Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Πού είναι ο Μίκης;

Ιουλίου 4, 2015

is

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η αποστασιοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη από τον «αντιμνημονιακό» αγώνα, αυτή την τόσο κρίσιμη και αποφασιστική περίοδο. Όχι τόσο το ακτιβιστικό του μέρος, που αναμενόμενα και δίκαια, λόγω ηλικίας, αδυνατεί να συμμετέχει πια, όσο από το συμβολικά πνευματικό, που άνετα μπορεί να περιοριστεί σε μια δήλωση ας πούμε, πολύ μεγάλης όμως βαρύτητας και σημασίας. Το ότι τέτοιες κρίσιμες ώρες ο Μίκης σιωπά είναι δηλωτικό ότι κάπου σκαλώνει το θυμικό της σκέψης του. Κάπου βρίσκει κάτι ανάρμοστο στην εκδοχή αντιμνημονιακότητας που πλασάρουν οι συστημικές αντιμνημονιακές δυνάμεις των ΣΥΡΙΖΑ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ-ΑΝΕΛ. Για το Μίκη μια τέτοια δήλωση υποστήριξης του ΟΧΙ θα ήταν ό,τι πιο εύκολο να κάνει. Το ότι απέχει δείχνει μια συνείδηση όχι απλά επιφυλακτική ή δύσπιστη αλλά αρνητική. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτός ο εμβληματικός άνθρωπος είναι ο αληθινός Πατριάρχης του Αντιμνημονιακού Αγώνα-ακατάβλητος και επιβλητικός στην εκπομπή των μηνυμάτων του.

Προφανώς δεν θέλει να εμπλακεί ούτε στις ταπεινές μικροκομματικές σκοπιμότητες αλλά και τα σκοτεινά και υπόγεια γεωπολιτικά παιχνίδια του Τσίπρα και της ομάδας των «αμερικανών» που τον πλαισιώνουν, με προεξάρχοντα ασφαλώς τον αρνητικά εμβληματικό Βαρουφάκη ούτε και να ταυτισθεί με την ταπεινωτική για έναν ασυμβίβαστο Δημοκράτη συνύπαρξη στόχων με τη Ναζιστική Χρυσή Αυγή και την αλλόφρονη Δεξιά του ψεκασμένου Καμμένου.

Ψηφίζουν ΟΧΙ! Κι εσύ;

Ιουνίου 29, 2015
Το τρίπτυχο του αίσχους!

Το τρίπτυχο του αίσχους!

Όταν μιλάνε οι εικόνες σιωπούν τα λόγια!

23 Απριλίου 2010- 9 Απριλίου 2014(όταν γυρίζει το χαρτί)

Απρίλιος 9, 2014
23 Απριλίου 2010-9 Απριλίου 2014

23 Απριλίου 2010-9 Απριλίου 2014

Ασφαλώς και ούτε αφελής είμαι αλλά ούτε έχω και ψευδαισθήσεις. Η Ελλάδα δεν θα είναι από σήμερα μια χώρα ευτυχισμένη. Η ανεργία είναι εδώ-είμαι κι εγώ θύμα της άλλωστε και παραμένω τέτοιο ακόμη και ούτε το βλέπω, πενηντάρης και πια, να επανακάμπτω στη παραγωγή, ειδικά τώρα που και ο Τύπος αλλά και το επάγγελμα της Φωτογραφίας περνάει κρίση ανεξάρτητη από αυτή της οικονομικής. Η αξία αυτής της σημερινής μέρας είναι περισσότερο συμβολική και σηματοδοτεί την οριστική αρχή του τέλους της κρίσης που-και πάλι συμβολικά-ξεκίνησε στις 23 Απριλίου του 2010, με το ανόητα επικοινωνιακό μήνυμα του απερίγραπτου Παπανδρέου από το Καστελόριζο.

