Archive for the ‘Παπούλιας: ένας υποδειγματικά ανάξιος πρόεδρος’ Category

Ρόμπα ξεκούμπωτη

Σεπτεμβρίου 5, 2012

Κατάθεση στεφάνου στον πολιτικό του τάφο.

Παπούλιας. Ελεεινός όσο ποτέ! Ζητάει πίσω λεφτά που χάρισε στον ελληνικό λαό! Και μάλιστα λεφτά προερχόμενα από τον ίδιο ακριβώς τον ελληνικό λαό. Ως μη όφειλε κιόλας προερχόμενα!

update(10:30 μμ): Μόλις διάβασα ότι από την Προεδρία της Δημοκρατίας δόθηκε η εξήγηση ότι η μεν παραίτηση από τον μισθό του Προέδρου της Δημοκρατίας συνεχίζει να ισχύει για τον Παπούλια αλλά ότι ζήτησε-κατά απόλυτη συνταγματική αναρμοδιότητα προφανώς-να μειωθεί ο μισθός του Προέδρου της Δημοκρατίας και αυτό να αφορά όλους τους επόμενους από αυτόν Προέδρους. Ομολογουμένως έξυπνη προσπάθεια των συμβούλων του-να υπάρχουν κάποιοι από την εποχή της Εκάλης άραγε;- να καλύψουν την θηριώδη γκάφα αλλά πέρα από την νέα γκάφα της αντισυνταγματικής παρέμβασης, υπάρχει και ένα λογικό άλμα που δεν μου κάθεται καλά: αφού ο ίδιος παραιτήθηκε της Προεδρικής χορηγείας, γιατί δεν πρότεινε κάτι ανάλογο και για τους διαδόχους του; Δεν θέλει η πράξη του να λειτουργήσει παραδειγματικά και για τους επόμενους και περιορίστηκε μόνο στο ελάχιστο μιας υπαλληλικής  μίζερης περικοπής ; Είναι αυτός επαρκής συμβολισμός; Άσε που έτσι θα γλυτώσει ο θεσμός από παρείσφρυση πιθανού φραγκοφονιά-είναι λίγα 285.000 ευρώ;(αυτή τη στιγμή λιποθυμώ!). Εξάλλου κάθε Πρόεδρος Δημοκρατίας συνήθως είναι ένας καλά αποκαταστημένος πολίτης ή πολιτικός. Μια οσμή λοιπόν από τις ανάλογες δικαιολογίες με το «κωλόσπιτο», με όλες αυτές τις γνωστές αντινομίες και αντιφάσεις, διαχέεται ξανά στον αέρα. Μπόχα τότε από τη βίλα της ντροπής, μπόχα τώρα από το Προεδρικό παλάτι.

Advertisements

Ο καιρός των ελικοπτέρων έφτασε;

Μαΐου 19, 2012

Έρχονται! Έρχονται να τους πάρουν!

Δεν ξέρω αλλά η αποψινή παρέμβαση της Μέρκελ, ο τρόπος που για άλλη μια φορά τα σκάτωσε ο συνήθης ύποπτος Παπούλιας, ο εντελώς ανορθόδοξος αλλά και ανεπίκαιρος χρόνος, η συνταγματική αδυναμία να προκληθεί δημοψήφισμα στην παρούσα συγκυρία, όλα αυτά είναι κακό προμήνυμα. Μια αίσθηση κατάρρευσης, μιά αίσθηση ότι το σύστημα-το προηγούμενο σύστημα- κατερρέοντας παραδίδεται, παραδίνοντας σε άλλους τη διαχείριση των ερειπίων που θα αφήσει. Κάποιοι θέλουν ίσως να υπονομεύσουν τις εκλογές που χάνουν και να χαθούν μέσα στον πανικό που θα προκληθεί ασφαλώς διασωσμένοι.

Μην τους κάνουμε τη χάρη. Αυτές οι εκλογές πρέπει να γίνουν. Και πρέπει να δώσουν αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα πρέπει να είναι πατριωτικό, λαϊκό και-δεν φοβάμαι τις λέξεις που άλλοι διέφθειραν και μαγάρισαν-εθνικό. Τις κεραίες μας σηκωμένες και το θυμό μας, την οργή μας, την περίσκεψη μας και την έγνοια μας στην κάλπη και στην ιερή ώρα της κάλπης. Καμιά Μέρκελ και κανένας Παπούλιας δεν μας πτοεί.

Το πείραμα δεν τέλειωσε!-Ο Ναζισμός προσαρμόζεται

Μαΐου 18, 2012

Θάταν ανόητο να περιμένει κανείς η Γερμανία να θέλει να ξανακυριαρχήσει με τα παλιά της αποτροπιαστικά της σύμβολα. Οι Γερμανοί κακοί και αδίσταχτοι είναι, χαζοί όμως όχι. Έχουν μια τόσο ευέλικτη κοινοβουλευτική δημοκρατία ικανή να εκλέξει δυνάμεις και να αποφασίσει πολιτικές το ίδιο αποτελεσματικά δολοφονικές με τις παρωχημένες φασαριόζικες και πολυέξοδες στρατιωτικές τους επιχειρήσεις. Τι διάολο! Στην εποχή του πολιτικού μεταμοντερνισμού ζούμε! Δεν μπορούμε να προσαρμόσουμε τις μεθόδους μας; Ποιος σκοτώνει πια με το μαχαίρι, όταν υπάρχει το λέιζερ;

Όσο λάθος θάταν να αντιλαμβανόμασταν την Ιστορία σαν κάτι το στατικό άλλο τόσο λάθος θάταν να πιστεύουμε ότι έχει και τα ίδια επιφαινόμενα, τις ίδιες εξωτερικές συμπεριφορές, τα ίδια σύμβολα ας πούμε κάθε φορά ή τις ίδιες ιδεολογικές αφετηρίες σαν επιφαινόμενα-τον αντισιμιτισμό. Ναι μεν υπάρχει το κοινό ελατήριο της δύναμης και της κυριαρχίας αλλά, με άλλο ιδεολογικό μανδύα παρουσίασε την επιθυμία για κυριαρχία η ναζιστική Γερμανία τότε και με εντελώς διαφορετικό τώρα. Τότε ήταν οι Εβραίοι, τώρα, συγκαλυμμένα και με εντελώς διαφορετική ρητορεία, σχεδόν σωτηριολογική, είναι οι Ελληνες. Τότε ήταν ο αγκυλωτός σταυρός, σήμερα τα χρυσά αστέρια της Ευρώπης σε κύκλο-που με ελάχιστη ψηφιακή επεξεργασία μια χαρά φτιάχνουν τον αγκυλωτό σταυρό που επιμελώς κρύβουν! Τότε ο Βάγκνερ και η Γερμανική Μυθολογία, σήμερα ο Μπετόβεν, η Ωδή στη Χαρά και η Δημοκρατική Παραμύθα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.

