Archive for the ‘Πολιτικά’ Category

Κάτω τα ξερά σας από την κυρία!

Σεπτεμβρίου 14, 2011

Αν σας θυμίζει τη Γιάννα Αγγελοπούλου, απλά είστε κακοηθέστατοι!

Βρέθηκε τελικά ο πραγματικός φταίχτης για την καθυστέρηση της εκτύπωσης των σχολικών βιβλίων! Είναι ο Αγγελάρας και όχι η αγγελόμορφη μπιλντεμπεργκιανή βαλκυρία του νεοφιλελευθερισμού. Από θέση αρχής δεν θα υποστηρίξω την επιχειρηματολογία της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στην δικαστική. Αλλά έστω για την οικονομία της συζήτησης ότι ο Αγγελάρας είναι υπεύθυνος για την καθυστέρηση έκδοσης απόφασης: ποια ήταν τα αντανακλαστικά μιας καθόλα έμπειρης πολιτικού, που χρόνια έχει θητεύσει σε υπουργεία και είχε ήδη ενάμισυ χρόνο θητείας στο Υπουργείο Παιδείας;(αρνούμαι να αναφέρω τον ανόητο σημερινό τίτλο του Υπουργείου, τον βρίσκω αφασικό!). Προφανώς μια πολιτικός που περισσότερο χρόνο αναλώνει στα κομμωτήρια και στα στυλάτα ρουχάδικα, δεν τής μένει χρόνος να ασχοληθεί και με την πεζότητα της έγκαιρης διανομής του εκπαιδευτικού υλικού στο λαουτζίκο. Δείγμα των μειωμένων της αντανακαλαστικών είναι ότι αφενός δεν μπόρεσε να υπολογίσει το κόστος της ολιγωρίας της, αφετέρου όταν άρχισε να δημιουργείται ο σχετικός θόρυβος κατέφυγε στην κομψή διέξοδο της συγγνώμης-χωρίς να σκεφτεί τον άτιμο και κακούργο Αγγελάρα, που τής έβαλε την τρικλοποδιά. Όταν πια το θέμα φούντωσε τότε-προφανώς με την υπόδειξη των συμβούλων της και του επικοινωνιακού επιτελείου της και τη συνέργεια του πάντα αχρείου Καχριμάκη-ΧΑΛΚΕΥΤΗΚΕ η συμπεριφορά Αγγελλάρα.

Μακριά από πολιτικούς που ζούν μες στον παροξυσμό και την εκζήτηση του στάιλινγκ. Περνάνε περισσότερες-και διασκεδαστικότερες-ώρες στο κομμωτήριο τους παρά στο γραφείο τους. Και η εικόνα που βλέπετε δεν είναι αποτέλεσμα περισυλλογής και στοχασμού αλλά εργατοώρες αναλωμένου καλλωπισμού.

Η κυρία έχει περάσει στο απυρόβλητο του συστήματος γιατί η υπηρεσία που τού προσέφερε με το νέο νόμο για την ανώτατη εκπαίδευση είναι και θεμελιακής σπουδαιότητας για το σύστημα αλλά και εξαιρετικά δυνατού συμβολισμού ενέργεια: τα πανεπιστήμια απαλλαγμένα από τα βαρίδια του κρατισμού αλλά και των ακαδημαϊκών ελευθεριών είναι έτοιμα να παραδοθούν αμαχητί στις σπουδές της αποκλειστικότητας της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας. Η κυρία εστάθη πράγματι υποδειγματικά μπιλντεμπεργκιανή και αυτό δεν μπορεί να παραγνωριστεί στο βιογραφικό της. Στην πραγματικότητα με την ψήφιση του νομοσχέδιου της από το σύνολο του συστημικού πολιτικού προσωπικού εγγράφει υποθήκη για ένα ένδοξο πολιτικό μέλλον-παραγκωνίζοντας πια για πάντα κάθε φιλοδοξία πρωτιάς της Ντόρας Μητσοτάκη!

Η απρέπεια δεν βρίσκεται στη χειρονομία αλλά στο μυαλό και την αλαζονεία που εγκαταστάθηκε στην άκρη του δαχτύλου.

Υ.Γ. Προσέξτε πώς για το γινάτι αυτής της κυρίας επιτρέπονται απίστευτης αγριότητας θεσμικές απρέπειες: ενώ σε μια σύγκρουση όπως αυτή του Αγγελλάρα με την Υπουργό μπορείς να καταλάβεις την ανάγκη διερεύνησης του κατά πόσο ο δικαστικός είναι υπαίτιος ΚΑΙ αυτός της καθυστέρησης έκδοσης των βιβλίων, θεωρώ κακόγουστα μνησίκακη την εντολή του Υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου για δίωξη του ανώτατου δικαστικού και για «…για συμπεριφορά που δεν συνάδει σε ανώτατο δικαστικό λειτουργό…» επειδή στην παρόρμηση ενός δημόσιου διαλόγου που η ίδια η Υπουργός προκάλεσε εκθέτοντας τον δικαστικό, αυτός…απάντησε! Αυτά είναι φαινόμενα παρακμιακής και καθαρά καθεστωτικής μικροψυχίας, που εκτός των άλλων αδυνατίζουν την όποια επιχειρηματολογία της ουσίας, αν δεν την υπονομεύουν γιατί ενδεχομένως είναι και αστήρικτη.

Δέστε και το δεύτερο: το αίτημα Καχριμάκη για εξέταση του πόθεν έσχες του δικαστή.

Τί δείχνουν όλα αυτά; Ότι για την κυρία έχει απλωθεί ένα επικοινωνιακό δίχτυ προστασίας που ενδεχομένως ξεπερνά ακόμη και την προστασία του κόμματος της. Η κυρία αυτή-υπάρχει δεν υπάρχει Αγγελλάρας- είναι τελεσίδικα ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ για το μεγαλύτερο φιάσκο που έγινε ποτέ στο Υπουργείο Παιδείας και για ένα τέτοιο φιάσκο και μια τέτοια ευθύνη η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ είναι η μόνη αναπόδραστη λύση. ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΕΙ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΟΥΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ.

Advertisements

Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Ανώτατου Πολιτικού Προσωπικού( ΑΣΕΑΠΠ)

Σεπτεμβρίου 8, 2011

Η δυσώδης δυναστεία πνέει τα λοίσθια και ένα από τα βδελυρότερα μέλη της βγήκε στο μεϊντάνι να την υπερασπιστεί με την αδεξιότητα που μόνο η γιωργοπαπανδρεϊκή βλακεία γνωρίζει τόσο καλά

Εν όψει της εκφοράς του ολοζώντανου-καμαρωτού!-πολιτικού πτώματος του Γιώργου Παπανδρέου, έχουν κυριολεκτικά αφηνιάσει οι μνηστήρες του μέλλοντος να χηρεύσει δυναστικού θρόνου: από τον ίδιο τον δυναστικό αδελφό Νίκο Παπανδρέου μέχρι τα μωροφιλόδοξα κορυφαία υπουργικά στελέχη, έχουν αποδυθεί σε μια άτυπη φρενιασμένη και λυσσώδη προεκλογική πλειοδοσία εμπρός στο μόνο εκλογικό σώμα που από το 1996 εκλέγει κομματικές ηγεσίες στο ΠΑΣΟΚ και συνακόλουθα πρωθυπουργούς: τους επιτήδειους, δυνατούς ξένους.

