Archive for the ‘Τα πρόσωπα σαν πράγματα’ Category

Το τσογλάνι και η τσουλάρα πλουτάνα (Υποθετικά Σενάρια)

Νοέμβριος 10, 2014

March12CN_JDA_Dress

Πάνε πολλά χρόνια τώρα, που μιλώντας με τη μάνα μου στο περιθώριο των ειδήσεων, τη ρώτησα πώς θα της φαινόταν αν μια πολύ γνωστή επώνυμη και φιλόδοξη κυρία, διεκδικούσε κορυφαίο πολιτικό ρόλο. Πριν προλάβω να αποσώσω την ερώτηση μου, μού απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια των ανεπιτήδευτων απλών ανθρώπων: «είσαι με τα καλά σου; ποια, αυτή η πρόστυχη;» εξηγώντας μου ότι εντόπιζε τη προστυχιά της όχι στο προσωπικό της βίο και τη πολιτεία, όσο στο τι εξέπεμπε, ποιου είδους αύρα-επειδή επρόκειτο για κυρία, αποφεύγω τη λέξη αποφορά και επιλέγω την κλάσεις πολύ ευγενέστερη αύρα!- εξέπεμπε με το όλο της ήθος σαν εκφορά λόγου, συμπεριφοράς και εν γένει στάσης της. Τόβλεπε περισσότερο σαν ηθικοαισθητικό το ζήτημα και όχι ηθικολογικά-η μάνα μου ποτέ της δεν είχε υπάρξει πουριτανή.

Σκέφτομαι τώρα, τόσα χρόνια μετά και με τα βιώματα αυτής της ταπεινωτικής κρίσης να μας έχουν τσακίσει ψυχικά, πόσες είναι πια οι αντιστάσεις μας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα όπως εκείνης της απερίγραπτης κυρίας. Υπάρχει ας πούμε περίπτωση ο ελληνικός λαός, οι κρίσιμες τύχες του, να βρεθούν ποτέ στα χέρια μιας επώνυμης τσουλάρας που μπορεί να είναι διάφορα, από παλαβά αλαζονική πλουτάνα ας πούμε μέχρι κομισάρια των πιο ιδιοτελών και υστερόβουλων επιδιώξεων; Υπάρχει περίπτωση ποτέ μια τέτοια αποκρουστική περσόνα να βρεθεί κάποιος να ικανοποιήσει τις κλιμακτηριακές της ονειρώξεις; Και ποιος μπορεί να είναι αυτός; Τι είδος ήθους μπορεί να κουβαλάει; Εργολαβία της θα εκτελεί σίγουρα αν της τη κάνει αυτή τη χάρη. Βλέπω το σημερινό πολιτικό προσωπικό και δεν μπορώ να βρω κάποιον-στη περίπτωση που βρισκόταν αυτή η Κρουέλα ντε Βιλ τέλος πάντων-που θα έδειχνε πρόθυμος να εκτεθεί δίπλα της. Ο μόνος πιθανός, ο καημένος ο Καρατζαφέρης, βρίσκεται σε δεινή θέση και είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει καμιά τέτοια διάθεση-άσε που έτσι κι αλλιώς είναι εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής 2,5 ολόκληρα χρόνια.

Από την άλλη, επειδή κάποιοι υπαινίσσονται κάτι εναντίον του Τσίπρα, θα έλεγα να τον αποκλείσουν εκ προοιμίου από τέτοιες σκέψεις-ο αρχηγός της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν έιναι να συναλλαχθεί πολιτικά με κάποια γυναίκα θα είναι μόνο Κυρία με το κάπα κεφαλαίο-δείγμα τέτοιας γραφής μας έδωσε σήμερα με τη συνάντηση του με την αξιολογότατη Γιάννα Αγγελοπούλου, που χαίρει-ειδικά αυτή-της εκτίμησης της Αριστεράς-εντάξει η δεξιά πάντα κομπλεξική ήταν απέναντι στον περιδεή πλούτο της. Αλλά η Αριστερά-ειδικά όπως αυτή διαμορφώθηκε με το ΣΥΡΙΖΑ της νέας εποχής, δεν έχει τέτοια συμπλεγματική σχέση με το πλούτο, γιατί έχει μάθει να στέκει πάνω και πέρα από χρήματα και αυτό που εκτιμά σε ένα πρόσωπο είναι οι αξίες του και η ηθική του και, όπως όλοι διαισθητικά αλλά και βιωματικά ξέρουμε, η Κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου είναι η επιτομή και η απόλυτη προσωποποίηση των πιο υψηλών ηθικών αξιών. Ας ελπίσουμε λοιπόν η Γιάννα Αγγελοπούλου να κόψει το δρόμο σ’αυτή τη «πρόστυχη», όπως την αποκαλούσε υποτιμητικά η μάνα μου, κυρία και με το αναμφισβήτητο ηθικό της κλέος να ξαναομορφύνει τη ζωή μας για άλλη μια φορά όπως μόνο αυτή-ίσως και ο κος Ψινάκης μαζί- τόσο ασυναγώνιστα γνωρίζουν.