Ο ελεεινός πανίβλακας που μας κυβέρνησε σαν πρώτος εντεταλμένος των κατοχικών δυνάμεων, στην αμετροέπεια της ηλίθιας γλώσσας του το ξεστόμισε σε κάποια αδέξια-όχι και η πρώτη δα!-αλλά ειλικρινή στιγμή του:»είμαστε τα πειραματόζωα της Ευρώπης!» Απο τρελό κι από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια. Το πείραμα συνεχίζεται. Οι εκλογές δεν τους έδωσαν αυτό που ο προγραμματισμός τους επιθυμούσε να προβλεφθεί. Δεν τρέχει τίποτε! Έχουν το σχέδιο Β. Έχουν και σχέδιο Βα, Ββ, Βαβ, Βγ, Βα1,Βγβ2 . Και αν δεν του βγουν και οι παραλλαγές έχουν σχέδιο Γ και μετά τις παραλλαγές του. Το σίγουρο είναι ότι θέλουν το πείραμα τους κάποια στιγμή να δικαιωθεί και να αποδώσει αυτό που έχουν προγραμματίσει. Και θα δικαιωθεί. Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν με την ΜΕΘΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ. Η διαφορά είναι ότι τώρα είναι πιο προσεχτικοί: δεν γεμίζουν με κρεματόρια τη χώρα τους αλλά μετατρέπουν το υποψήφιο θύμα τους χώρα σε κρεματόριο και του εφαρμόζουν μεθόδους ασφυξίας θαλάμου αερίων.

Επικυριαρχικότατη Κυρία ευπειθώς αναφέρω: ο ταπεινός σας δούλος και πιστός υπηρέτης σας κάρολος παπούλιας

Το τηλεφώνημα της δόκιμης μεταμοντέρνας νεοναζί γερμανίδας καγκελλαρίου Άγκελα Μέρκελ στον γερμανομαθή και μεγάλο πρόθυμο υπηρέτη της κάρολο παπούλια, που εκτελεί εκτός από τα καθήκοντα του προέδρου της δημοκρατίας στην ελλάδα-χωρίς φανατισμό και πλήττοντας θανάσιμα είναι αλήθεια- αλλά και ταυτόχρονα τα καθήκοντα του γραμματοκομιστή των επιθυμιών της μεγάλης νεοναζί ηγέτιδος, δεν είναι κάτι άλλο παρά τυπική και αναμενόμενη παρέμβαση και εντολή της κυρίαρχης κατοχικής δύναμης προς τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου κι από κει στον ίδιο τον ελληνικό λαό-το προνομιακό πειραματόζωο των κτηνωδών πειραματισμών της-να δεχτούν τις ντιρεκτίβες που τα προγράμματα πειραματισμών επιβάλλουν. Βέβαια-χαχαχα! βέβαια!- θα μπορούσε ο herr papoulias να τη σταματήσει και να τη συμβουλέψει ότι δεν μπορεί να διαδιβάσει τέτοιο εκβιαστικό δίλημμα στον ελληνικό λαό όπως το δημοψήφισμα που προτείνει και μάλιστα την ίδια την διατύπωση του επακριβώς. Αλλά θάχανε λέτε άσκοπα τον πολύτιμο χρόνο της η επικυρίαρχη για να τηλεφωνήσει σε λάθος άνθρωπο και να πεταχτεί στα σκουπίδια η διαταγή της;

Υ.Γ. Θάχε ενδιαφέρον να μάθει κανείς τους λογαριασμούς του παπούλια και κυρίως της γυναίκας του και των παιδιών του που ζουν στην Γερμανία ή και αλλού τέλος πάντων βρε αδελφέ: θάναι άψογοι, δεν αμφιβάλλω, ποιος μπορεί να αμφιβάλλει άλλωστε; Η τιμιότητα του κου Παπούλια λάμπει ήδη από τον καιρό του «κωλόσπιτου» σαν λυχνία ειδικού οίκου όπου βρίσκουν απαντοχή βασανισμένες ψυχές καταδιωγμένες από ανυπόκριτους αλλά πιεστικούς πόθους-μιλάμε για τέτοια προεδρική δόξα, δεν παίζουμε! Κάνω την αναφορά στους λογαριασμούς αυτούς για να αποδειχτεί για μια ακόμη φορά περίτρανη η ηθική ομορφιά και ακεραιότητα  του εμβληματικότερου προέδρου της μεταπολίτευσης και που κι αυτός στιγματίζει με το δικό του εντελώς ειδικό βάρος το τέλος της.

ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

Μαΐου 15, 2012

Ναι, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και μπορούν-ειδικά αυτοί-να εκτιμηθούν αντικειμενικά.

Οι αριθμοί-ειδικά στην πολιτική και ακόμη ειδικότερα στις εκλογές-στο βαθμό που δεν είναι μηδενικοί, δεν είναι κλινικές καταγραφές αδράνειας αλλά αντίθετα δυναμικής -θετικής ή αρνητικής. Αυτό σημαίνει ότι στην ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων και στα συμπεράσματα που βγάζουμε, ο παράγοντας φοράς του δείκτη είναι πολύ σημαντικότερος πολλές φορές ακόμη και από το νούμερο καθεαυτό.

Ας πάρουμε ένα εργαστηριακό παράδειγμα. Έχουμε δύο κόμματα που το καθένα συγκέντρωσε ένα ποσοστό 20%. Σε θεσμικό επίπεδο είναι ισοδύναμα και φυσικά έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Αν όμως το ένα έφτασε στο είκοσι κατεβαίνοντας απ’το 30%(για να είμαστε μετριοπαθείς στα παραδείγματα μας) και το άλλο ανεβαίνοντας από το 10% , τα νούμερα είναι και πάλι σίγουρα ίδια αλλά για την πολιτική, για την ερμηνεία της και για τις εφαρμογές της-π.χ. σχηματισμός κυβέρνησης, θέση όρων σχηματισμού κυβέρνησης-το νούμερα αυτά δεν θα μπορούσε να είναι πιο ανόμοια, πιο διαφορετικά.

Το τραγούδι των γυμνών αριθμών και η αυθαιρεσία του χρωματικού φάσματος.