Το Καστελόριζο σηματοδοτούσε με τον πιο δραματικό τρόπο την τραγική μορφή που μπορεί να πάρει η ασύλληπτη πολιτική επιπολαιότητα και ανευθυνότητα-τόχα γράψει τότε πόσο ρηχό τρόπο σκέψης έδειχνε ακόμη και η σημειολογία αυτής της απίστευτης επικοινωνιακής εκδρομής στο ακριτικό νησί και όλη εκείνη η ανόητη χαζοχαρούμενη σκηνοθεσία με τα γιορτινά σημαιοστολισμένα τρεχαντήρια. Η Ελλάδα βυθιζόταν αύτανδρη και αυτοί οι απίθανοι επιπόλαιοι στήναν επικοινωνιακές παραμύθες και τερπνά τηλεοπτικά σόου.

Η ουσία της σημερινής μέρας είναι ότι η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετώπισε τον ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο των ΗΠΑ με επιτυχία και μετά την Ιρλανδία και την Πορτογαλία βγαίνει κι αυτή-λαβωμένη σίγουρα και με τις πληγές ακόμη να χάσκουν-είπαμε η ανεργία είναι ακόμη εδώ-με νέο αέρα και νέα αισιοδοξία. Πήραμε κάποιο μάθημα από όλο αυτό το τραυματικό βίωμα; Αυτό είναι το σημαντικό. Δηλαδή να μην ξαναγυρίσουμε σε παλιές ανεύθυνες πολιτικές και συμπεριφορές. ΠΟΤΕ΄ ΠΙΑ «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!» Ποτέ πια ρηχοί, ανερμάτιστοι και επιπόλαιοι πολιτικοί ηγέτες. Ποτέ πια ανεύθυνο πολιτικό προσωπικό. Και ποτέ να μην επιτραπεί σε κανένα να αμφισβητηθεί η Ευρωπαϊκή Στρατηγική επιλογή. Μόνο μέσα στα πλαίσια μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπανδίας έχει πια ελπίδες η Ελλάδα να επιβιώσει. Καμιά μοναχική πορεία, όσο ρομαντικά ελκυστική ακούγεται, δεν είναι πια εφικτή σ’αυτόν τον ανελέητο νέο κόσμο της παγκοσμιοποίησης όπου μόνο οι μεγάλες κρατικές οντότητες θα επιβιώσουν-διαφορετικά θα γίνουν εξαρτημένες μπανανίες και πολεμικά αποθηκευτικά προγεφυρώματα των αμερικανών.

Η σημερινή Ευρώπη είναι μια σκληρή, μονεταριστική Ευρώπη.Αλλά αυτή είναι η συγκυρία της στιγμής. Στην Ευρώπη υπάρχουν δημοκρατικές διαδικασίες. Αυθεντικές δημοκρατικές διαδικασίες και μέσα στο πλαίσιο τους υπάρχει και η προοπτική της άλλης Ευρώπης, της κοινωνικής. Μόνο στην Ευρώπη υπάρχει βαθιά εγκολπωμένη η κουλτούρα του κοινωνικού κράτους συνδυασμένου με την δημοκρατία. Είναι στο DNA του Ευρωπαίου πολίτη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτής της Ηπείρου αυτή η κουλτούρα και είναι το ιδεολογικό της -συν- απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους λαούς. Είναι στο χέρι μας με την ψήφο μας να την έχουμε αυτή την Ευρώπη. Θα την στείλουμε την Μέρκελ σπίτι της αλλά δεν θα φύγουμε από το δικό μας σπίτι που είναι η Ευρώπη.

Τρόπαιο

Φεβρουαρίου 13, 2013

ΤσίπραςΤο σύστημα λατρεύει τους «αριστερούς»! Κάνουν τα καλύτερα τρόπαια της αδιαμφισβήτητης νίκης του!

Metropolitan Museum of Art: εκεί που σκάει το κύμα!