Άννα, να ένα βιβλίο για να μάθεις την αλφαβήτα των στοιχειωδέστερων υποχρεώσεων σου απέναντι στο λαό σου, που τις συγγνώμες σου τις βάζει στο ίδιο μέρος που εσύ έχεις το φιλότιμο σου.

Στο ΠΑΣΟΚ οι αλλαγές ηγεσίας γίνονται όσο αυτό βρίσκεται στην εξουσία. Αυτό έχει να κάνει με το ένστικτο επιβίωσης  του κόμματος, που θεωρεί ότι διασφαλίζεται καλύτερα μια ηγεσία αλλά και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της παράταξης σε σχέση με την εξουσία, όταν η ήττα απορροφηθεί από την ηγεσία που έχει ήδη αποχωρήσει και δεν συνδεθεί με την καινούργια που εγκαταστάθηκε προεκλογικά. Αλλά και όχι μόνο αυτό. Και για να τραβήξει όσο μπορεί η νέα ηγεσία μέσα στον χρόνο της εξουσίας του κυβερνητικού κόμματος, να εδραιώσει τη θέση της, να παρατείνει με νέα μορφή(αμετάλλακτη εσωτερικά φυσικά) το βίο της και να βρει πιο εύκαιρο και ευνοϊκό καιρό και συγκυρίες για την αναπόδραστη έκθεση της στο εσωτερικό εκλογικό σώμα, που θα έχει προλάβει να το υπνωτίσει με την απαραίτητη επικοινωνιακή καταιγίδα και που θα μαγέψει τα πλήθη για τα προσόντα και τη γοητευτική προσωπικότητα του νέου ηγέτη(τα ζήσαμε τόσες φορές πια που κάνουμε copy/paste βιωμάτων στον παρόντα και μέλλοντα χρόνο).

Π-α-ρ-α-λ-ή-ρ-η-μ-α! Ελεήστε τον τυφλωμένο για εξουσία ακαμάτη.

Αλλά πριν φτάσει το τελικό προϊόν στο εσωτερικό ελληνικό σώμα, πρέπει να υποβληθεί στη βάσανο μιας προεγκριτικής εκλογικής διαδικασίας, από το εκλεκτορικό σώμα που λέγεται ξένες κυρίαρχες δυνάμεις (μιλάμε πια με όρους πολιτικής του 19ου αιώνα!). Σ’αυτές ακριβώς τις δυνάμεις απευθύνονται λοιπόν οι διαγκωνιζόμενοι  μνηστήρες του ΠΑΣΟΚ. Και προσέξτε αυτό το ποιοτικό στοιχείο που διαφοροποιεί αυτή την εκλογή προέγκριση από αυτή της εκλογής από τους έλληνες ιθαγενείς. Στην εκλογή από τους μεγάλους επικυρίαρχους θα επιλεγεί εκείνος από τους υποψήφιους που θα πλειοδοτήσει-πειστικά και τεκμηριωμένα, καταβάλλοντας σαν επιπλέον αντίτιμο και τα ελάχιστα υπολείμματα ψυχής που μπορεί να διαθέτει, αν ποτέ τα διέθετε αληθινά-θα επιλεγεί λοιπόν εκείνος που θα πλειοδοτήσει σε εθνική και λαϊκή μειοδοσία, σε υποτέλεια και σε προθυμία οσφυοκαμψίας. Γι’αυτό και οι παραληρηματικές κραυγαλέες προσβολές του Λοβέρδου στο σύνολο αλλά και σε επί μέρους τάξεις της ελληνικής κοινωνίας. Γι’αυτό και η επείγουσα και εσπευσμένη ψήφιση του νέου νομοσχέδιου για την ανώτατη παιδεία από την Διαμαντοπούλου  με την εμβληματικής στόχευσης κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου-όταν πια με το καλό τα πανεπιστήμια ιδιωτικοποιηθούν ολοκληρωτικά δεν θάχουν αυτό το ενοχλητικό βαρίδι-δικαίωμα να διαχειριστούν. Γι’αυτό και η απίστευτη αυτή δέσμη μέτρων που με προθυμία ο Βενιζέλος δέχτηκε ο ίδιος να εκφωνήσει και να εισπράξει το πολιτικό τους κόστος, που στους εκλέκτορες του εξωτερικού αντιστοιχεί σε πολλές θετικές ψήφους: το αποφασιστικό, άτεγκτο ύφος του Βενιζέλου ήταν ρόλος παιγμένος για άλλο κοινό-για τους ιθαγενείς φοράει τη μάσκα του μειλίχιου και του διαλλακτικού-θυμάται κανείς το twitter που έστειλε στους αγανακτισμένους, δαρμένους και τοξικά δηλητηριασμένους του Συντάγματος;

Και τα μαχαίρια στις πισώπλατες σαν στηρίγματα μπορούν να εννοηθούν

Ζούμε σε καιρούς αληθινά πολύ δύσκολους. Μάς έχουν προδώσει οι ίδιοι οι ταγοί μας. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας ποτέ δεν ήταν αχρειότερο , δουλικότερο και πιο αδιάφορο για το λαό που καλείται να υπηρετήσει. Ξέροντας πολύ καλά ποιοι τους επιλέγουν πλειοδοτούν μόνο σ’αυτούς και με μέσο το μόνο στοιχείο που έχουν κοινό με το λαό-τη γλώσσα-εξαπατούν, προσβάλλουν και διαγουμίζουν προς χάρη των προστατών τους τη χώρα, τα σώματα και τις ψυχές των αμήχανων και αποσβολωμένων κατοίκων της.

Βενιζέλος: τι θα γίνει ρε μεγάλε; αυτή τη δαχτυλιδιά που κανονίσαμε στις 17 Ιουνίου θα την πάρουμε ποτέ;

Καλοκαίρι! Οριστικά! (πολιτική ανάρτηση*)

Ιουνίου 1, 2011

Ποια άλλη φωτογραφία να βάλεις για τον καλοκαιρινό έρωτα;

Το καλοκαίρι έχει τα εντελώς δικά του δικαιώματα στα φιλιά που του αντιστοιχούν. Και είναι απίστευτα διεκδικητικό πάνω σ’αυτά τα απαράγραπτα δικαιώματα. Το σώμα απλώνεται στον ανοιχτό γαλάζιο ορίζοντα του έρωτα, αφήνοντας πίσω ανερυθρίαστα τη συστολή του χειμώνα, τη μιζέρια του και την κακομοιριά του. Αφεθείτε στα αιτήματα των λαγονιών σας και προσδεθείτε στο σώμα του συντρόφου σας: οι απογειώσεις καταφθάνουν δριμείες. Η ύλη εξαϋλώνεται μέσα απ’την ένταση και την παραφορά της υλικότητας της. Λιώστε, μουγγρείστε, υγρανθείτε και ιδρώστε. Χωθείτε και χαθείτε στην ηδυπάθεια. Περιστείλετε τις αναστολές σας. Τα κύματα θα σας ξεβράσουν στην ηθική ξεδιαντροπιά της ηδονής.

* Αποδεδειγμένο: ο έρωτας επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις. Ερωτευτείτε άφοβα, δεν θα χάσετε κανένα πολιτικό επεισόδιο απ’τα πολλά που έρχονται. Καλό καλοκαίρι!