Πάμε τώρα στα συγκεκριμένα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου. (Για λόγους οικονομίας της συζήτησης θα εξαιρέσουμε από τον συνυπολογισμό των αριθμών τα κόμματα που δεν μπήκαν στη Βουλή και τις ψήφους τους αλλά και τα δύο κόμματα που από μια ιδιοτυπία των συνθέσεων τους δεν δίνουν σαφές περίγραμμα των αληθινών τους θέσεων: είναι η Χρυσή Αυγή που προβάλλει σαν δειλά αντιμνημονιακή-παρόλο ότι είναι μια συμπαγώς δεξιά και κατά βάση φιλοευρωπαϊκή δύναμη και η ΔΗΜΑΡ που κι εκείνη προβάλλει ένα καθόλου πειστικό αντιμνημονιακό προφίλ καθότι στις τάξεις έχει δόκιμους φιλοευρωπαϊστές και ενσυνείδητους ψηφοφόρους του μνημονίου και της σούπερ μνημονιακής κυβέρνησης Παπαδήμου βουλευτές).Έχουμε λοιπόν από την μια πλευρά τις σίγουρες φιλομνημονικακές δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με αντίστοιχα εκλογικά ποσοστά (στρογγυλοποιημένα) 19% και 14%, σύνολο 33%. Από την άλλη έχουμε το ΣΥΡΙΖΑ με 17%, τους ΑΝΕΛ με 11% και το ΚΚΕ με 9% (στρογγυλοποιημένα προς τα πάνω κι εδώ όλα τα νούμερα), σύνολο 37%. Για την οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ότι αυτά τα ποσοστά είναι ισοδύναμα(ένα είδος γενναιοδωρίας μας προς τους πονεμένους χαμένους) . Η πρώτη πλευρά πέτυχε αυτό το ισοδύναμο αποτέλεσμα χάνοντας -σχηματικά και πάντα στρογγυλοποιημένα 45% . Η δεύτερη πλευρά πέτυχε και πάλι αυτό το ισοδύναμο αποτέλεσμα κερδίζοντας 23%.  Φυσικά μια διεξοδικότερη ψυχρή ανάλυση δείχνει ακόμη μεγαλύτερα νούμερα και στις δύο αντίθετες συγκρινόμενες δυνάμεις αλλά είπαμε ότι για την οικονομία της συζήτησης να μην εμπλακούμε σε εκτεταμένη αριθμητική ανάλυση. Εξάλλου οι διαφορές είναι τόσο διακριτές και τόσο καθαρά αφιστάμενες οι μεν από τις δε, ώστε δεν χρειάζεται και πολύ ψιλολόισμα.

Είναι λοιπόν ίδια αυτά τα νούμερα; Φυσικά και δεν είναι . Η τάση στα πρώην κυβερνητικά κόμματα είναι δυναμικά πτωτική-μιλώ για τα νούμερα των εκλογών και δεν με ενδιαφέρουν ποσώς οι νέες δημοσκοπήσεις που εξυπηρετούν σκοπιμότητες ανεξάρτητα ποιον προβάλλουν σαν πρώτο-ενώ αντίθετα στα δεύτερα είναι δυναμικά ανοδική.

Άρα ο νικητής των εκλογών-εκ των πραγμάτων-είναι το κοινό σκεπτικό που έδωσε την ανοδική δυναμική στα κόμματα που έτσι κι αλλιώς προηγούνται στα ποσοστά και ο μεγάλος ηττημένος το σκεπτικό εκείνο που οδήγησε στην αληθινά πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά συντριπτική πτώση. Από την μια πλευρά το κοινό σκεπτικό είναι το ΑΝΤΙ-μνημόνιο και από την άλλη το μνημόνιο. Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΥΠΕΔΕΙΞΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΜΝΗΜΟΝΙΟ και μόνο πάνω σ’αυτή τη γραμμή είναι θεμιτός θεσμικά και πολιτικά ο σχηματισμός κυβέρνησης. Προφανώς ο ελληνικός λαός είναι φιλοευρωπαϊκός, παρόλα αυτά έβαλε σε δεύτερη μοίρα τον φιλοευρωπαϊσμό του. Πρωταρχικά, κύρια και κυρίαρχα προέταξε την κατάργηση-όχι απλά την κουτοπόνηρη φράση απαγκίστρωση που μπορεί να πάρει και εκατόν είκοσι τρία τέρμινα-του Μνημόνιου. Πώς; Εδώ βρίσκεται η υποχρέωση των ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ και πολιτικών δυνάμεων, υπακούοντας στην ΕΝΤΟΛΗ του ελληνικού λαού να βρουν τον τρόπο και τη μέθοδο-που όντως δεν είναι εύκολη-της κατάργησης του Μνημονίου. Υποχρέωση λοιπόν θεσμική και του αληθινά αχαρακτήριστου και ελεεινού προέδρου δημοκρατίας είναι να υπακούσει στην εντολή που με σαφήνεια έδωσε ο ελληνικός λαός και όχι με τις αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις του, που ούτε η εγκάθετη δυναστεία των ξενόφερτων Γλύξμπουργκ δεν διανοήθηκε να μετέλθει τόσο ξεδιάντροπα όσο αυτός. Νομίζω ότι ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΕΙ ΑΝΟΙΚΤΑ και ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ από όλα τα κόμματα που εκπροσωπούν την ψηφισμένη απ’το λαό κοινή εντολή ο σημερινός ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΗΣ του προεδρικού θώκου και των συνταγματικών υποχρεώσεων που με όρκο ενώπιον της Βουλής έχει αναλάβει.

Εντάξει,το παραδέχομαι: να είσαι ο Παπούλιας-αυτός που όλοι ξέρουμε-και να πλαισιώνεσαι από όλα αυτά τα άτομα τη στιγμή της ορκωμοσίας σου, δεν είναι και η καλύτερη εγγύηση και περιβάλλον για να τηρήσεις αυτούς τους όρκους. Μήπως όμως να προσπαθήσεις λίγο; Και αν δεν τα καταφέρνεις, μήπως να σε βοηθήσουμε εμείς ξεμπροστιάζοντας σε;

Η επιμονή του μπλογκ στην καταχρηστική άσκηση των προεδρικών εξουσιών από τον σημερινό φερόμενο πρόεδρο της δημοκρατίας έχει την αξία της γιατί είναι και οι μόνες στιγμές που πραγματικά έχει και ασκεί-αλλά πόσο καταχρηστικά ε;-αληθινή εξουσία και εκ των πραγμάτων καθορίζει την πολιτική της χώρας ως μη ώφειλε όμως. Σε θεσμικά εμβληματικές στιγμές η προεδρική εξουσία γίνεται ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑ και οφείλουμε να θυμίσουμε στο αχαρακτήριστο αυτό ενεργούμενο  ότι έχει θεσμικό καθήκον αμεροληψίας απέναντι σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις και ότι δεν καθορίζει αυτός την ατζέντα της πολιτικής  όπως εκ των πραγμάτων κάνει με τις επιλεκτικές συναντήσεις, τους αποκλεισμούς κομμάτων, με τα γελοία και φαιδρά πλασαρίσματα ανυπόγραφων εγγράφων από θεσμικά και πολιτικά ανυπόληπτα άτομα που διατείνονται ότι είναι πρωθυπουργοί.