Ιουλίου 31, 2012

Στο FACEBOOK, sτη σελίδα του  Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης(Metropolitan Museum of Art),αυτού του πιο εγκυκλοπαιδικού από όλα τα μεγάλα μουσεία, φιγουράρει αυτή η φωτογραφία ανδρικού μαγιό της δεκαετίας του 1930. Μου φάνηκε παράξενο και κάπως αταίριαστο με αυτό που ήξερα και υπέθετα για το χαρακτήρα του Μουσείου. Διαβάζοντας τη λεζάντα ανακάλυψα ότι το μαγιό της φωτογραφίας ανήκει στη συλλογή του μουσείου και πιο συγκεκριμένα στο τμήμα του Ινστιτούτου Ενδύματος του Μουσείου. Συνειδητοποίησα τη γκάμα των συλλογών του τρομερού αυτού μουσείου που μοιάζει να μην βάζει κανένα περιορισμό-πέρα από τον αυτονόητο ποιοτικό- στο τι συγκεντρώνει στα διάφορα τμήματα του-το έκθεμα αυτό θα ήταν πιο συμβατό με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης ας πούμε και του πραγματικά ασυναγώνιστου τμήματος του για το design. Το να βλέπεις λοιπόν ένα τέτοιο έκθεμα στην ιστοσελίδα του ιδρύματος ή στις προθήκες κάποιας αίθουσας του μοιάζει με ζωηρό και εντελώς απροσδόκητο χαπενινγκ: σαν να σκάει το κύμα μέσα στο Μουσείο!

Η Μεγάλη Ανατριχίλα: τα καθάρματα στην Εξουσία!

Νοέμβριος 11, 2011

Το απόλυτο όργανο σκέψης του σκληροπυρηνικού φασίστα Βορίδη: το ρόπαλο

Το ζήσαμε κι αυτό χάρις στο ΠΑΣΟΚ: έναν αδίστακτο και ελεεινό τυχοδιώκτη και την απίθανη παρέα του να μολύνουν με τη λερή, βδελυρή παρουσία τους τα ανώτατα κλιμάκια εξουσίας-λες και δεν ήταν ήδη αρκετά λαβωμένη με τόσων χρόνων διαφθορά από Τσοχατζόπουλους και Βουλγαράκηδες. Χάρη και στην παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας Παπούλια-που σαν άλλος Χίντενμπουργκ κι αυτός, εξαγιάζει τον οργίλο φασισμό του Καρατζαφέρη με τον ίδιο ακαταπόνητο ζήλο που ο Γερμανός Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης έκανε για τον Χίτλερ. Ο πιο βαθύς φασισμός-δες τον ροπαλοφόρο Βορίδη-ο πιο ροζ φασισμός-δες τον άντρα της συζύγου του Μπουμπούκου-και ο πιο ύπουλος και κυπατζίδικος-δες τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ(ούτε η Χούντα δεν Υπουργοποίησε ΚΥΠΑΤΖΗ!)-δίπλα στους τελικά ομογάλακτους τους Πάγκαλο, Βενιζέλο, την Φράου Χάνα Μπιλντεργκεροπούλου, τον Ραγκούση , τον ντεληκανή Αβραμόπουλο αλλά και τον ζοφερά εμβληματικό Γιαννίτση(η νεκρανάσταση του χειρότερου δυνατού Σημιτισμού!). Γενικώς είμαστε μια ωραία βρωμερή ατμόσφαιρα. Παντού μπόχα!

 

Σαράντα μέρες πλατεία-μια μικρή εποποιία ήδη!

Ιουλίου 4, 2011

Δεν έχω καλό ένστικτο. Όταν πρωτοξεκίνησε το φαινόμενο της πλατείας σαν πράξη αντίδρασης-μας πρόγκηξαν χοντρά οι Ισπανοί τότε- αλλά και μιμητισμού διαδικτυακού, ειρωνεύτηκα το copy and paste και απαξίωσα την απολίτικη φύση του χάπενινγκ. Μαθημένος σε στερότυπες πολιτικές αντιδράσεις οργανωμένου κομματικού ακτιβισμού, σνομπάρισα το κίνημα και λοιδώρησα την πρακτική του. ‘Οχι για πολύ όμως. Γρήγορα συνειδητοποίησα την δυναμική του, το χαρακτήρα του και τον αντικομφορμισμό του σαν αντίληψη πολιτικής αντίδρασης. Κάθε μέρα που περνούσε οι αντιστάσεις  μου αμβλύνονταν και ένα αίσθημα χωνεμένης και χαρούμενης αποδοχής απλώνονταν στον διψασμένο για δράση ψυχισμό μου. Σαράντα μέρες  έχουν περάσει και το μακροβιότερο κίνημα αστικού ακτιβισμού-που τώρα πια έχει απλωθεί σε όλη την Ελλάδα- έχει  για τα καλά εγκατασταθεί στο DNA μας και θα μεταβιβαστεί στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.