Ένας βιομήχανος λαγός του σοσιαλιστή Παπανδρέου

Μαΐου 25, 2011

Το μνημόνιο είναι ο μόνος τρόπος για τον ευρωπαϊκό σου παράδεισο που σε περιμένει στην άλλη ζωή. Πίστεψε σ'αυτό και θα σωθείς. Και τώρα είσαι πια ελεύθερος να εκτελεστείς.Αμήν!

Ένας βιομήχανος-όχι λιγότερο από τον ίδιο τον πρόεδρο των Ελλήνων βιομηχάνων για την ακρίβεια, δηλαδή ο θεσμικός εκπρόσωπος του μεγάλου κεφαλαίου στην Ελλάδα- ο κύριος Δημήτρης Δασκαλόπουλος-προφανώς σε συνεννόηση με τον σοσιαλιστή(sic) έλληνα(sic) πρωθυπουργό-έρριξε πρώτος αυτός το Δούρειο Ίππο, την παγίδα , μέσα στην οποία θα πέσει ο κατά βάση φιλοευρωπαϊκός ελληνικός λαός, για να δεχτεί το μνημόνιο, χωρίς όμως να γίνει μνεία του καθεαυτή. Είπε λοιπόν ο λαγός του Παπανδρέου κύριος Δασκαλόπουλος(αντιγράφω από το in.gr που αναπαράγει την δημοσίευση του Έλληνα μεγαλοβιομήχανου στο Βήμα):»…πρέπει να αποφασίσουμε εάν θα προχωρήσουμε στο δρόμο της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας ή «να προχωρήσουμε μόνοι μας, χωρίς τους όρους που μας ενοχλούν και τα δισεκατομμύριά τους». Και συνέχισε με το στεγνό ύφος του υπολογιστή στυγνού κεφαλαιούχου, που η χαρούμενη προοπτική της ασυδοσίας τον εμπνέει και τον καθοδηγεί πνευματικά: «Το ερώτημα του δημοψημίσματος-σ.σ. που ο ιδιος πρώτος  πρότεινε χτές στο Μέγαρο Μουσικής- «το ερώτημα λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ αλλά για να διασωθεί η χώρα». Καλό ε; και πολύ, πολύ βολικό. Αφήνω κατά μέρος την πρόστυχη θεολογική συλλογιστική ενός παραδείσου-αυτό είναι η σωτηρία της χώρας σαν θολή και μη μετρήσιμη υπόσχεση- που για να τον γευτείς, πρέπει να ζήσεις μια ζωή με στερήσεις και μένω στην προστυχιά της κουτοπόνηρης σύλληψης να εγκλωβιστεί ένας ολόκληρος λαός σε ιδεοληπτικά διλήμματα που δεν τον καίνε και δεν τον αφορούν. Το ερώτημα μοιάζει με το ρόλο του παπά εξομολογητή πριν την αμετάκλητη απόφαση εκτέλεσης: η μετάνοια στον εξομολογητή σε καμιά περίπτωση δεν ματαιώνει την εκτέλεση, απλά την καθυστερεί για ένα πεντάλεπτο το πολύ. Ποτέ η δολιότητα της πολιτικής δεν συνδυάστηκε τόσο διαβολικά αρμονικά με την υστεροβουλία του κεφαλαίου, όσο στην περίπτωση του ενεργούμενου διεφθαρμένου Παπανδρέου και του ασυγκράτητα κερδοβουλιμικού Δασκαλόπουλου και του συναφιού του.

Υπάρχει ένας μόνο τρόπος οι βιομήχανοι να ενστερνίζονται τις σοσιαλιστικές ιδέες: να τις αντιλαμβάνονται με τον τρόπο του Γιωργάκη!

Εξυπακούεται ότι το δίλημμα είναι ένα και μόνο αυτό και κανένα άλλο και κατά συνέπεια αυτό είναι και το μόνο ερώτημα-απλό και ανυπόκριτα συντεταγμένο-ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή ΟΧΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ; Το ξέρω ότι το ερώτημα έχει τα ρίσκα του, αφού δίνει έδαφος για απίστευτες δυνατότητες εκβίασης του εκλογικού σώματος αλλά είναι τόσο αφοπλιστική η γυμνότητα της αλήθειας του σαν τέτοιου, που αναπόδραστα δεν μπορεί να νοηθεί άλλο. Το μπλογκ μας-που από καιρό είχε διαβλέψει τον κίνδυνο μιας τέτοιας εξέλιξης και ποτέ δεν είχε υιοθετήσει την δημοκρατικοφανή και λαϊκιστικής γοητείας έννοια του δημοψηφίσματος-βαθιά απολίτικου θεσμού στην ουσία του-θα παρακολουθήσει από πολύ κοντά την εξέλιξη αυτού του θέματος, που ουσιαστικά θα είναι κάθε δυνατότητα αντίστασης στην επέλαση που υφίσταται ο λαός μας εδώ και ένα χρόνο από την εγκάθετη κυβέρνηση Παπανδρέου.

Υπάρχει συναίνεση χωρίς λαϊκή συναίνεση;

Μαΐου 22, 2011

Και ο Σαμαράς και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί μόνο για ένα θέμα έχουν δικαίωμα, εξουσιοδότηση και νομιμοποίηση να μιλήσουν με τον Παπανδρέου: τις ΕΚΛΟΓΕΣ!

Τα πράγματα στην δραματική τους συνθετότητα και πολυπλοκότητα είναι και απλά. Τον Οκτώβρη του 2009 εκλέχτηκε μια κυβέρνηση με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Μέσα σε ένα εξάμηνο, αυτή η κυβέρνηση ανέτρεψε ΕΝΤΕΛΩΣ το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκε. Για την οικονομία της συζήτησης θα δεχτούμε τις προφάσεις της σαν αληθινές. Προχώρησε λοιπόν σε ένα δραστικά καινούργιο πρόγραμμα. καμιά αντίρρηση-και πάλι για την οικονομία της συζήτησης. Δεν θάπρεπε αυτό το καινούργιο πρόγραμμα, το ριζικά και εκ βάθρων διαφορετικό από κείνο της εκλογής της, να το υποβάλλει στην έγκριση του αντισυμβαλλόμενου λαού; Η στοιχειωδέστατη δημοκρατική συγκρότηση του ανώτατου πολιτικού προσωπικού που επωμίστηκε το βάρος τέτοιων αποφάσεων, δεν επιβάλλει μια τέτοια συμπεριφορά, μια τέτοια υποχρέωση νομιμοποίησης των απρόβλεπτων και αντισυμβατικών ενεργειών της; Δεν έγινε έτσι. Πρώτη λοιπόν ουσιαστική-αν και όχι τυπική θα πουν οι βολικοί τυπολάτρες-παρανομία.

