Archive for the ‘Νικόλας Άσιμος’ Category

Η εφορία στο νεκροτομείο

Ιουνίου 22, 2012

Θα μπορούσε νάναι και πρόσκληση της εφορίας στον Vincent van Gogh.

Αυτή η ιστορία με το ραβασάκι της εφορίας στον εδώ και σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια νεκρό Νικόλα Άσιμο δεν είναι κάτι που με ξενίζει. Φαντάζομαι ότι κάποιες εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες ανώνυμων πεθαμένων θα λαβαίνουν ανάλογα. Απλά σκέφτομαι τη σχέση κάποιων ανθρώπων με το κράτος και πόσο με ανακουφίζει η σκέψη ότι πάντα κάποιοι δεν θα μπαίνουν σε κανένα καλούπι και σε καμιά προδιαγραφή ακόμη και αυτή την εποχή που όλα τα καταγράφονται και μπαίνουν σε κωδικούς.

Μού συνέβαινε να γνωρίζω τον Άσιμο, όντας γείτονας του και περιστασιακός πελάτης του στο μαγαζάκι που είχε στην Καλλιδρομίου. Γοητευτικός άνθρωπος-καμιά φορά ακόμη και συναρπαστικός-αλλά τις πιο πολλές φορές δύσκολος, ανεκτός μόνο στο βαθμό που ήσουν ή συναισθηματικά αποστασιοποιημένος τόσο, ώστε να τον θεωρείς-αφελώς βέβαια- ένα αξιοπερίεργο της ζωής για να τον κάνεις χάζι ή τόσο δεμένος μαζί του ώστε να εισπράττεις το ξέσπασμα του σπαραγμού του σαν αφορμή καταιωνισμού αγάπης, της δικιάς σου.Παρόλο ότι ήμουν σχετικά πιτσιρικάς τότε-εικοσάρης- γνώριζα και είχα συνειδητοποιήσει τι ακριβώς εκπροσωπούσε αυτή η ανοικονόμητα αντισυμβατική μορφή. Σεβόμουν αλλά και φοβόμουν την ασύδοτη ψυχή και την ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου που ένιωθε να τον πνίγει μια απροσδιόριστη επιθυμία να διαχυθεί στο σύμπαν μέσα ή από την τέχνη ή την αυτοκαταστροφή ή και από τα δυό συνδυασμένα.

Από αυτό το χαρτί της εφορίας λοιπόν, αυτό που μου προξένησε την έκπληξη είναι ότι υπήρξε μια φάση της ζωής του Άσιμου-που και βέβαια θα είχε υπάρξει, αλίμονο!-που έμοιαζε να ακολουθεί κάποιες προδιαγεγραμμένες κοινωνικές νόρμες και που πολύ πιθανό να ήταν αυτές και οι μικρές ή οι μεγάλες αφορμές ή και απλά οι ίδιες οι αφορμές ανεξάρτητα από το μέγεθος τους, που τον έκαναν να θέλει να βγει από αυτές τις νόρμες και τις συμβάσεις. Χωράνε όλοι οι άνθρωποι στα κιτάπια της εφορίας; Τουλάχιστον όσο είναι ζωντανοί; Τι είναι ένας φοροφυγάς της τάξης και του είδους του Άσιμου;-αν ήταν, δεν το ξέρω, απλά το λέω ρητορικά. Ένας καλλιτέχνης που μια ζωή φυτοζωούσε από άποψη και από επιλογή, που ήταν γεννημένος για να πεθάνει μπατίρης, τι πάρε δώσε μπορεί να έχει με την εφορία; Μια ψυχή εκρηκτική και ηφαιστειώδης σαν τον Άσιμο, πόση σχέση μπορεί νάχει με τις συμβατικότητες όχι απλά της κοινωνίας και των συναλλαγών της αλλά του ίδιου του κράτους; Υπάρχει περιθώριο για τέτοιες ψυχές να ζουν σ’αυτό τον κόσμο με τον δικό τους, ασυμβίβαστο και αντισυμβατικό τρόπο; Να περιφέρουν την ελευθερία του πόνου τους και το πνιγμένο τους αίσθημα και να μας θυμίζουν εναλλακτικές βίου μιας άλλης τάξης αγιότητας; Άνθρωποι σαν τον Άσιμο γίνονται του χεριού του κράτους μόνο όταν πια το κράτος δεν μπορεί να έχει την ψυχή τους- σαν νεκροί! Μόνο στο νεκροτομείο η εφορία θα μπορούσε να έχει λόγο πάνω στα αιτήματα της από τον Άσιμο.

Η τελευταία σκηνή που έχω από τον Άσιμο, όταν έβαλε φωτιά στο-σαν αποστεωμένο υπομονετικό γαϊδούρι, έτσι ακουμπούσε στο τοίχο του μαγαζιού του- ποδήλατο του, ήταν αληθινά συγκλονιστική και ενώ σαν επαγγελματίας φωτογράφος θα μπορούσα να την καταγράψω, συνειδητά αρνήθηκα να το κάνω. Θεώρησα ότι δεν έπρεπε να παρέμβω σαν αδιάκριτος παρείσακτος. Το γεγονός έπρεπε να βιωθεί στην καθαρότητα του σαν συμβάν που καταγράφεται από το θυμικό μόνο. Έπρεπε να συμμεριστώ το ξέσπασμα μια ατίθασης οργής που τάβαζε με ένα οικτρό πεπρωμένο. Όσοι την έζησαν, την άφησαν να ξετυλιχθεί σαν την αναγκαιότητα ενός κεραυνού που θα φέρει βροντή και στη συνέχεια καθαρτήρια καταιγίδα, κρυμμένοι πίσω απ’τα παράθυρα τους και τα μπατζούρια τους, βουβοί και εκστατικοί ταυτόχρονα.

Advertisements