Σαράντα μέρες η πόλη ανάσταστη-ειρηνικά ανάστατη, συνειδητά, προγραμματικά και αποφασισμένα ειρηνικά-είναι ήδη ένα πολύ μεγάλο διάστημα για να αγνοηθεί πολιτικά, κοινωνικά αλλά και ανθρωπολογικά ακόμη. Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ. Δεν μπορεί έτσι στο κατακαλόκαιρο ένας ολόκληρος κόσμος να αφήνει την ρουτίνα του, που το καλοκαίρι αποχτάει έναν εντελώς ράθυμο, ηδονικό και αργοκίνητο ρυθμό και να τρέχει με τραίνα,λεωφορεία, με τα πόδια ή με ποδήλατα, συγκλίνοντας σε ένα κοινά εστιασμένο κέντρο λαχτάρας και προσοχής. Κάτι παραπάνω θέλει να πει όλος αυτός ο κόσμος που συντονίζεται ΑΚΑΘΟΔΗΓΗΤΟΣ σε ένα κοινό αίτημα, ακαθόριστο, αδιατύπωτο αλλά διαισθητικά συγκεκριμμένο. Όσοι έχουν ένστικτο και είναι προδιατεθειμένοι να διαβάζουν τους χρησμούς της κοινωνίας ας τους ερμηνεύσουν και ας πράξουν ανάλογα, οι υπόλοιποι ας περιμένουν μοιρολατρικά το χαμό τους. Η πλατεία δεν θα τους λυπηθεί γιατί δεν εισέπραξε κανένα ελεήμον βλέμμα από αυτούς.

Οι φωτογραφίες που βάζω σ’αυτήν την ανάρτηση τραβήχτηκαν από την αφεντομουτσουνάρα μου και τις δημοσιεύω για πρώτη φορά. Αν και πήγαινα στην πλατεία γι’αυτή την ίδια και για το βίωμα σαν τέτοιο και δεν καιγόμουν να έχω καταγραφή φωτογραφική από κάποια στιγμή και πέρα λύθηκα, εξοικειώθηκα με το χώρο, με τα πρόσωπα, με τις καταστάσεις και αφέθηκα στην παλιά μου τέχνη κόσκινο: τη φωτογραφία, να αφηγηθεί το βίωμα με εικόνες πια και λιγότερο με λόγια. Επειδή απ’τη φύση μου είμαι οπτιμιστής στις φωτογραφίες πρυτάνευσαν οι θετικές εικόνες, οι εικόνες που αποπνέουν την γιορτινή αίσθηση της αγωνιστικότητας. Δεν έχω βάλει ούτε μιά σκηνή αίματος (που έχω) ή ακραίας βίας(που δεν έχω γιατί δεν τράβηξα από άποψη).

Συνειδητοποίησα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά  της αντίδρασης του κράτους σ’αυτές τις μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις όταν με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου δυσκολεύνταν σχεδόν απαγορευτικά η πρόσβαση μου στο χώρο της συγκέντρωσης και μάλιστα έκλειναν δύο βασικές αρτηρίες: Η Βασιλίσσης Σοφίας και η Ακαδημίας.  Η εξουσία έντρομη και αγανακτισμένη με την αδυναμία της να πείσει γινόταν ιταμή στον φόβο της. Εδώ μια ψυχωμένη και αποφασισμένη διαδηλώτρια περνάει το μπλόκο της Βασ. Σοφίας υπό τα αμήχανα βλέμματα των αστυνομικών και τα ενθουσιώδη των συνδιαδηλωτών.