Λες, πάει στο διάολο, προχωράμε. Το καινούργιο αυτό πρόγραμμα,δηλαδή το μνημόνιο, που περιλαμβάνει πέρα από τα νέα μέτρα για τη «διάσωση» της οικονομίας, έχει και το πρόσθετο βάρος μιας διεθνούς δανειακής σύμβασης που περιορίζει πρωτοφανώς την εθνική μας κυριαρχία, δηλαδή την κρατική μας υπόσταση. Αυτό σημαίνει ότι σύμφωνα με την θεμελιακή διάταξη του συντάγματος, ότι η όποια εκχώρηση τέτοιας κυριαρχίας, όποιας έκτασης κι αν είναι αυτή, χρειάζεται την έγκριση της Βουλής με την συγκεκριμένη αυξημένη πλειοψηφία των 3/5. Δεν έγινε όμως ούτε αυτό. Δεύτερη σκαστή λοιπόν παρανομία και ουσιαστική αλλά και τυπική -εδώ οι τυπολάτρες σφυρίζουν αδιάφορα.

Λες και πάλι, πάει στο διάολο, ψηφίστηκε αυτό που ψηφίστηκε-πριν ένα χρόνο αυτό. Μπαίνουμε σ’αυτή την δοκιμασία-που είναι και ΘΕΣΜΙΚΗ, αφού οι θεσμοί διασύρονται- μπαίνουμε λοιπόν σ’αυτή την θεσμική,την κοινωνική, την οικονομική και την εθνική δοκιμασία και εν πάση περιπτώσει και σύμφωνα με τις υποσχέσεις των παραβατών του Συντάγματος που επικαλέστηκαν λόγους ανώτερης εθνικής βίας, κάποια στιγμή,όπως μας είχαν υποσχεθεί, κάπου στο τέλος του 2011 όλα θα έχουν βελτιωθεί και η χώρα θα βγει σιγά-σιγά από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία παρεμπιπτόντως ΕΚΕΙΝΟΙ και όχι εμείς μας περιήγαγαν. Μάταιη προσπάθεια, μάταιη αναμονή. Μας λένε τώρα ότι προκύπτουν νέες ανάγκες για νέα μέτρα-ακόμη σκληρότερα και που απαιτούν-λόγω της προφανούς σκληρότητας τους-το δίχως άλλο αυξημένες πλειοψηφίες για να νομιμοποιηθούν τυπικά(ουσιαστικά το όλο αυτό νομικό οικοδόμημα από την στιγμή που δεν νομιμοποιήθηκε με το μόνο τρόπο που γνωρίζει μια αστική δημοκρατία, τις εκλογές, είναι νομικά μετέωρο, είναι παράνομο, είναι πραξικοπηματικά εγκατεστημένο). Και ξεκινούν λοιπόν επείγουσες συζητήσεις ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις για συναίνεση. ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΙ ΘΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΟΥΝ; Και πάλι για την οικονομία της συζήτησης, που δυστυχώς όμως είναι και η φριχτή αλήθεια, έχουμε δεχτεί τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα των ενεργειών της κυβέρνησης Παπανδρέου, που καταπάτησε θεσμούς, νόμους και διαδικασίες και εφαρμόζει το μνημόνιο όπως μας το συνέταξαν οι ξένοι. Οι όποιες πολιτικές δυνάμεις συναίνεσαν στην περσινή ψήφιση αυτών των όρων είναι γνωστές και ό,τι ψήφισαν έχει πια παγιωθεί σαν τέτοιο. Όταν όμως ζητείται εκ νέου μια νέα ψήφιση νέων όρων και απαιτείται από τις δυνάμεις αυτές -αλλά και τις υπόλοιπες που δεν το ψήφισαν- συναίνεση, προφανώς μιας νέας τάξης συναίνεση, τι θα απαντήσουν αυτές οι πολιτικές δυνάμεις; Δεχόμαστε ότι ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση του αδιαφορούν και δεν απολογούνται σε κανέναν για το τι κάνουν. Οι υπόλοιπες δυνάμεις θα συμπεριφερθούν το ίδιο όπως και ο Παπανδρέου; Μα μόλις πέρυσι συμφώνησαν ή διαφώνησαν σε μια ριζικά καινούργια και εκτός της ατζέντας των εκλογών του 2009 πολιτική. Τι μένει πάλι να ξανασυζητήσουν; Και αν κάτι μένει και αυτό είναι τόσο σοβαρό, γιατί δεν γίνεται η χρήση της διάταξης του Συντάγματος που προβλέπει πρόωρη προσφυγή στις κάλπες λόγω εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας; Το ίδιο ακριβώς αυτό λόγο τον έχουν επικαλεστεί άπειρες φορές και για πολύ λιγότερο σοβαρούς ή ανύπαρκτους λόγους. Εδώ που συγκλονίζεται το σύμπαν, γίνεται τόσο τσιγκούνηδες, τόσο φειδωλοί στη λαϊκή ψήφο; Και εκτός των άλλων, δεν είναι λογικά απαιτητό να ζητηθεί προσφυγή στις κάλπες αφού μιλάμε για καινούργιους όρους-διαφορετικούς ακόμη και από εκείνους τους περσινούς; Άρα με ποια λογική προσέρχονται σε συζητήσεις για συναίνεση, σε θέματα που δεν έχουν πια ούτε αυτοί, όχι μόνο ο Παπανδρέου, την εξουσιοδότηση, που σημαίνει την ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ να συζητήσουν, να διαπραγματευτούν και πολύ περισσότερο να ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ;

Το τσαλάκωμα των θεσμών και του Συντάγματος γίνεται πια καθεστώς στο οποίο συμμετέχουν συνειδητά και εν γνώσει τους ακόμη και τα κόμματα της αντιπολίτευσης-ειδικά το θεσμικής βαρύτητας κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. ΟΣΟ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΕΙ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ-δεν νομιμοποιήθηκε έτσι κι αλλιώς ούτε για τις παλιές-ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Κανένα από τα θέματα που είναι ΤΩΡΑ υπό συζήτηση δεν ήταν σε γνώση του ελληνικού ΤΟΤΕ που εξέλεξε τους μεν στην κυβέρνηση , τους δε στην αντιπολίτευση. Κανείς τους δεν νομιμοποιείται να συζητήσει για θέματα τέτοιας σπουδαιότητας πριν λάβει γνώση και στη συνέχεια πριν δώσει εντολή και γραμμή ο λαός στον καθένα από τους εκπροσώπους για το τι θα πράξει . Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε ένα ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ που, πρωτοφανώς για δημοκρατικό πολίτευμα, το κάνουν οι εκπρόσωποι της νομοθετικής εξουσίας. ΟΛΟΙ ή σχεδόν όλοι, δηλαδή αυτοί που δέχονται να συμπαράξουν στο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ κατ’ευφημισμό προφανώς ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ και που στη πραγματικότητα δεν είναι κάτι άλλο παρά συμπαιγνία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων. Και αν αυτές οι δυνάμεις, παραβαίνοντας τις συμβατικές υποχρεώσεις τους που ανέλαβαν με το εκλογικό πρόγραμμα που παρουσίασαν το 2009 στο λαό, τότε αυτή η παραβίαση αυτών συμβατικών δεσμεύσεων  αποδεσμεύει αντίστοιχα και το λαό από τις δικές του αντίστοιχες θεσμικές υποχρεώσεις τήρησης των-έτσι κι αλλιώς έωλων και συνταγματικά αστήρικτων-νόμων που απορρέουν απ’το μνημόνιο-ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…Οι όροι του κοινωνικού συμβολαίου δεν ισχύουν πια και γι’αυτό την ευθύνη δεν την έχει ο αμέτοχος στα διαδραματιζόμενα λαός αλλά οι πολιτικές δυνάμεις-τουλάχιστον αυτές που δέχονται να συζητούν μεταξύ τους ΕΡΗΜΗΝ του.