Σκηνές κατάπτυστης προεδρικής κατάχρησης εξουσίας! Αποκλεισμοί, ομαδοποιήσεις, προτιμήσεις, απομονώσεις, ανυπόγραφα ραβασάκια. Τον καμαρώνουν τα φαντάσματα των Γλύξμπουργκ, τον οικτίρουν οι ήρωες του 21 από τα κάδρα τους!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι! Δεν είμαι σε θέση να ξέρω ποιες είναι ακριβώς οι κινήσεις του Πάνου Καμμένου και τι διημείφθη ανάμεσα σ’αυτόν και τον παπούλια.Αν είναι όντως αλήθεια τα όσα θρυλούνται για το διάλογο και το non paper ο Καμμένος θα απολογηθεί στους ψηφοφόρους του και από αυτούς θα κριθεί. Το θέμα είναι άλλο όμως και είναι πολύ σοβαρότερο: είτε είναι αληθινά είτε ψεύτικα αυτά που περιγράφονται στο non paper την ευθύνη της διαχείρισης των εγγράφων την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Άρα η διαρροή των εγγράφων-ειδικά αν ήταν όντως non paper- είναι απολύτως δική του ευθύνη και μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη όσο και ευαίσθητη στιγμή. Η υπερπροβολή μάλιστα του θέματος από το κρατικό κανάλι και από την εκπομπή της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΦΙΛΗΣ του παπούλια Έλλης Στάη, κάνει την όλη ενέργεια απελπιστικά κακόγουστη πολιτικά. Το άτομο αυτό αποδεικνύεται όχι μόνο ηθικά επίβουλο για το θεσμό  αλλά και πολιτικά επικίνδυνο, που σύρεται στις πιο ταπεινές , αισχρές και πρόστυχες μεθοδεύσεις ανάξιες του θεσμού που υπηρετεί και των κρίσιμων στιγμών που διερχόμαστε σαν λαός. Ναι μεν δεν με ξενίζει ούτε με εκπλήσσει η συμπεριφορά του-αυτός ήταν πάντα, είναι και θα είναι ο παπούλιας- αλλά και πάλι αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούσα και να την φανταστώ.Σ.Σ. Η φωτογραφία της φωτοτυπίας από το μπλογκ του Νίκου Χατζηνικολάου enikos.gr.

 

 

Το φάντασμα της Φρειδερίκης και ο Παπούλιας

Μαΐου 13, 2012

Κατά μια έννοια η Φρειδερίκη-παλιά ένοικος του Προεδρικού Μεγάρου-μπορεί να θεωρηθεί η μούσα του, η ηγερία του,ο προνομιακός, αν όχι και ο μόνος, συνομιλητής του στις ατέλειωτες πληκτικές ώρες εκεί μέσα.  Ένα είδος Λαίδης Μάκβεθ για τα όσα,πειθαναγκαστικά από το περιφερόμενο πνεύμα της, έπραξε τα τελευταία χρόνια ο παπούλιας στο Λαό και το πολίτευμα του.

Η-όποια τέλος πάντων-ηθική συγκρότηση του σημερινού προέδρου αυτού που, συμβατικά και απολύτως συγκαταβατικά, αποκαλούμε πια δημοκρατία, είναι πολύ γνωστή στον ελληνικό λαό ήδη από την εποχή που χτιζόταν το ροζ  εκείνο ανάκτορο στην Εκάλη, γνωστό και σαν κωλόσπιτο.  Μιας τέτοιας λοιπόν- της όποιας όπως είπαμε-ηθικής συγκρότησης άτομο θα γίνει σήμερα και ο κρίσιμος ρυθμιστής στις διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ανατριχιαστικό κάπως, δεν λέτε; Και μόνη λοιπόν η συγκεκριμένη ηθική συγκρότηση αυτού του ατόμου είναι ικανή να καταστήσει την όλη διαδικασία τόσο υπολήψιμη όσο είναι και αυτό το άτομο που θα την διευθύνει.

Ο συβαριτισμός του παπούλια είναι σίγουρα η υψηλότερη αρετή του.Καλύτερα να μην ρωτήσετε να μάθετε αν τυχόν έχει ελαττώματα…

Το συγκεκριμένο αυτό άτομο βρίσκεται στον προεδρικό θώκο εφτά ολόκληρα χρόνια και αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι ήδη υπέργηρος και, με τον τρόπο που έχουν τα άτομα αυτής της ηλικίας, είναι πιθανό να συνομιλεί με το άυλο μέλλον του με τον ίδιο τρόπο που συνομιλεί κάποιος και με το παρελθόν σαν Ιστορία- ειδικά στο βαθμό που εμπλέκεται ενεργά μ’αυτήν. Εφτά ολόκληρα χρόνια ένοικος του προεδρικού μεγάρου-πρώην βασιλικού ανακτόρου, για να μην ξεχνιόμαστε-είναι μέρος της ιστορίας αυτού του μεγάρου όχι λιγότερο από τους παλιούς του ενοίκους. Η ίδια η ηλικία του τον βοηθάει να μοιάζει-ίσως και να είναι, ποιος μπορεί να μην είναι σίγουρος;-με στοιχειό αυτού του ζοφερού μεγάρου. Φαντάζεστε την μοναχική γεροντική του φιγούρα να σέρνεται αργόσυρτα, με τις προεδρικές παντούφλες πάνω στα τριζάτα πατώματα του ανακτόρου και να μονολογεί, όπως συχνά το κάνουν τα λυπημένα γερόντια με τις πολλές ενοχές και την καμία τύψη; Και τι μπορεί να λέει ένας τέτοιος εσχατόγερος στις άδειες αίθουσες όπου κάποτε βασίλευε το πιο αισχρό παρασκήνιο, η μακιαβελικότερη ίντριγκα; Ό,τι λέει μια εξουσία φοβική απέναντι σε ένα λαό που δεν την διάλεξε, δεν την εξέλεξε.

Να πώς θα τον υποδεχθούν οι θεσμικοί του πρόγονοι, μέντορες του και εν δυνάμει συνομιλητές του, όταν κι ο παπούλιας γίνει κι αυτός ιστορία-με πεζά παρακαλώ τα γράμματα, όχι κεφαλαία.