Στην αρχή όπως όλοι θα θυμούνται η κατάσταση ήταν πολύ ήρεμη και αυτό πουθενά δεν εκδηλώνονταν παραστατικότερα παρά στο γεγονός ότι στο πάνω μέρος της πλατείας δεν υπήρχαν κιγκλιδώματα, ο κόσμος συνομιλούσε με τους αστυνομικούς με καλή και φιλική διάθεση αλλά ακόμη και όταν κάποια στιγμή μπήκαν τα κιγκλιδώματα ο διάλογος ανάμεσα σε πολίτες και αστυνομικούς συνεχίζονταν ζεστός και ανθρώπινος, χωρίς αψιμαχίες και καμιά φορά θέρμαινε την ατμόσφαιρα ένα διακριτικό φλερτ, που έκανε πιο πικάντικη τη σύναξη και εξανθρώπιζε ακόμη περισσότερο το αίτημα της συγκέντρωσης

Κατά μία έννοια και ο έρωτας είναι η εξέγερση των ορμονών εναντίον του κατεστημένου της κοιμισμένης πονηριάς της παιδικής αθωότητας. Δεν είναι ασύμβατες έννοιες η εξέγερση και ο έρωτας και μάλιστα σαν βιώματα οργασμικά συνδυάζονται τέλεια και μένουν συνδυασμένα χαραγμένα στη μνήμη ακόμη και της εξαϋλωμένης σάρκας. Στην πλατεία ανθίζει ο έρωτας, όχι λιγότερο απόσο ανθίζει η επανάσταση και η ελπίδα της.

Δεν παίρνουν όμως μόνο φωτιά τα αισθήματα, δίπλα στα αιτήματα αλλά και οι φωτογραφικές μηχανές ή τα κινητά -σαν μηχανικές κωλοφωτιές αυτά. Θέλει ο καθένας να τεκμηριώσει για το μέλλον το παρών του στη πλατεία. Έχει την αίσθηση ενός ιστορικού γεγονότος που εξελίσσεται κάπως αργά-είναι καλοκαίρι-αλλά σταθερά και θέλει να μπει στην ιστορία σαν παρατηρητής της, σαν καταγραφέας της- ήσσων ίσως αλλά όχι λιγότερο παρών-και προπάντων σαν πρωταγωνιστής της, γιατί η παρουσία εκεί, αυτές τις ώρες, δεν είναι κομπαρσιλίκι.

Κάθε παρών είναι εν δυνάμει και πρωταγωνιστής και πρωταγωνιστής θέλεις νάσαι εσύ, το ταίρι σου αλλά και όποιος άλλος αγαπάς: ο σκύλος σου θα μπορούσε να εξαιρεθεί ποτέ από μια τέτοια γιορτή συντροφικότητας;

Ανεξάρτητα όμως από το γιορτινό και το πανηγυριώτικο μια συνάρθροιση τέτοιου είδους εμπνέει και τον βαθύ ερωτισμό των ιδεών που λέγεται ζύμωση. Οι ιδέες καταθέτονται σε λάγνες, ελκυστικές στάσεις , μέσα από την διέξοδο άλλοτε της ρητορείας και άλλοτε της ψυχωμένα διατυπωμένης αλήθειας τους και περιφέρονται ανάμεσα στο λογικό και το θυμικό και ενθυλακώνονται σαν σπέρμα στον κόλπο.

Και το σχήμα της πλατείας και των στοιχείων της δίνει σχεδόν αυτόματα σχήμα και στις ιδέες που ενσταλλάζονται σαν του συντριβανιού την δροσερή καμπύλη.

Δεν μπορεί όμως να μην γίνει μνεία στον αληθινά μεγάλο αρνητικό πρωταγωνιστή της πλατείας. Η μορφή του βρίσκεται παντού και με αποτροπαϊκό περιεχόμενο και νόημα από γιγαντοπανώ μέχρι γκράφιτι και στένσιλ  η γραφική φιγούρα του αμερικανόπεμπτου καραγκιόζη κοσμεί αρνητικά πλακάκια, δέντρα, κολώνες. Ποτέ πριν ηγέτης δεν απαξιώθηκε τόσο -δίκαια σίγουρα-ταπεινωτικά όσο ο Γιώργος Παπανδρέου. Ακόμη και η ζοφερή Φρειδερίκη στενάζει ανακουφισμένη φεύγοντας από την πρώτη θέση.