Αν υποτεθεί ότι είμαστε δημοκρατία-χρειάζεται πια και γι’αυτό μεγάλη δύναμη πειθούς από κείνους που ακόμη το πιστεύουν και νομίζουν ότι χρειάζεται να μας πείσουν κι εμάς(και φυσικά ο Παπανδρέου δεν ανήκει σ’αυτή την κατηγορία και γιατί δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατικών αντιλήψεων-που να τις βρει ένας δυναστικός γόνος;-αλλά και αν τις είχε,λέμε, αν τις είχε δεν θα ήταν σε θέση ο δόλιος να τις εκφράσει. Τον σώζει από τη δύσκολη αυτή θέση το απλό γεγονός ότι δεν τις έχει!)-αν λοιπόν υποτεθεί ότι είμαστε ακόμη δημοκρατία και ότι ακόμη λειτουργούν οι βασικοί θεσμοί της, η λύση είναι μία και μόνη και καμιά άλλη: ΕΚΛΟΓΕΣ! ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ. Ας κατέβουν οι πολιτικές δυνάμεις που το πιστεύουν, ας κινδυνολογήσουν και αν ο λαός τους πιστέψει και τους ψηφίσει, ας το εφαρμόσουν. Εξάλλου έχουν όλα τα media με το μέρος τους. ‘Εχουν κάθε λόγο να φοβούνται λιγότερο από κείνους που δεν τα έχουν. Πάντως αυτό να ξέρουν : ότι αν η συναίνεση έχει την έννοια μιας συμφωνίας των πολιτικών δυνάμεων για την εφαρμογή των όρων του μνημονίου, τότε αυτό είναι -το ξαναλέμε για εμπέδωση-ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και μπαίνει στην μαύρη βίβλο της πολιτικής ιστορίας όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της πολιτικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Θάναι ένα μνημείο στρέβλωσης του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος, για τον απλό λόγο ότι οι 300 της Βουλής έχουν δικαιοδοσία, νομιμοποιούνται και είναι εξουσιοδοτημένοι μόνο για τις εντολές που πήραν κατά την υποβολή των αντίστοιχων προγραμμάτων που υπέβαλαν στο λαό. για οτιδήποτε ριζικά διαφορετικό ή αντίθετο και ανατρεπτικό αυτών των προγραμμάτων μόνο με ένα τρόπο μπορούν να προχωρήσουν, εφόσον τους ενδιαφέρει η νομιμότητα: Ε-Κ-Λ-Ο-Γ-Ε-Σ!

Κλειστά σχoλεία, ανοιχτά σαλόνια ομορφιάς

Μαρτίου 21, 2011

Κλειστά σχολεία: βαθύτερο σκοτάδι, ακόμη μεγαλύτερη απελπισία: η απόγνωση σε αδιέξοδο. Ερημώνουν οι πυρήνες ελπίδας του αύριο

Ο συμβολισμός του να κλείνεις σχολεία-στο 2011 παρακαλώ!- είναι απολύτως ενδεικτικός και ορίζει με διαύγεια το είδος του εγκλήματος αυτής της προδοτικής κυβέρνησης. Παλιά λέγαμε ανοίγεις ένα σχολείο,κλείνεις μια φυλακή. Πού πάμε πια, στο αντίστροφο; Και ποιοί θάναι στη φυλακή; κατά αμάχητο τεκμήριο αυτοί που θάπρεπε νάναι στο σχολείο. Θάναι η νεολαία που ασφυκτιά μέσα στην αδράνεια και την ανέχεια. Ομολογουμένως πολύ μεγάλο επίτευγμα αυτής της προδοτικής κυβέρνησης. Χτυπά στον πιο βαθύ πυρήνα του τι ένα οργανωμένο κράτος μπορεί να προσφέρει στους πολίτες του: αύριο, μέλλον και ελπίδα.

Η κυρία Διαμαντοπούλου είναι μια εξαιρετικά καλόγουστη και φίνα γυναίκα, που αφιερώνει πολλές ώρες για την φροντίδα και την επιμέλεια της εμφάνισης της. Ούτε μιά στιγμή όμως δεν αφήνει το βιβλίο απ΄το χέρι της και σπεύδουμε να την παρακαλέσουμε την εξοχότητα της, να μην στέρξει κι αυτή στο κλείσιμο σχολείων. Είναι κάτι που ούτε η μαντάμ ντε Πομπαδούρ -ιδεολογική και πνευματική της πρόγονος-θα επέτρεπε ποτέ!

Είναι σίγουρο ότι από αυτό το απίθανα άδικο και άπονο μέτρο πλήττονται κατεξοχήν λαϊκές περιοχές και η έτσι κι αλλιώς ρημαγμένη επαρχία, που μπαίνουν στη δίνη και τον φαύλο κύκλο η εγκατάλειψη να τους κυτπά από κάθε πλευρά: ανεργία, ανύπαρκτη παραγωγή, μηδενική περίθαλψη και τελευταίο αυτό:κλείσιμο της μόνης δειλής εστίας φωτός σε περιοχές με μαρασμό:μανταλωμένα σχολεία! Λουκέτα αποτροπαϊκά της γνώσης και της ελπίδας. Θα λαϊκίσω ασύστολα και αδιαφορώ για την απαξίωση των φλώρων του Παπανδρέου: απόλυσε τον στυλίστα σου κυρά Διαμαντοπούλου, πούλα την αμαξάρα σου, κατάθεσε τα μπιζού σου σε κοινό ταμείο. Μην κάνεις διακοπές στην Ελβετία να συναντήσεις Τραπεζίτες, να ενημερώσεις τους λογαριασμούς σου και να ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα σου. Κόψε τα σούσια και τα στυλάτα μεταξωτά φουλάρια γύρω απ’το λαιμό: ενώ με τον σπαταλο ιδιωτικό σου βίο ανοίγεις ένα Maison de Beauté με τον δημόσιο βίο σου είσαι υπάιτια ότι κλείνουν σχολεία: ιδρύματα ηθικής και ψυχικής ομορφιάς. Είσαι κούκλα κυρά Διαμαντοπούλου μας απέξω, μα στη ψυχή σου είσαι πανούκλα κι εσύ κι αυτοί που σε βάλαν εκεί.

Σας εξορκίζω στο Σανέλ που φοράτε κυρία Υπουργέ, στα αυτοκρατορικά κόκκινα που σας περιβάλλουν σαν υπόσχεση-κομψού πάντοτε!- πολιτικού μεγαλείου, μην στέρξετε η εξοχότητα σας να προβεί σε ένα τέτοιο μεσαιωνικής υφής μέτρο και κλείσετε σχολεία. Η λάμψη του ωραίου,ευγενικού, κομψού σας πνεύματος, που τόσο θα τη θέλαμε να ακτινοβολεί από πιο ψηλά, απο την ίδια τη καθηγεσία της πατρίδας μας, δεν θα επιτρέψει εξοχοτάτη μας και μεγαλειοτάτη μας και ωραιοτάτη μας να μας το κάνετε αυτό το ανοσιούργημα, γλυκειά στυλάτη μας ομορφιά. Κόρη της Μακεδονίας παινεμένη και στης Ελβετίας τα σαλόνια καλοσερβιρισμένη. 

