Archive for the ‘Παραπονάκια’ Category

Καταδίκες με στυλ

Μαρτίου 16, 2010

Ξέρεις τί είναι να σου έρχεται με τη κουρσάρα της, με την φρεσκοκομμένη της κουπ, τη τέλεια συνδυασμένη γκαρνταρόμπα της, το απαστράπτον χρυσαφικό της και να μπαίνει στη γραφειάρα της με τα γκομπλεν της και σεβρ της και να αποφασίζει τη καρατόμηση σου; Και να την υπογράφει  με τη διαμαντόστιχτη μονμπλαν πένα της; Και να σου επιβάλλουν εσένα να κρεμάσεις τις άδειες τσέπες σου στο αγιάζι μιάς απελπιστικής αφραγκίας, αφού πρώτα σού έχουν περιμαζέψει(σα τους πιό πρόστυχους επαίτες) και τις τελευταίες δεκαρίτσες σου, γιά να τις κάνουν επιτροπικά δείπνα στο παλάτι του Ραμπουϊγιέ, σε κάποιο Πύργο Βαυαρέζικο ή σε έσχατη ανάγκη στο Κορφιάτικο Αχίλλειο(σε όλα μπανάλ οι Έλληνες!);

ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΝ-και ΠΗΡΩΝΟΝΤΑΙ- ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΤΙΚΑ ΠΛΟΥΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΙΣΣΑΡΙΟΙ; Κάθε φορά που βλέπω σύνοδο Ευρωπαϊκής Ένωσης τυφλώνομαι από το λούστρο και τη στυλιστική τελειότητα (που σημαίνει φράγκα και χρόνος καταναλωμένος γιά την ανάγκη της εικόνας). Τί θα λέγατε γιά ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ τουλάχιστον 50% των κάθε είδους μισθών και επιδομάτων και ωφελημάτων αυτών των θεσμικών παράσιτων; Και μετά ας έλθουν να ζητήσουν 30% περικοπές από μας. Ναι το καταλαβαίνω να σοκάρονται γιατί σπάζουν βιτρίνες στην Αθήνα ή το Παρίσι αλλά πόσοι ξέρουν πώς όταν οι λουσάτοι καθρέπτες των Βερσαλλιών βλέπουν υπουργίνες ή επιτροπίνες αυτοθρυμματίζονται από φθόνο μισώντας τις αντανακλάσεις τους.

Υ.Γ. Και μιά τελευταία ερώτηση: σε κάθε περιοδεία του ο Πρωθυπουργός μας πόσα άτομα έχει συνοδεία; Θέλω να πώ πόσοι από αυτούς πληρώνονται με κρατικό χρήμα; Βλέπω αρκετό μπούγιο κάθε φορά και σκέφτομαι μήπως τώρα που τέλος πάντων ζοριζόμαστε(κατά πως λέει κιόλας)…

Advertisements

Επίμονες καμπύλες

Οκτώβριος 2, 2009

145

Έχει το μάτι δεσμευτεί να τις θωρεί θωπεύοντας τες. Να τραγουδά τη μελωδία τους, μ’ένα λυγμό στο τέλος, σαν προάγγελο σπασμού οργασμικού. Να διεκπεραιώνει την ηδονική τους ματαιότητα με θερμή ιδιοσυγκρασία στερημένου αλλά ποθοπλάνταχτου ιδαλγού. Στις βαθειές καμπυλώδεις ενατενίσεις μου αποθέτω όσα δάκρυα δεν μού πρέπουν. Νάξερες το παράπονό μου παραπονάκι μου!

Η αγαμησία και η πελατεία της

Ιουλίου 23, 2009

Υπάρχουν θέματα που μπορούν να τα διαπραγματεύονται μόνο οι αγάμητοι. Ασχολείσαι με έναν ανοιακό πολιτικό του στυλ ας πούμε Γιώργος Παπανδρέου? Αααα, τότε σίγουρα είσαι αγάμητος. Σε ενοχλούν οι στυλιστικές ακολασίες εκδοτών του φυράματος Κωστόπουλου ή Τσαγκαρουσιάνου? Δε χωράει αμφιβολία τότε, έχεις να δείς μ..νί απο βαφτίσι. Κι έτσι καθαρίζει ο αφοριστικός τραμπούκος του μπλόγκινγκ με τη περίπτωση σου. Δεστε όμως την αντίφαση: κυριότεροι πελάτες αναρτήσεων «αγάμητων» μπλόγκερς είναι ακριβώς αυτοί που καταγγέλουν τον μπλόγκερ για την αγαμησιά του. Δέστε λοιπόν πώς αλλάζει η αγαμησιά στρατόπεδο!