Πατημασιές, ροχάλες, μούτζες γιά όλα αυτά και γι’αλλα περισσότερα ακόμη πρόσφορη η ελεεινή μορφή του. Αλλά και στον αέρα ανεμίζουν τα συμβολικά ικριώματα της αχρειότητας του.

Τι μπορεί να μου μείνει απόλο αυτό το βίωμα που λέγεται πλατεία; Το πρώτο, αρνητικό, είναι η χωρίς νόημα βία κατά αποφασισμένων ειρηνικών διαδηλωτών, που ξεπέρασε κάθε θεμιτό όριο ανοχής μας.

Απροειδοποίητα και εντελώς αναιτιολόγητα έριχναν στα τυφλά τα δακρυγόνα ακόμη κι αν μπροστά τους έβλεπαν υπερήλικες που τυχαία πέρναγαν από κει και που τους ήταν φύσει αδύνατον να επιταχύνουν το βήμα. Αυτό είναι μια απονιά εντελώς άλλης τάξης και προσομοιάζει με την ανάλογη των σαδιστικών δεσμοφυλάκων του Μπουχενβαλντ.

Από την αλλη όμως μου μένουν οι εικόνες-πολύ σπάνιες σε συμβατικές διαδηλώσεις παλιότερων χρόνων-των οικογενειών με τα πιτσιρίκια τους και την πρόσχαρη αδέξια οργή τους αλλά και την φυσική και αναμενόμενη παιχνιδιάρικη διάθεση τους σε ένα περιβάλλον χαράς και πανηγυριού, που σημαίνει τελικά αισιοδοξίας.

Πρόστυχες νίκες

Ιουνίου 14, 2010

Ιδρυμα Γιώργου Ανδ. Παπανδρέου!

Απρίλιος 9, 2010

Μην κλαίς γιά μένα Ελλάδα...

Θάρθει ο καιρός, θάρθει η ευτυχισμένη εκείνη μέρα που ο ΓΑΠ δεν θάναι πιά πρωθυπουργός αλλά… χρυσά επιδοτούμενο ίδρυμα!

Πώς θάναι άραγε το ίδρυμα ενός τέτοιου πολιτικού;ενός τόσο αμόρφωτου και αστοιχείωτου ανθρώπου που από κάποιες αχαρακτήριστες συγκυρίες έχει υπάρξει πρωθυπουργός; Τί υλικό θα αρχειοθετηθεί άραγε εκεί; Τα ανύπαρκτα κείμενα του; οι ασύντακτες δηλώσεις του οι γεμάτες κοτσάνες και ασυναρτησίες; ή μήπως οι αλεπάλληλες κλιμακώσεις των spreads? Ο ερευνητής που θα μπεί σ’αυτό το ίδρυμα, πώς θα βγαίνει μετά; σε ποιά κατάσταση; θάναι νηφάλιος ή θα χρειάζεται επειγόντως κάποιου είδους αποτοξίνωση;