Ακτιβισμός τώρα! ΤΩΡΑ! Τ-Ω-Ρ-Α! (ανάρτηση αναθεωρημένη)

Ιανουαρίου 20, 2011

Αυτός τόκανε το καθήκον του. Εμείς; Πόσο θα μας περιμένει στη σκοπιά να τον αντικαταστήσουμε;

Αυτό ήταν; τελειώσαμε; Τα media φόβισαν ακόμη τους ριψοκίνδυνους ακτιβιστές σαν το γενναίο γιατρό Στέργιο Πραπαβέση; Θα μείνουμε παθητικοί θεατές  μέχρι ο ανοιακός κληρονομικός γόνος ολοκληρώσει το έργο της συντέλειας του μικρού μας ελλαδικού κόσμου και μας παραδώσει σκόνη και στάχτη σε αττική τεφροδόχη στους εργοδότες του; Παίδες τα χειρότερα ΤΩΡΑ έρχονται. Ο λαομίσητος δυναστικός γόνος δρομολογεί ταχύτατες διαδικασίες στο παρασκήνιο για κλείσιμο ΚΡΙΣΙΜΩΝ εθνικών θεμάτων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην προχωρήσει αυτές τις εξελίξεις στα ύψιστης σημασίας για το στρατηγικό σχεδιασμό αυτών που τον διόρισαν γεωπολιτικά ζητήματα. Γι’αυτό και η παράξενη αυτή υπερδραστηριότητα με τα ελληνοτουρκικά και τα ελληνοϊσραηλινά, ενός κατά τα άλλα οκνηρού και νωθρού πνεύματος. Αν έστω και κατ’ελάχιστο προχωρήσουν αυτά τα σχέδια, τότε θα βρεθούμε αιώνια πια εγκλωβισμένοι σε μια στρατηγική υποτέλειας και εθνικού διασυρμού.

Δεν αξίζει στη γελοία αυτή μορφή ένας σωστός, έξυπνος, ευρηματικός και από καιρό οφειλόμενος επικοινωνιακός διασυρμός ακτιβιστικής φύσης; Άντε λοιπόν, ξεκολείστε από τις πολυθρόνες σας και τα pc σας!

Παίδες, πάρτε τα διανοητικά σας όπλα παραμάσχαλα, ζωστείτε την αρματωσιά των ιδεών σας, το χιούμορ σας και τσαλακώστε επικοινωνιακά την πρόστυχα ηλίθια ηγεσία που ξεπουλάει όλη την ακμή ενός έθνους-οικονομική, πολιτιστική, αξιακή. Ακτιβισμός τώρα,ακτιβισμός ξανά! Δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του ένας ογδονταπεντάχρονος, όσο εφηβικό σθένος και νάχει(φιλιά, αγάπη και έγνοια για τον Μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη!).

Ως πότε ένα ογδονταπετνάχρονο εφηβικό γεροντάκι θα μας βάζει τα γυαλιά εμάς των αραχνιασμένων στις πολυθρόνες μας;

Υ.Γ. Παρασκευή 21/1/2011, ώρα 7.53 πμ. Μαθαίνω για τα επεισόδια κατά την επίσκεψη Παπανδρέου στη Κοζάνη. Να μια ασφαλής και δοκιμασμένη ακτιβιστική πρακτική: παντού όπου πηγαίνει ο εγκάθετος δυναστικός γόνος-ΠΑΝΤΟΥ-αντίδραση και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Σε κανένα μέρος της Ελλάδας ευπρόσδεκτος ο νεοΤσολάκογλου,ανεπιθύμητος ο κατοχικός πρωθυπουργός παντού. Να το καταλάβει αυτό και να το εμπεδώσει και αυτός και οι εντολοδότες του.

Σ-Υ-Γ-Κ-Λ-Ο-Ν-Ι-Σ-Τ-Ι-Κ-Η φωτογραφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ

Δεκέμβριος 23, 2010

«Υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός»(ειδησεογραφία). Εμείς συγκεντρώσαμε μερικά ντοκουμέντα της ψηφοφορίας και σας τα παραθέτουμε αλογόκριτα και ανεπεξέργαστα:αυθεντικά δηλαδή .

Πηγαδάκι των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ λίγο πριν τη ψηφοφορία:διακρίνονται μεταξύ άλλων η κυρία Βάσω Παπανδρέου, Περικλής Οικονόμου και Νάσος Αλευράς. Ο Θεός να τους φυλάει από τη νόσο των πουλερικών.

Μοιάζει με κόκκορα; Όχι βέβαια! Κοτούλα είναι και μάλιστα από τις πιο φανατικές!

Γκερέκου: είδος που δεν σπανίζει στη κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ: Κότα-κοκότα!

Η σιωπή του Καραμανλή και πώς δεν είναι μόνο δικιά του…

Σεπτεμβρίου 30, 2010

Ένα από τα ζητήματα που απασχολούν τη πολιτική ζωή είναι και αυτή παράξενη σιωπή του Καραμανλή. Από τη μέρα της πτώσης του και γιά κάθε μέρα που περνούσε ολοένα και τραβούσε πρός το βάθος της σκηνής, αδημονώντας να τελειώσουν οι διαδικασίες διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία, γιά να αποσυρθεί οριστικά  και να αποπειραθεί να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά. Μέχρις ότου ξαναβγήκε αναγκαστικά στην επιφάνεια, όπου τον ανέσυρε η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να συστήσει προανακριτική επιτροπή. Διακριτικά όμως και πάλι και κρατώντας την ελάχιστη δυνατή και αναγκαία παρουσία γιά τα απολύτως απαραίτητα και τυπικά.

Τί ακριβώς συμβαίνει; Είναι αυτό που ο Γιώργος λέει φυγομαχία; Είναι αυτό που λέει ο Τράγκας; παχυδερμισμός και ραχατλίκι; Ή μήπως είναι αυτό που είπε ο Χατζηνικολάου δηλαδή κούραση και απαγοήτευση; Είναι αυτό μήπως που ψιθυρίζεται στα μπλογκς; ότι δηλαδή έχει κάνει τη μπάζα του και τώρα ξεκοκαλίζει την είσπραξη ή τέλος πάντων κάτι άλλο; Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται γιά ασυνήθιστη συμπεριφορά που κινεί το ενδιαφέρον να την ερμηνεύσουμε. Και γι’αυτό το σκοπό θα χρειαστεί να αποστασιοποιηθούμε από τις εύκολες ερμηνείες που έχουν το μειονέκτημα να είναι γαργαλιστικά όμορφες και κομματικά(θεμιτό αυτό) χαιρέκακες.

