανελέητου κυνισμού συνασπισμένων κτηνωδών αρπακτικών της εξουσίας:Τετέλεσται…Δεν μας σώζει τίποτε, εκτός… απ’τον χαμό τους!

Η απάντηση στους κασιδιάρηδες αυτού του κόσμου

Ιουνίου 8, 2012

 

Αποφεύγουμε από αυτό το μπλογκ τις φτηνές, συναισθηματικές φωτογραφίες-και τα κείμενα ασφαλώς-όπως ο διάολος το λιβάνι. Έπεσα όμως πάνω σ’αυτή την ΥΠΕΡΟΧΗ φωτογραφία και μου ήταν αδύνατο να μην την εκλάβω σαν την καλύτερη απάντηση στις μίζερες ρατσιστικές ψυχές αυτού του κόσμου με τον κασιδιάρικο εγκέφαλο-καμένο από εμμονές και αναβολικά. Ο κόσμος της μισαλλοδοξίας είναι ίσως ο εφιαλτικότερος των δυνατών κόσμων.

Η Κοκό Σανέλ στην Αφρική!

Μαΐου 27, 2012

Η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ-το αρπακτικό πίσω αριστερά στη φωτογραφία-σε ανθρωπιστική επιχείρηση σωτηρίας αφρικανόπουλων!

Λεύκανση στα δόντια, μαύρισμα-συστηματικό, με σολάριουμ!-στο δέρμα, ασφαλές όμως τόσο όσο να μην θεωρηθεί αφρικανή και χαρούμενες, διαμαντένιες πεταλουδίτσες: τι άλλη απόδειξη χρειάζεστε για να πεισθείτε για τον καημό της τον φιλοαφρικανικό;-αυτής της απογόνου της μεγαλύτερης αποικιακής δύναμης στην Αφρική;

Στιγμές περίσκεψης αφρικανόφιλης τραπεζίτισσας.

Η Αφρική που γνωρίζει η Λαγκάρντ: πέρλες, λινά καλοσιδερωμένα τραπεζομάντηλα, evian, σαμπάνιες και γεμάτα τραπέζια. Τα αφικανόπουλα-ούτε που να τα χέσει!-τα θυμάται όταν πρέπει να στριμώξει τους Αγιάννηδες-γιατί να μην το ξεχνάμε κι αυτό:ο Γιάννης Αγιάννης ήταν όντως κλέφτης.

Ο πιτσιρίκος του Ψυχάρη μεγάλωσε και πήγε σε πιο μεγάλη παιδική χαρά!

Μαΐου 5, 2012

Όποιος άλλος στη θέση του θα ντρεπόταν αφάνταστα, ο Σαμαράς παρουσιάζει το νέο του απόκτημα με καμάρι. Νάταν και καμιά διάνοια, πάει στο διάολο! Σωματικά και διανοητικά μπονζάι μου μοιάζει.

Το πιο πιθανό είναι ότι-σ’αυτές τις εκλογές τουλάχιστον-ο Ανδρέας Ψυχάρης-το καμάρι του γνωστού και απολύτως εξαιρετέου περιβόητου πατέρα του Σταύρου Ψυχάρη-δεν θα εκλεγεί. Οι Ψυχάρηδες είναι κωλοπετσωμένη ράτσα και δεν παραμυθιάζονται εύκολα. Κάνουν τις απογειώσεις τους πάντα όταν είναι πολύ καλά προσγειωμένοι. Ξέρουν ότι αυτές οι εκλογές είναι πτήση δοκιμαστική-αν δεν το ξέραν αυτοί που συμμετέχουν στο σχεδιασμό του παιχνιδιού ποιοι θα το ξέραν; Λοιπόν ο Αντρίκος μας δεν θα εκλεγεί ο καλός μας άρα προς το παρόν ο κίνδυνος από την κοινοβουλευτική του παρουσία προς το παρόν αποσοβείται. Κάνουμε όμως την ανάρτηση για να ενημερώσουμε τους σίγουρα πολύ λίγους εδώ μέσα, σ’αυτό το μπλογκ, φίλους της Νέας Δημοκρατίας ότι η εμβληματική αυτή μορφή και γιός ενός περιβόητου μακιαβελικού πατέρα ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ στο κόμμα του. Και δεν ήρθε απλά για να μείνει αλλά ήρθε για να κυριαρχήσει αν αυτό του προκύψει. Ήρθε για να αλώσει από τα μέσα αυτό που έχει μείνει σαν υπόλοιπο από την άλωση από τα έξω. Τα κόμματα πια γίνονται ολοένα και πιο ολιγαρχικά-οι καιροί το ευνοούν αυτό και οι συγκυρίες επίσης αλλά και οι δυνάμεις που ανασχεδιάζουν το πολίτευμα χωρίς να έχουν ανάγκη και να αλλάξουν το Σύνταγμα-ποιος το χέζει πια αυτό;έτσι κι αλλιώς όλα πια ερήμην του γίνονται.

Όταν κάποια στιγμή από το MEGA θα παρελαύνουν συνεχώς βουλευτές και υποψήφιοι βουλευτές  που θα είναι της κρυφής, της άδηλης προτίμησης του Αντρίκου Ψυχάρη εσύ δεν θα το αντιλαμβάνεσαι τότε. Θα τους συμπαθήσεις, γιατί θάναι στυλάτα, όμορφα φλώρια ή φλωρίτσες, θάχουν δεκαπέντε τόμους μεταπτυχιακών-αυτά που απέκτησαν στις μακρόχρονες διακοπές τους στην Καλλιφόρνια ή στη Φλόριντα. Και όταν θα υπάρξει ομάδα Ψυχάρη στο κόμμα σου-μπορεί και αντίστοιχη άλλων γόνων σε άλλα κόμματα-τότε θάναι αργά λοιπόν φίλε μου να ανατρέψεις τα τετελεσμένα που θα έχει δημιουργήσει ο από καρό τότε πια παραιτημένος Σαμαράς. Αν λοιπόν θέλεις κι εσύ να κρατήσεις αλώβητο το χαρακτήρα-τον αλλοιωμένο ήδη αρκετά βέβαια-του κόμματος σου σαν ένα αστικό λαϊκό πολυτασικό κόμμα, φρόντισε να στείλεις το μήνυμα σου στον ηγέτη σου που σε πρόδωσε διπλά και τρίδιπλα. Ψήφισε ένα ωραιότατο,αντιμνημονιακό κόμμα -της πολυκατοικίας σου έστω- και στείλτον να κουρεύεται το Σαμαρά μαζί με το νέο του φίλο και παλιό σας εχθρό. Καλό βόλι.

Κεσάτια

Ιανουαρίου 25, 2012

Ανδρέας Ψυχάρης! Ω ναι, ο γυιός του γνωστού!

Όταν η δημοσιογραφία και το εκδοτιλίκι δεν φτουράνε οικονομικά ξέρετε καλύτερη καβάτζα από την πολιτική;

 

Ανάρμοστες σχέσεις; Ε όχι δα!