Η Παγκόσμια Ένωση Ιατροδικαστών και ο αναστημένος Χριστός

Απρίλιος 1, 2010

Το Δ.Σ της Παγκόσμιας Ένωσης Ιατροδικαστών  συνήλθε σήμερα στην έδρα του στο Παρίσι, επί της οδού Ρονσάν 15-17 και μετά από εισήγηση του διαπρεπούς μέλους της Ένωσης Ανατόλι Σουβάλοβ συζήτησε το θέμα που αιώνες τώρα βασανίζει την Ένωση μας: πόσο δηλαδή είναι θεμιτή και επιβεβλημένη η παρουσία των Ιατροδικαστών σε γεγονότα παραθρησκευτικής πρακτικής, δηλαδή θαύματα, αναστάσεις, εγέρσεις, καταβάσεις εις Άδη και λοιπές κομπογιανίτικες μεθόδους των τσαρλατάνων της πίστης-ή μάλλον της ευκολοπιστίας των ανθρώπων. Την αδρομερή ανάλυση του καθηγητή Σουβάλοβ ακολούθησαν εκείνες της κυρίας Κίλλιαν Μακ Γκρέγκορ από το Εδιμβούργο, που ζήτησε να καταγγέλλεται αμέσως και χωρίς αναβολή όποια προσπάθεια γίνεται γιά παραπλάνηση του κόσμου με τέτοιες μεθόδους, ο κύριος Λι Ο Τινγκ Σου, του Πανεπιστημίου της Σαγκάης, ο οπόίος διαβεβαίωσε ότι τέτοιες πρακτικές δεν συναντώνται πιά στην επικράτεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και ότι τέλος πάντων ο Βουδισμός και ο Ταοϊσμός δεν κατέφυγαν ποτέ σε τέτοιες μεθόδους παραπλάνησης των πιστών του. Αντίθετα ο αμερικανός καθηγητής του Γιέηλ κύριος Λιούις Ανταμσον διεκτραγώδησε την κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου εκατοντάδες και μερικές χρονιές ακόμα και χιλιάδες τέτοια περιστατικά συμβαίνουν στην επικράτεια της μεγάλης του χώρας. Υπάρχουν κάποιες πολιτείες των οποίων οι αρχές εντέλλονται στους ιατροδικαστές να ελέγξουν και να πιστοποιήσουν επιστημονικά τη βασιμότητα των ισχυρισμών περί θαυμάτων και στην απολύτως σίγουρα αρνητική διαπίστωση ο υπεύθυνος αγύρτης οδηγείται πάραυτα στο δικαστήριο γιά τα περαιτέρω. Η κυρία Καικιλία Αλτομπράντι από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια έκανε μιά ιστορική αναδρομή στο φαινόμενο και ουσιαστικά κατηγόρησε την επίσημη παπική εξουσία γιά κατασκευή και εμπορία μεθόδων αγυρτείας διαχρονικά σε όλη την περίοδο που ο Χριστιανισμός υπήρξε και ακόμη είναι καθεστωτική εκκλησία σε πολλά μέρη του κόσμου. Δημιουργήθηκε μιά κάποια ένταση με τις απόψεις της κυρίας Αλντομπράντι κυρίως από την πλευρά του Θεοσοφιστή καθηγητή ανατομίας και φημισμένου Ιατροδικαστή του Πανεπιστημίου της Μόσχας κυρίου Ξενοφώντα(!)  Παναμαριόφ. Ο κύριος Παναμαριόφ υποστήριξε ότι αυτή η κατάχρηση έγινε κυρίως στις καθολικοκρατούμενες χώρες και ότι δεν παρατηρήθηκε αυτής της έκτασης εκμετάλλευση τέτοιων μεθόδων από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκεί ακριώς η κυρία Αλτομπράντι κατέθεσε μιά λίστα με 3.671 περπτώσεις που είχαν καταγγελθεί γιά φαινόμενα αγυρτείας σε αυλές και περιβόλους μοναστηριών της Ρώσικής επικράτειας τη τελευταία μόνο τριετία.

Μετά από όλα αυτά και αφού τα μέλη του Δ.Σ. συσκέφθηκαν πολλές φορές, διαπίστωσαν ότι τα φαινόμενα αγυρτείας ενδημούν σε δύο είδη κοινωνιών: στα χριστιανικά κράτη κατεξοχήν και μάλιστα η αγυρτεία ασκείται θεσμικά από την ίδια την ηγεσία της εκκλησίας-κυρίως Καθολική και Ορθόδοξη σε όλες της τις εκφάνσεις- και από τις μη χριστιανικές κοινότητες σε λαούς πρωτόγονους της Αφρικής πρώτιστα και της Ωκεανίας. Καταγγελίες γιά εκτεταμένη χρήση τέτοιων φαινομένων έγιναν και σε περιοχές της κεντρικής Αμερικής κυρίως, απότοκα μιάς παμπαλαιας παγανιστικής κουλτούρας των εκχριστιανισμένων αυτών λαών.