Οι πάντες καλούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον Καραμανλή να μιλήσει. Μερικοί μάλιστα τον προκαλούν, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου, επαναλαμβάνοντας την ερμηνεία της φυγής του Καραμανλή από τα προβλήματα. Και υπάρχουν και ελάχιστοι, προφανώς ο στενός και απορημένος πυρήνας των καραμανλικών, που τον παρακαλούν να μιλήσει. Φυσικά ξενίζει ιδιαίτερα πώς ένας ηλικιακά νέος πολιτικός εγκαταλείπει τόσο γρήγορα και με τόσο ρηξικέλευθο τρόπο την πολιτική. Κατά μία έννοια λοιπόν αν η απόφαση να εγκαταλείψει την πολιτική είναι τελεσίδικη, ερμηνεύει εν μέρει και τη σιωπή. Αλλά δεν είναι έτσι. Και δεν είναι έτσι, γιατί η αντίπαλη νικήτρια παράταξη τον τσιγκλάει συνεχώς και απολογείται γιά τα πρωτοφανή μέτρα που έχει πάρει με την καθυποταγή της χώρας στο ΔΝΤ παραπέμποντας συνεχώς στον προηγούμενο Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του. Αλλά και πάλι εισπράττει σιωπή.

Είχε κανείς αποκομίσει την εντύπωση όσο ο Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός ότι ήταν ο άνθρωπος -μιλάμε σε ανθρώπινο επίπεδο τώρα-που θα δέχονταν μιά πρόκληση από την αντίθετη πλευρά και δεν θα απαντούσε; Η προσωπική μου άποψη, παρακολούθώντας τον κυρίως στη Βουλή ή σε συνεντεύξεις τύπου, είναι πως όχι. Εχω σχηματίσει τη γνώμη, την εδραία γνώμη, ότι θα σήκωνε το γάντι σε κάθε πρόκληση. Εχει εκείνη τη συγκρότηση που τον κάνει να μπορεί να σταθεί απέναντι στις προκλήσεις. Πάλι λοιπόν η ερώτηση:γιατί σιωπά ο Καραμανλής; Η πρώτη απόπειρα απάντησης από την πλευρά μου είναι ένα άλλο ερώτημα: σε τί πρέπει ακριβώς να απαντήσει ο Καραμανλής; Στα οικονομικά; μα τα οικονομικά δεν χρειάζεται να απαντηθούν από κανένα. Υπάρχουν σαν στοιχεία καταγεγραμμένα και κατατεθειμμένα μέχρι και την 4η Οκτωβρίου του 2009 και φαντάζομαι αυτά τα στοιχεία είναι κοινοποιημένα και έτοιμα γιά χρήση από τον κάθε ενδιαφερόμενο. Όσοι ζητούν απ’τον Καραμανλή να μιλήσει γιά τα στοιχεία της οικονομίας κάνουν σαν να μη ξέρουν ότι αυτά τα στοιχεία τα κατέχει με την ίδια ακριβώς επάρκεια και ο Υπουργός των Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή. Στο θέμα λοιπόν αυτό η ερώτηση είναι ή ρητορική, που σημαίνει ότι γίνεται γιά το θεαθήναι ή παραπλανητική(που είναι παραλλαγή της ρητορικότητας της) αφού ζητά στοιχεία η πλευρά εκείνη που έχοντας πιά την εξουσία έχει και τη δυνατότητα και να τα παρουσιάσει. Είναι προφανές ότι δεν είναι η οικονομία γιά την οποία ζητείται να απαντήσει ο πρώην Καραμανλής. Ως τώρα δεν έχω υπόψη μου να έχει γίνει ποτέ διεξοδική ανάλυση και παρουσίαση του τί παρέλαβε στις 4 Οκτωβρίου η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, τέτοια ανάλυση και παρουσίαση που να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε ανάλογη απάντηση. Θολές και εν τάχει αναφορές στη διάρκεια της ψήφισης του προϋπολογισμού και κάτι ανάλογο με την αφορμή της ψήφισης του μνημονίου. Αρα ερώτημα στον Καραμανλή γιά την οικονομία που παρέδωσε και την οικονομία που παρέλαβε ο Παπανδρέου δεν έχει νόημα να τεθεί αφού μπορεί πολύ εύκολα με μιά δημοσιογραφική έρευνα ή και περισσότερες γιά διασφάλιση της αντικειμενικότητας να έχει τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που ειναι να τεθούν(ερωτήματα που αν έχουν αξία να τεθούν στον Καραμανλή θα είχαν ανάλογη και ίσως μεγαλύτερη αξία αν  ίδια ακριβώς και απαράλλακτα ετιθονταν και στον Γιώργο Παπανδρέου και μάλιστα ΚΑΤ’ ΑΝΤΙΠΑΡΑΣΤΑΣΗ με τον Καραμανλή).

Αντιπαρέρχομαι φυσικά τα διάφορα εύκολα και λαϊκίστικα, ότι δηλαδή δεν απαντά από φυσική νωθρότητα και χοντροπετσοσύνη, γιατί ενώ σε ανθρώπινο επίπεδο δεν μπορείς να αποκλείσεις καμιά ιδιότητα από κανένα άνθρωπο, προσωπικά  δεν αποκόμισα αλλά και ούτε προκύπτει τέτοια ρηχή ιδιότητα στη περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού. Βέβαια επιθεωρησιακά είναι δυνατή και ελκυστική μιά τέτοια πιθανότητα αλλά επιμένω ότι δεν συνάγεται κάτι τέτοιο από την όλη συγκρότηση του ανδρός. Και ακριβώς αυτό μοιάζει να μην είναι δικό μου συμπερασμα αλλά και όσων ακριβώς επιτατικά και επιτακτικά επιζητούν τις απαντήσεις του Καραμανλή, ότι δηλαδή δεν τον έχουν γιά άνθρωπο που θα αρνιόνταν στην Ιστορία την απολογία του.

Υπάρχει μιά θρυλική φράση που λέγεται ότι εκστόμισε στο δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου:ότι «είναι κουρασμένος»! Η φράση αυτή, ίσως η πιό αμφιλεγόμενη ιστορική φράση του Καραμανλή, δέχεται πολλές ερμηνείες. Αν μείνουμε στη σωματικότητα της κούρασης, η ερμηνεια αυτή κολλάει εύκολα στο ερμηνευτικό σενάριο του φυγόπονου και νωθρού Καραμανλή και ακριβώς αυτή την εκδοχή διακίνησαν τα media και αυτής της εκδοχής-εύκολης και ερεθιστικά προκλητικής-κάναν χρήση οι επικοινωνιολόγοι της άλλης πλευράς. Υπάρχει όμως και η άλλη ερμηνεία: η ψυχολογική. Οι άνθρωποι κουράζονται και βαραίνουν στο ψυχισμό τους. Ενα φορτίο που μεταφέρουν τους τσακίζει ψυχικά και τους ροκανίζει το θυμικό και απονευρώνει κάθε διάθεση γιά δημιουργία: εδώ δεν έχουμε πιά φυγοπονία αλλά φυγομαχία-που θα κριθεί αν είναι τέτοια μόνο αν βρεθεί το μέγεθος της μάχης στην οποία καλούνταν να απαντήσει η ψυχή που αφησε τη μάχη. Απόσο έχω υπόψη μου αυτή η ερμηνεία δεν τέθηκε σε συζήτηση ποτέ. Προτιμήθηκε η πιό τραβηκτική και επικοινωνιακή χρήση της εκδοχής του φυγόπονου «χοντρού». Το επόμενο ερώτημα όμως που έρχεται αυτόματα αν υιοθετήσουμε την ψυχολογική ερμηνεία, είναι ποιό είναι αυτό το στοιχείο που τιθάσσευσε ψυχολογικά μιά -φαινομενικά τουλαχιστον- ισχυρή προσωπικότητα; Προφανώς δεν ήταν κάτι προσωπικό. Οταν εκμυστηρρεύονταν την κούραση του σε έναν δημοσιογραφο ο Πρωθυπουργός της χώρας, δεν έβγαζε τα εσώψυχα της προσωπικής του ζωής αλλά -εν δυνάμει!-έκανε μιά πολιτική δήλωση, μιά ομολογία πολιτικής τάξης. Και προφανώς ήθελε αυτή η δήλωση να διαχυθεί στην ατμόσφαιρα σαν κάτι που το ένιωθε σαν λύτρωση από πνιγηρό αίσθημα. Σού φαινεται πως ,μεταφέροντας ένα αποτέλεσμα που ζούσε ο φορτωμένος του ψυχισμός, ήθελε να μας κάνει να διαισθανθούμε την αιτία του. Ο,τι και νάταν πάντως κοινοποίησε στο κόσμο ένα μέρος μιάς λυτρωτικής γι’αυτόν ομολογίας. Έχει την αξία του αυτό και θα το δούμε παρακάτω. να προσθέσω ότι κάποια νύξη ερμηνευτική της «κούρασης» σαν ψυχικού βάρους, άφησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος του πρότεινε να παραιτηθεί κοινοποιώντας το βάρος που τού προκάλεσε την «κούραση». Αν υπάρχει μιά νοημοσύνη στην οποία ο Θεοδωράκης χτυπάει ταβάνι, αυτή σίγουρα είναι η συναισθηματική του και αυτό γιά ευνόητους λόγους. Φαίνεται όμως πώς είναι με κάποιο τρόπο ενήμερος κάποιον πραγμάτων που τού έχουν κοινοποιηθεί. Ο καιρός θα δείξει και σ’αυτό ή αν είναι σενάρια του Μίκη.