Είναι στιγματισμένος-πέρα από τα ηθικά ζητήματα που θέσαμε στην αρχή της ανάρτησης-με πολλά, παρά πολλά, απίστευτα παρά πολλά πολιτικά, θεσμικά κρίματα ο σημερινός πρόεδρος αυτού που συγκαταβατικά και χάριν οικονομίας αποκαλούμε δημοκρατία. Η απελπιστική ευκολία του με την οποία βάζει τις υπογραφές του θυμίζει ώρες ώρες τον σιφυλιδικό τρόπο που υπέγραφε τις ερωτικές του κατακτήσεις ο Καζανόβα. Όποιο χαρτί του πλασάρουν το υπογράφει χωρίς αναβολή, χωρίς κωλυσιεργία. Συνήθεια που την απόκτησε συγχρωτιζόμενος την βαθιά αμοραλιστική οικογένεια Παπανδρέου που σε όλη του τη ζωή στάθηκε πιστός της υπηρέτης κάθε μέλους της αδιάκριτα-όποιο και αν ήταν αυτό. Ανάμεσα σε όλους τους λακέδες που έζησαν στην Ελλάδα, σίγουρα αυτός είναι ο διασημότερος και μακράν ο πιο καλοπληρωμένος. Είναι λοιπόν ιστορική ειρωνεία ότι αυτός, ένας υποδειγματικός, πιστός υπηρέτης της δυναστείας Παπανδρέου, κατοικεί σε ένα παλάτι, τους παλιούς ενοίκους του οποίου άνετα θα είχε υπηρετήσει με την ίδια σπουδή και επιμέλεια.

Η Ιστορία που παράγουν τα παλάτια είναι παραμύθια και είναι κακιά ιστορία. Όσοι τα κατοικούν γίνονται μέρος αυτής της κακιάς ιστορίας στο βαθμό που τουλάχιστον το θέλουν και το αποδεικνύουν. Ο παπούλιας δεν υστερεί σε κακιά φήμη και σε αντιδημοκρατική συμπεριφορά κανενός από τους χειρότερους ξενόφερτους ενοίκους αυτού του παλατιού. Ένας λακές στη θέση ξενόδουλων βασιλιάδων: ε,όσο και νάναι και πάλι δημοκρατικότερο είναι αυτό!

Είναι σίγουρο ότι συνομιλεί με τους παλιούς ενοίκους γιατί αυτό εξάλλου απαιτούν και οι συγκυρίες. Και είναι επίσης σίγουρο ότι αυτές οι συνομιλίες είναι παραγωγικές και τον καθοδηγούν στις αποφάσεις του. Το γεγονός πως οτιδήποτε υπέγραψε, οτιδήποτε ο ίδιος αποφάσισε, οτιδήποτε ο ίδιος διευκόλυνε  και σε ότιδήποτε ο ίδιος συνέργησε έχει τη σφραγίδα του λαϊκού μίσους απέναντι του, αποδεικνύει ότι οι διάλογοι του με τα στοιχειά του πρώην βασιλικού ανακτόρου τον μετέτρεψαν κι αυτόν σε όμοιο τους,  σε κλώνο τους.

Ο παπούλιας φτυστός η Φρειδερίκη! Σκοτεινός, υπόγειος, παρασκηνιακός. Η μετάλλαξη της Φρειδερίκης σε Ηπειρώτη.

Στην ειδησεογραφία της ημέρας υπάρχει η πληροφορία ότι αυτό που εθιμικά αποκαλείται σύσκεψη, στην πραγματικότητα ο συστηματικός παραβάτης και παραβιαστής του Συντάγματος κάρολος παπούλιας θα την μετατρέψει σε επιλεκτική σύσκεψη μερικών και για τους υπόλοιπους σε προσωπική συνάντηση. Αυτό σημαίνει ότι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ο πρόεδρος αυτού που συγκαταβατικά αποκαλούμε δημοκρατία εγκαταλείπει ξεδιάντροπα-καμιά έκπληξη για το συγκεκριμένο άτομο-την υποχρέωση αμεροληψίας-και κάποιους προνομιακά τους προσφέρει πιο βαρύνοντα ρόλο παρόλο ότι το άρθρο 37 παρ.3 εδ. 3 του Συντάγματος κατά το γράμμα και το πνεύμα απαιτεί την παρουσία όλων από κοινού σε κοινό τραπέζι. Το αν ένα κόμμα αρνηθεί είναι απολύτως δικό του θέμα και γι’αυτή του την ενδεχόμενη άρνηση το κόμμα θα απολογηθεί στο εκλογικό σώμα όταν έρθει η ώρα. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας όμως έχει τη θεσμική υποχρέωση να προσπαθήσει με το κύρος του(το ποιο; του ποιου;) να επιβληθεί σε όλους από κοινού για την ικανοποίηση αυτού του όρου του Συντάγματος. Τα παιχνίδια παρασκηνίου, ίντριγκας, εύνοιας κάποιων κομμάτων,αποκλεισμού άλλων-οι δικαιολογίες είναι αστείες, δεν έχουν θεσμική θεμελίωση και δεν νοούνται συμπάθειες ή αντιπάθειες ιδεολογικές που επίσης δεν νομιμοποιούνται κιόλας-είναι βαθύτατες προσβολές της υποχρέωσης αμεροληψίας του ανώτατου άρχοντα απέναντι σε όλα τα κόμματα και το λαό που τα έφερε στη Βουλή.

Υ.Γ. Τόχουμε γράψει κι άλλες φορές αλλά μάλλον χρειάζεται υπόμνηση ακόμη μια φορά: αδυνατούμε να γράψουμε το όνομα και τον τίτλο του προέδρου αυτού που, συγκαταβατικά και χάριν οικονομίας, αποκαλούμε δημοκρατία, με κεφαλαία. Δεν μας βγαίνει ψυχολογικά να το κάνουμε. Θεωρούμε ότι δεν αξίζει ούτε αυτή την ελάχιστη τιμή.

Κανείς δεν θα τον ξεπροβοδίσει…

Μαΐου 12, 2012

Ιδανικά εγκάθετος με αυτό το παγερό λουκ προτεστάντη πάστορα.

Αυτόν τον ΕΓΚΑΘΕΤΟ διεκπεραιωτή των κατοχικών δανειστών μας δεν θα τον ξεπροβοδίσει κανείς στην έξοδο του απ’το πρωθυπουργικό μέγαρο. Τον έστεψε σωτήρα και λυτρωτή η μιντιοκρατία-κρίνοντας εξ ιδίων τα λαϊκά αλλότρια-χαλκεύοντας δημοσκοπήσεις ουρανομήκους δημοφιλίας-παλιά μου τέχνη κόσκινο-αλλά ο λαός του γύρισε επιδεικτικά περιφρονητικά τη πλάτη. Η εξάμηνη παραμονή του στην ηγεσία της κυβέρνησης αποτελεί αληθινό όνειδος για τους δημοκρατικούς μας θεσμούς αφού επί της ουσίας δεν είχε καμιά νομιμοποίηση και αφού η νομιμοφάνεια της κυβέρνησης του ελάχιστα διέφερε από την νεκροφάνεια της θνησιγένειας του. Στέκεται επάξια στη σειρά των επονείδιστων κατοχικών πρωθυπουργών του 1941-1944-αλλά και των εγκάθετων αγγλικών-και φιγουράρει δίπλα στον Κόλλια και τον Ανδρουτσόπουλο με όχι περισσότερο κύρος. Εξάλλου κι αυτόν φασίστες τον πρότειναν και φασίστες τον ψήφισαν-ή μήπως τώρα ο Καρατζαφέρης, ο Βορίδης ή ο χαζοχαρούμενος Άδωνης αναβαπτίστηκαν στα νάματα της Δημοκρατίας επειδή νομιμοποίησαν έναν Τραπεζίτη που μας ήρθε πακέτο με τα μέτρα που μας επέβαλε;