Θεωρούν λοιπόν οι διακεκριμμένοι αυτοί επιστήμονες ότι το κακό ενδημεί κυρίως στην Χριστιανική Θρησκεία, που βάσισε όλη την επιχειρηματολογία της στην Ανάσταση καθώς λέει του Ιδρυτή της. Η Παγκόσμια Ένωση Ιατροδικαστών δεν σκοπεύει να προσβάλλει καμιά θρησκεία κανενός λαού ή λαών. Απευθύνει όμως έκκληση στους πολιτειακούς και ανώτερους εκκλησιατικούς αξιωματούχους των κρατών όπου σημειώνονται εκτεταμένα κρούσματα τέτοιων πρωτόγονων πρακτικών να καταγγελλονται αμέσως και να παραπέμπονται οι περιπτώσεις ενώπιον επιτροπής τοπικών ιατροδικαστών γιά να αποδεικνύεται και επιστημονικά η απάτη σε βάρος των εύπιστων.

Γι’αυτό το λόγο το Δ.Σ. της Παγκόσμιας Ένωσης Ιατροδικαστών εζήτησε από την Αγιότητα του τον Πάπα Βενέδικτο τον 13ο όπως επιτρέψει την σύσταση επιτροπής επιστημόνων γιά να διερευνήσει τις περιπτώσεις περιώνυμων θαυμάτων γνωστών και δημοφιλών αγίων και να ελεχθεί η βασιμότητα των ισχυρισμών αυτών των θαυμάτων. Προς τούτο μάλιστα-και προς δόξαν του θεού του ζώντος-ζήτησε από την Αυτού Αγιότητα του τον Πάπα καθώς και τους ηγέτες των άλλων Χριστιανικών κοινοτήτων όπου γής να ζητηθεί από τον Ιησού Χριστό η επανάληψη του Θείου Δράματος, προκειμένου τη νύκτα της Μεγάλης Πέμπτης να πιστοποιηθεί ο θανατος του Χριστού και η δυνατότητα των ιατροδικαστών να ελέγξουν το νεκρό σώμα του. Κι έτσι το μεσημέρι του Σαββάτου να διαπιστωθεί η έγερση του σώματος του και η αναστασή του. Από κύκλους της Αγίας Έδρας όλα αυτά θεωρήθηκαν αστειότητες, γελοιότητες και υπήρξε μιά καθολική άρνηση ακόμη και της ελάχιστης συζήτησης στο θέμα. Η μαχητική κυρία Αλτομπράντι φέρεται να είπε: -καλέ τί σας ζητήσαμε; ένα ριπλέι να κάνετε μόνο! εδώ κάνατε τόσο νταβαντούρι πριν δυό χιλιάδες χρόνια και όμως υπάρχει κόσμος που σας αμφισβητεί, γιατί ο Θεός σας επέλεξε την βολική γιά σας εποχή που δεν υπήρχαν ιατροδικαστές γιά να κάνει το κομμάτι του(και κατά πως φαίνεται ο καλός θεός σας που όλα τα ξέρει-άρα ήξερε ότι κάποιες χιλάδες χρόνια μετά θα υπήρχαν και ιατροδικαστές!-‘επραξε σωστά και έγκαιρα…), γιατί αρνείστε λοιπόν, αν λέτε την αλήθεια, αυτή αλήθεια να επιβεβαιωθεί με τον πιό πανηγυρικό τρόπο; τον τρόπο της επιστήμης;

Οι συζητήσεις συνεχίζονται. Λέγεται ότι το Σώμα των Ιατροδικαστών διαπραγματεύεται με αυτοψίες και πραγματογνωμοσύνες που διαθέτει από διακορεύσεις ανηλίκων προκειμένου να πίέσει τους αγίους Πατέρες να εισηγηθούν στον Μεγαλοδύναμο να στέρξει και να στείλει γιά άλλη μιά φορά στη γή τον Μονογενή του…