Τώρα γιατί όμως εγώ θεωρώ την σιωπή Καραμανλή σύμπτωμα ενός γενικότερου φαινομένου; Οσοι απομονώνουν και εστιάζουν στην σιωπή Καραμανλή δεν παρατηρούν σωστά τα φαινόμενα: ότι δηλαδή η σιωπή Καραμανλή είναι μία από τις πολλές. Ίσως η πιό επώνυμη, η πιό εκκωφαντική, η πιό απροσδόκητη και η πιό δυασερμήνευτη. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μιά σε ολόκληρο δάσος σιωπών. Κι όμως αν υπάρχει μιά εποχή που θάπρεπε νάναι λαλίστατη-πολιτικά εννοώ-είναι αυτή: ποτέ η Ελλάδα δεν έζησε πιό βουβά τις ιστορικές στιγμές της. Μιά καθολική μουγκαμάρα διατρέχει την κοινωνία απ’άκρου εις άκρη. Μιά αδράνεια ναρκώνει το θυμικό ακόμη και των πιό γενναιόφρονων. Η μαχητικότητα κάθεται ξέπνοη στα σκαλιά της κούρασης,αποκαμωμένη και ανήμπορη. Κι όμως γιά καλοσκεφθείτε: πριν δυό χρόνια μόλις η Αθήνα σείονταν από απίθανης έντασης επεισόδια με τη δολοφονία του πιτσιρικά στα Εξάρχεια. Σίγουρα ο θάνατος του απαιτούσε φόρο τιμής αγωνιστικό αλλά δικαιολογούσε αυτό το ρημαδιό; Γιά να παμε λίγα χρόνια πριν:ακόμη και ο υποβιβασμός μιάς ποδοσφαιρικής ομάδας έφερνε αναστάτωση και αγωνιστικότητα-αλλά και ΤΕΛΕΣΦΟΡΙΣΗ αυτής της αγωνιστικότητας- που η σημερινή εποχή ούτε διανοείται να πλησιάσει. Το πιό παράξενο όμως -και εδώ βρίσκεται και η αντιστοίχιση με την σιωπή Καραμανλή-βρίσκεται στη ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Εδώ βρίσκεται και η  απάντηση στο ερώτημα της σιωπής του Καραμανλή, που στην πραγματικότητα είναι η σιωπή η δική μας(συνεχίζεται)

Πρωτοβουλία- κάλεσμα για δημόσιο χέσιμο

Σεπτεμβρίου 23, 2010

Δεν συνηθίζω να κάνω αναρτήσεις από άλλα μπλογκς ή σάιτς. Ας κάνουμε μιά εξαίρεση. Το βρήκα από το μπλογκ της Βάλιας Μπαζού:  ecobubble http://valiabazou.wordpress.com/

«Το πρωί του Σαββάτου, 25 Σεπτεμβρίου, 9:30 στην Πλατεία Συντάγματος!
ΗΜΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΕΣΙΜΑΤΟΣ
ΣΠΑΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΤΑΜΠΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ – ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΣΩΒΡΑΚΑ, ΒΡΑΚΙΑ, ΒΡΑΚΕΣ, ΚΥΛΟΤΕΣ ΚΑΙ ΧΕΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΣΤΑ ΠΛΑΚΑKΙΑ ΚΑΙ, ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΟΠΩΣ ΕΛΠΙΖΩ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΔΟΣΤΡΟΜΑ.
ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
ΠΡΟΒΑΛΕ ΤΟ, ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ!
ΗΜΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΕΣΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΕΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ:
ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ και ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΥΚΟΛΗ Η ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΤΑΜΠΟΥ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:
Η πρωτοβουλία θα υλοποιηθεί εάν υπάρχει ικανός αριθμός ατόμων. Ας πούμε περίπου 500 άτομα.
Το χέσιμο θα είναι ταυτόχρονο και η διαδικασία ως εξής:
1. Συγκέντρωση των ατόμων
2. Κάλεσμα από ντουντούκα για να δηλωθεί διά βοής η πρόθεση συμμετοχής
3. Σφύριγμα/σύνθημα για ταυτόχρονο κατέβασμα των βρακιών και έναρξη του χεσίματος
Αν δεν σας έλθουν, δεν χάθηκε ο κόσμος, αρκεί η συμμετοχή και το συμβολικό του πράγματος.
Μην παραλείψετε να φέρετε και χαρτί υγείας.
Τα σκατά θα παραμείνουν επιτόπου.
Η ώρα επιλέχθηκε έτσι, ώστε οι περισσότεροι να έχουν «πράμα».
Ευκοίλιος, δυσκοίλιος, έλα όπως είσαι! Τέρμα οι συμβατικοί, αναποτελεσματικοί τρόποι αντίδρασης, τέρμα οι απλές ανώδυνες καθιστικές/σιωπηλές διαμαρτυρίες. Μια διαμαρτυρία που θα γίνει πραγματικά αισθητή!
Τάραξέ τους στο χέσιμο και σπάσε τα ταμπού σου.
Ετοιμαστείτε για πολύ μπόχα, όποιος θέλει, μπορεί να πάρει και μάσκα.
Μπορεί να μπούμε και στο Γκίνες για το μεγαλύτερο μαζικό χέσιμο στην ιστορία!
Οι ένστολοι που θα συμμετάσχουν θα χειροκροτηθούν από τις προοδευτικές δυνάμεις (μη χέσω).
Έλα και καλό βόλι!