Φαίνεται πως ο μόνος που συμπάθησε ειλικρινά τον εγκάθετο Παπαδήμιο είναι ο αντιπαθέστερος αυτή τη στιγμή Έλληνας: ο Κάρολος Παπούλιας: το κοινό αίσθημα ξενοδουλείας τους έφερε τόσο κοντά όσο μακριά τους έφερε από το λαό που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Ούτε ακόμη και αυτοί που τον ανέδειξαν σαν τον πρώτο μεταπολιτευτικό κατοχικό πρωθυπουργό δεν θέλουν να τον θυμούνται και οι δηλώσεις και τα αισθήματα τους απέναντι του είναι τόσο τσιγκούνικα όσο και τα ποσοστά που τους έδωσε ο λαός για το χουνέρι που τού επεφύλαξαν να μας κατσικώσουν έναν τόσο αδίστακτο τραπεζίτη που ακόμη και οι τραπεζίτες του κυνόδοντες ήταν(οι χαμένοι του Χρηματιστηρίου μάθαν πρώτοι την αρπακτική δύναμη των σαγονιών του).

Και όμως έχει ΗΔΗ σχηματιστεί Κυβέρνηση!

Μαΐου 11, 2012

Αυτή είναι η πρώτη-αποκλειστική!-εικόνα του νέου Πρωθυπουργού της χώρας. Όπως βλέπετε μοιάζει σε πολλά με την εικόνα του προηγούμενου και σχεδόν σε τίποτε δεν διαφέρει.

Όταν στην τούρλα του Σαββάτου των «διαπραγματεύσεων» ενώπιον του προέδρου της δημοκρατίας(τα πεζά και όχι κεφαλαία του πολιτειακού τίτλου έχουν το χαρακτήρα ευθείας αμφισβήτησης τόσο του συγκεκριμένου προσώπου αλλά και του πολιτεύματος σαν αληθινά δημοκρατικά υφιστάμενου )ο Βενιζέλος ανακοινώνει «διάλυση και αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ», αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη σημαίνει ότι έχει αποφασιστεί ο σχηματισμός της κυβέρνησης-οι διαδικασίες ενώπιον του παπούλια είναι ασφαλώς για τα μάτια του κόσμου-και ότι με αυτή του την κίνηση ο Βενιζέλος θέλει, ακριβώς τώρα που κανείς δεν τολμάει να ανοίξει ζητήματα ενόψει του «αγώνα» για το σχηματισμό κυβέρνησης, να δημιουργήσει  τετελεσμένα ακαριαίας αποτελεσματικότητας. Το σκεπτικό μου είναι ότι, αν υπήρχε και η ελάχιστη πιθανότητα προσφυγής στις κάλπες, ο Βενιζέλος ποτέ δεν θα άνοιγε ΤΩΡΑ μέτωπα που θα τον αποδυνάμωναν στην υποτιθέμενη επερχόμενη προεκλογική περίοδο-εξάλλου κανείς από τους πιθανούς εταίρους στη νέα κυβέρνηση, δηλαδή Νέα Δημοκρατία και ΔημΑρ, δεν θάθελε νέες εκλογές, γιατί υπάρχει και σ’αυτούς διαπιστωμένη πτωτική δυναμική στα ποσοστά τους. Ρισκάρω λοιπόν την άποψη ότι, μετά από εικονικές κόνξες διαφόρων-της ΔημΑρ κυρίως-και την δημιουργία εικονικού σασπένς, Δευτέρα με Τρίτη θα ανακοινωθεί το νέο κυβερνητικό σχήμα, τάχα μου και δήθεν μου μετά από πολλές δυσκολίες, προσπάθειες, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις και, όλα αυτά, προς χάριν του υπέρτατου εθνικού καθήκοντος σωτηρίας της χώρας και άλλα τέτοια συνηθισμένα, χιλιοειπωμένα, χαριτωμένα και αδίστακτα υποκριτικά μπαρμπούτσαλα. Εξάλλου όσο υπάρχει στην προεδρία της δημοκρατίας ο παπούλιας, η δημοκρατία είναι εγγυημένα ξεπουλημένη.

Να και μερικά μέλη του νέου υπουργικού συμβουλίου: είναι εξπέρ στο σερβίρισμα δανειστών!

Υ.Γ. Φυσικά ρισκάρω το όποια κύρος μπορεί να έχω σαν μπλόγκερ, δηλαδή την μηδενική μου υπόσταση να την κάνω «μπιλοζήρι».Τι είχαμε, τι χάσαμε. Την άποψη μου ότι η χώρα έχει κυβέρνηση ήδη πριν κάνει τις εκλογές την υποστήριξα με ανάρτηση μου από τις 3 Μαΐου του 2012(αν ζούσα τότε θα μπορούσα να την προβλέψω ήδη και από την επομένη της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου):https://iconology2009.wordpress.com/2012/05/03/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CF%84%CF%89%CF%82-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA/. Όσο για το ρόλο του παππούλη που δουλεύει στο προεδρικό μέγαρο ‘εχω κι εδώ πρόσφατα προβλέψει πώς θα τον παίξει:https://iconology2009.wordpress.com/2012/05/06/7-%CE%BC%CE%B1%CE%90%CE%BF%CF%85-2012-%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%BD%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Ο πρωταγωνιστής της σημερινής μέρας σε στιγμές…ηθικής χαλάρωσης, μαζί με γοργόνες και μάγκες του παρελθόντος του.