 

Advertisements

Η λίστα της ντροπής και η λίστα της τιμής

Οκτώβριος 27, 2012

Μια από τις τιμιότερες Ελληνίδες! Εκατό φορές να ανεβοκατέβετε τη μεγάλη λεωφόρο Συγγρού-μέρα ή νύχτα αδιάφορο-τιμιότερη από όσες κυκλοφορούν εκεί δεν θα βρείτε. Φυσικά και δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ!

Αν κάτι απέδειξε η δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ είναι η τιμιότητα προσώπων που λοιδωρήθηκαν άδικα και αναίτια. Ποτέ η τιμιότητα δεν έλαμψε με τόσο πανηγυρικό τρόπο παρά όσο τώρα που κανένα από τα καθαρά ονόματα αυτών των υποδειγμάτων ηθικού κλέους δεν περιλαμβάνεται στη λίστα της ντροπής. Παραθέτουμε λοιπόν κι εμείς πιο κάτω την αντιλίστα μας, τη λίστα του κλέους, τη λίστα της τιμής.

  • Γιάννα Αγγελοπούλου
  • Σταύρος Ψυχάρης
  • Πέτρος Κωστόπουλος
  • Ψινάκης(δεν θυμάμαι το όνομα του)
  • Σάκης Ρουβάς
  • Θέμις Αναστασιάδης
  • Μάκης Τριανταφυλλόπουλος
  • Άννα Βίση
  • Γιώργος Νταλάρας
  • Ντόρα Μητσοτάκη
  • Κώστας Μητσοτάκης
  • Κυριάκος Μητσοτάκης
  • Άκης Τσοχατζόπουλος(βγάλτε τον απ’τη φυλακή, αφού δεν είναι στη λίστα!)
  • Τάσος Μαντέλης
  • Μισέλ Λιαπίς
  • Βαγγέλης Μεϊμαράκης
  • Άρης Σπηλιωτόπουλος
  • Μάκης Ψωμιάδης
  • Λάκης Γαβαλάς
  • Αχιλλέας Μπέος
  • Στάθης Τσαγκαρουσιάνος(καλέ ποια payroll της Αμερικανικής πρεσβείας;)
  • Όλγα Τρέμη
  • Γιάννης Πρετεντέρης
  • Γιώργος Κουρής
  • Ελένη Μενεγάκη
  • Νίκος Ευαγγελάτος
  • Έλλη Στάη
  • Μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμων
  • Άννα Παναγιωταρέα
  • Ω, η Ελλάδα έχει τόσους πολλούς τίμιους-όπως δυστυχώς και τόσους πολλούς άτιμους άλλωστε όπως σωστά με τόσο σθένος τους κατάγγειλε ο αξιότιμος Γιώργος Παπανδρέου-που η λίστα αυτή των απελπιστικά τιμίων, αλίμονο δεν έχει τελειωμό. Τ’αφήνω σ’εσας να τη συμπληρώσετε με ανάλογα υποδείγματα τιμιότητας που σίγουρα γνωρίζετε και έχετε ζήσει τη δράση της πολύμορφης τιμιότητας τους στο πετσί σας.

Υ.Γ. Μου ζητήθηκε από φίλους αναγνώστες του μπλογκ να προσθέσω και τους γνωστούς σε όλους μας μιντιάρχες και ποδοσφαιράρχες Κόκκαλη, Αλαφούζο, Μαρινάκη, Βαρδινογιάννη. Μα φυσικά να το κάνω αλλά να το ξέρετε, πάντα θα μένουν απέξω κάποιοι-ίσως οι πιο μουλωχτοί;-γιατί η λίστα αυτή, αν και ελάχιστη μπροστά στη λίστα των εκατομμυρίων πτωχευμένων Ελλήνων, είναι αρκετά μεγάλη για τα μεγέθη του μικρού μας μπλογκ. Νομίζω ότι κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε και ας αδικήσουμε τους παρόντες σε σχέση με όσους η μνήμη μας ή η επιδεξιότητα της λαμογιάς τους τους βγάζει εκτός λίστας.