Ρατσισμός απ’την αναποδη;

Μαΐου 10, 2012

Πράκτωρ Θ.Β. ΟΟΟ! Όταν η πλασματική ζωή της κωμωδίας , γίνεται ζώσα, βιωμένη και εξίσου σπαρταριστή ζωή! Μπουρδελοξονοδοχεία και μπράβοι του περιθώριου, προστάτες των αρχών της οικογένειας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού με μια δυνατή εσσάνς από την τέφρα του Χίτλερ: Επιθεωρησιογραφοι, γελοιογράφοι «εγέρθητω»

Συνέβη κι αυτό. Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή εξελέγη και μάλιστα με ποσοστό καθόλου αμελητέο, Καλά θάταν να μην είχε εκλεγεί. Ακόμη καλύτερο θάταν να μην είχαν καν υπάρξει η προϋποθέσεις που την γέννησαν. Ό,τι και να λέμε πάντως, αυτό το κόμμα είναι εδώ και από τη στιγμή που είναι εκλεγμένο από ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικο΄λαού, πρέπει να του δοθεί ο ρόλος που το Σύνταγα και ο Κανονισμός της Βουλής ορίζουν για εκλεγμένα κόμματα. Προσωπικά καταλαβαίνω την αμηχανία μερικών αλλά και από την άλλη εξανίσταμαι όταν αυτή η αμηχανία εκφράζεται με διαθέσεις για απαγορεύσεις και νόμους αποκλεισμού κομμάτων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ποιοτικό στοιχείο που κάνει την στάση κάποιων πράγματι πολύ επικίνδυνη για το δημοκρατικό πολίτευμα. Δηλώσεις που υπερακοντίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις του δημοκρατκού παιχνιδιού και που προβλέποιυν ότι κάποια κόμματα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να έχουν εκπροσώπηση είναι από μόνες τους αυυτόχρημα αντιδημοκρατικές. Είναι αυθαίρετο να καταδικάζεις ένα κόμμα σε αποκλεισμό από την εκλογική διαδικασία με μόνη τη διαφαινόμενη υποψία ή την εικασία -ποιών άραγε-ότι αυτό το κόμμα αυτό θα καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Εγώ σκέφτομαι ότι -θεωρητικά και για την οικονομία της συζήτησης έτσι μπορεί να προκύπτει -αυτό από μόνο του όμως δεν επαρκεί γιατί, δίκη προθέσεων δεν αρκεί για να καταδικάσεις κανένα πολλώ μάλλον μια ομάδα ανθρώπων που στεγάζονται κάτω από ένα κοινό φορέα όπως είναι ένα πολιτικό κόμμα. Αν μπούμε σε τέτοιοες λογικές αποκλεισμού , τότε οι ερμηνείες κάποια στιγμή θα διασταλούν, θα διευρυνθούν με την ανακάλυψη νέων «επικίνδυνων»ιδεών που με τη συγκυρία και τις σκοπιμότητες της στιγμής θα πρέπει κι αυτές να αποκλειστούν.

Η επίκληση στην δημοκρατικότητα του Προέδρου της Δημορατίας και πόσο δυσκολεύεται να δεχτεί στο Προεδρικό Μέγαρο την ομάδα των Νεοναζί είναι τουλάχιστον υποκριτική. Έχει δεχτεί κόσμο και κόσμο που και το δικό του αυτοεπικαλούμενο «αγωνιστικό» παρελθόν θάπρεπε να αντιδράσει μαχητικά αλλά δεν τόκανε-από τον πρώην Βασιλιά Κωνσταντίνο, που σημειωτέον ποτέ δεν παραιτήθηκε των «δικαιωμέτων του»(των ποιων;) στο θρόνο μέχρι μέλη των κατοχικών δυνάμεων της πατρίδας μας που την εκβιάζουν, την πτωχεύπουν και την προσβάλλουν.

Το δημοκρατικό παιχνίδι δεν είναι γεύμα κυριών ή απογευματινό τσάι για μπριτζ. Οι πολιτικοί φορείς που υπό έκτακτες συγκυρίες συναντιώνται για να συζητήσουν ή να μην συζητήσουν ή για να αποπειραθούν να συζητήσουν το καυτό θέμα του σχηματισμού κυβέρνησης, δεν ειναι θέμα προσωπικού, υποκειμενικού γούστου. Καμιά δύναμη του κοινοβουλίου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΕΙ ΕΚ ΠΡΟΟΙΜΙΟΥ και μάλιστα απ’ό τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που στα πλαίσια της θεσμικής του αμεροληψίας αφείλει να κρατάει ίσες αποστάσεις από όλα τα κόμματα. Το αν τα κόμματα, το κάθε ένα από αυτά έχουν τις επιφυλάξεις απέναντι σε ένα τρίτο είναι σεβαστό δικαίωμα τους ως ένα βαθμό-και οι όποιες επιφυλάξεις  μπορούν να καταγραφούν στα πρακτικά. Σε τελευταία ανάλυση ‘οσο δεν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αποβολή ενός κόμματος από την αίθουσα της ολομέλειας ή των επιτροπών άλλο τόσο δεν μπορούν να το αποκλείσουν από τη σύσκεψη στο Προεδρικό Μέγαρο. Από εκεί και πέρα η διαδικσία μπορεί και πρέπει να προχωρήσει ‘οπως ‘έχει προδιαγραφεί από τους κείμενους νόμους και τις διατάξεις του Συντάγματος. Οποιαδήποτε αντίθετη συμπεριφορά που θέτει αν αμφιβόλω παγιωμένες συνταγματικές διαδικασίες και τις προσαρμόζει κατά τα γούστα της στιγμής και της συγκυρίας, δημιουργεί ένα πολύ κακής ποιότητας δεδικασμένο, του οποίου το επόμενο θύμα δεν είναι τόσο σίγουρο ότι θάναι η αποτροπιαστική Χρυσή Αυγή αλλά μια πολιτική δύναμη που οι αρχές της και η απήχηση της θα απειλεί άλλες εκδοχές φόβου του συστήματος.  Λοιπόν χωρίς καμια κόμπλα και αφήνοντας κατά μερος τις κόνξες-προφάσεις περί αφόρητης και πνιγηράς δημοκρατικότητας του Προέδρου της Δημοκρατίας ή άλλων, η Χρυσή Αυτή οφείλει και εκ του Συντάγματος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποχρεούται να τη δεχτεί στο τραπέζι του διαλόγου για το σχηματισμό κυβέρνησης. Κάθε άλλη ιδέα ηρωοποιεί την εξτρεμιστική ναζιστική ακροδεξιά. Θυμηθείτε και αυτό: η αρχή της αποδόμησης του Καρατζαφέρη ήταν ακριβώς η συμμετοχή του στις διαδικασίες σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου. Η Χρυσή Αυγή και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν έχουν όλη εκείνη την σαθρή ψυχοπνευματική υποδομή που τέτοιες διαδικασίες θα τους αποσαθρώσουν περαιτέρω όχι μόνο πολιτικά αλλά και ψυχοδιανοητικά. Με μορφωτικό επίπεδο τρίτης Γυμανσίου και ιδεολογική κοσμοθεωρία σχηματισμένη από κόμικ περιπέτειας και φαντασίας, η πραγματικότητα της πολιτικής θα τους φανεί σαν,άσκηση παγοδρομίας από βύσσωνα.Κανείς αυτούς τους προφανέστατα γελοίους δεν μπορεί να τους αποδομήσει με καταλυτικότερο τρόπο παρά ο ίδιος ο λιγοστός εαυτός τους και η ένταξη τους στο θεσμικό, δημοκρατικό παιχνίδι που λόγω απουσίας συγκρότησης , θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα, γιατί μέσα στο πλαίσιο του διαλεκτικού δημοκρατικού παιχνιδιού, δεν θα μπορούν παρά να προβάλλουν τις μόνες σίγουρες αρετές που κατέχουν: αυτές του κρεατόσχημου αρσιβαρίστα. Η κόμπλα που πάει να νιώσει ο υπέργηρος Πρόεδρος Δημοκρατίας θα επιτραφεί πολλαπλάσια  στις  ανθρωπόμορφες ντουλάπες που την είδαν σωτήρες του έθνους. Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα αυτοί οι γιγαντιαίοι ποντικοί των γυμναστηρίων με μυαλό αμοιβάδας θα έχουν αποδομηθεί, χωρίς να χρειαστεί  ούτε να απομονωθούν ούτε να λογοκριθούν, ούτε να προσβληθούν ούτε να ταπεινωθούν ούτε πολύ περισσότερο να λογοκριθούν. Αντίθετα πρέπει να τους δοθεί πλήρης λόγος και ο σεβασμός που οφείλεται σε κάθε εκλεγμένο του ελληνικού λαού και αυτό να γίνει χωρίς την διάθεση απαξίωσης:έχουν οι ίδιοι τέτοιες δυνάμεις να απαξιωθούν από μόνοι τους , ώστε να μην χρειάζεται η συμβολή κανενός από μας: ας τους αφήσουμε να «εγέρθητω» και θα έχουν εξαφανστεί πριν ακόμη προλάβουν να «κάθιστω».

7 Μαΐου 2012: Η μέρα του Παπούλια, η νύχτα του Πολιτεύματος-ξανά!

Μαΐου 6, 2012

Ο άνθρωπος που δεν είχε το σθένος-επειδή προφανώς ήξερε ότι δεν είχε δίκιο- να υπερασπιστεί το θεσμό, την καρέκλα του κυριολεκτικά και μεταφορικά και την εγκατέλειψε σαν τον πρώτο φοβισμένο γεράκο που τον πιάνει το στομάχι του-αυτός από αύριο Δευτέρα 7 Μαΐου 2012 θα διαχειριστεί το λεπτό θέμα των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό κυβέρνησης. Ελπιζετε σε κάτι καλό;

Για να μην ξεχνιόμαστε ε; Την Δευτέρα δεν θα υπάρχουν επινίκια για κανένα. Αντίθετα ο ελληνικός λαός θα πρέπει να ξαναζήσει το θέατρο με τον απελπιστικό εσχατόγερο του Προεδρικού Μεγάρου. Ο άνθρωπος που ντρόπιασε όσο κανένας τον θεσμό-κατάκτηση του ελληνικού λαού-κατάκτηση αφού έπρεπε να διώξει μια αιματόστιχτη εγκάθετη ξένη δυναστεία-από τη Δευτέρα θα διαχειριστεί προνομιακά μόνος του αυτός, το σχηματισμό της νέας Κυβέρνησης. Υπάρχει κανείς από αυτούς που είναι έξω από τα παιχνίδια του παρασκηνίου που να έχει έστω και την ελάχιστη εμπιστοσύνη σ’αυτό το ανυπόληπτο πια πολιτειακό πρόσωπο; Ο άνθρωπος που στο παρελθόν υπέγραφε με σκανδαλιστική ευκολία εικονικά δάνεια για εκ των υστέρων κάλυψη κενών στην δικαιολόγηση ανέγερσης του ανακτορικού συγκροτήματος «Mon Plaisír» της μεταμοντέρνας Μαντάμ ντε Πομπαντούρ-Δήμητρας-Λιάνη-Παπανδρέου, αυτός ο ίδιος άνθρωπος που δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να γίνεται προεκλογικό πιόνι του αδίστακτου αρριβίστα Παπανδρέου, προσβάλλοντας το θεσμό του Προέδρου με το να λέει ότι δεν θα τον ψηφίσει αν πρώτα δεν γίνουν εκλογές. Και φυσικά ο απερίγραπτα ελεεινός τύπος που υπέγραψε όλες τις ενέργειες υπαγωγής μας στο κατοχικό καθεστώς που μας επέβαλλαν οι δανειστές μας με την πρόσκληση του από κάθε άποψη κατάπτυστου και προδοτικού Γιώργου Παπανδρέου. Αυτό λοιπόν το λυμφατικό γερόντιο με τον στέρεα δομημένο και δοκιμασμένο σε ηδονικές κακουχίες αμοραλισμό, θα ξαναβρεθεί-ως μη όφειλε τρομάρα του!-στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων και θέλεις γιατί η ηθική του είναι τέτοια,θες γιατί τόσο πια μπορεί να του κόβει και θες γιατί η κράση δεν αντέχει -σωματικά και ψυχικά- παρατεταμένες δοκιμασίες, θα παραδοθεί στην πρώτη εισήγηση που θα του υποβληθεί ΓΥΡΕΥΕ ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΑΝΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ 😉

Η υπόμνηση της παραμέτρου Παπούλια γίνεται σκόπιμα από το μπλογκ μας την ημέρα των εκλογών-γράφω αυτό το άρθρο το πρωΐ της Κυριακής 4.20πμ!-για να συνυπολογιστεί ο καθόλου αμελητέος αυτός παράγοντας για τις πολιτικές εξελίξεις. Πρέπει τα χέρια αυτού του θρασύδειλου εσχατόγερου να μείνουν γυμνά από ευκαιρίες. Πρέπει να δυσκολευτεί το για άλλη μια φορά εγκληματικό του έργο, Πρέπει αυτό το ανδρείκελο να μείνει γυμνό από θεσμικά ερείσματα για παρατυπίες. Νομίζω ότι τέτοια μέρα δεν χρειάζεται να σκεφτούμε τίποτε άλλο αποτροπιαστικότερο για να οδηγηθούμε στην εντελώς άλλη κατεύθυνση από το αποτροπαϊκό πρόσωπο του χειρότερου ανώτατου άρχοντα των τελευταίων 38 χρόνων: του Κάρολου Παπούλια. ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ!

Ανάξιος!

Ιανουαρίου 8, 2012

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσβάλλεις το σταυρό από τους οποίους ο αχρειότερος είναι να τον προσκυνήσεις.

Ανάλογα υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσβάλλεις το δημοκρατικό πολίτευμα από τους οποίους ο επίσης αχρειότερος είναι να το επικαλεστείς.

Υ.Γ. Τουλάχιστον ΑΥΤΟΝ στη φωτογραφία δεν τον ψηφίσαμε. Τον ψήφισαν αυτοί που νομιμοποίησαν μνημόνια και κατοχές και σ’αυτό ακριβώς το πλαίσιο εκλέχτηκε πρόεδρος. Να είναι ένας καλός κατοχικός δηλαδή υπάκουος πρόεδρος(σιγά μην του βάλω κεφαλαίο στο αξίωμα που ο ίδιος απαξίωσε!).