Εσύ μην αυτοκτονήσεις (Für Elise)

Οκτώβριος 4, 2012

Την Ελίζα ο ΣΔΟΕ την έκανε κορνίζα αλλά-λέει-την αποκαθήλωσε. Αθώα η κυρία με τη γούνα.

Ελίζα, αν και είσαι στη λίστα του ΣΔΟΕ, εσύ μην αυτοκτονήσεις ποτέ. Σε χρειάζονται οι μοδίστρες σου!

Σενάριο τρόμου ;

Σεπτεμβρίου 23, 2012

Μετά τον Παπούλια(υπόθεση «κωλόσπιτο»), τον Γ. Παπανδρέου(Εσχάτη Προδοσία και CDS) ο Μεϊμαράκης είναι το τρίτο κατά σειρά θεσμικά υψηλότερο πρόσωπο που κατηγορείται για διαφθορά. Τάδαμε πια όλα! Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Πρόεδρος Βουλής.

Πρώτα-πρώτα κάτι για να κάνουμε την εισαγωγή στη κατάμαυρη αυτή ανάρτηση λίγο πιο πικάντικη: ένα ξέρω: ότι διαχρονικά τις πιο μοβόρικες υπονομεύσεις για τη Νέα Δημοκρατία τις έχει κάνει ο Χατζηνικολάου. Ένας δικός της άνθρωπος, σπλάχνο από τα σπλάχνα της. Υπάρχει τόση μπουνταλοσύνη σ’αυτό το κόμμα, τόση αδεξιότητα και τόση απρονοησία ώστε να την πατάνε δεύτερη φορά απ’τον ίδιο άνθρωπο; Τι να πω;

Από αριστερά προς δεξιά: Ομορφιά-και Χάρη-συνδυασμένες με Ήθος. Στη μέση Αγωνιστικός Αντιμνημονιακός Παλμός και -φυσικά!- Ήθος. Και δεξιά, Μαγκιά, Νταηλίκι και -πάνω απόλα!- Ήθος!

Πάμε στο προκείμενο λοιπόν:το θέμα είναι ασφαλώς ότι, πέρα από το προφανώς σκαστό αυτό σκάνδαλο που, ποτέ ο Χατζηνικολάου δεν θα αναλάμβανε να διεκπεραιώσει-ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝ, να εξηγούμαστε!- αποκαλύπτοντας το, αν δεν είχε βάσιμα στοιχεία θεμελίωσης κατηγορίας-ο Χατζηνικολάου δεν είναι Αναστασιάδης- το θέμα είναι λοιπόν, ποια θα είναι η δυναμική που θα αναπτύξει η εξέλιξη του σκανδάλου και ως πού μπορεί να οδηγήσει. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από τους δυό έτσι κι αλλιώς τελειωμένους οριστικά Βουλγαράκη και Λιάπη, έχουμε εμπλεκόμενο κάποιον όχι λιγότερο σημαντικό από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής-θα μπορούσε νάναι καταχρηστικά Πρόεδρος των εκδοροσφαγέων και η συμπαθής τάξη να μην είναι καθόλου, μα καθόλου κολακευμένη με αυτή την εκλογή- τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, το ασύγκριτο αυτό βαρύ πεπόνι της νεοδημοκρατικής ηθικής.

Αντικειμενικά τα πράγματα πηγαίνουν σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.Το πολιτικό σύστημα, που τόσο καιρό αντιστάθηκε λυσσαλέα, είναι φανερό πια ότι καταρρέει και στην λιγότερο δοκιμασμένη από τις προηγούμενες εκλογές πλευρά, τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι υπάρχει εδώ και καιρό μια νομοτέλεια που επιμένει, που πρέπει σε τελευταία ανάλυση να βγει στην επιφάνεια και να εκδηλωθεί, να ξεσπάσει αλλά τεχνητές συνθήκες ή ίσως η δύναμη της αδράνειας, το εμποδίζουν αυτό και όσο έτσι συμβαίνει, τα ενδημούντα εκφυλιστικά φαινόμενα θα παρασύρουν στη νοσηρή τους περιδίνηση όλο και περισσότερους. Και από όλο αυτό το κλίμα όλο και πιο άδηλες δυνάμεις θα επωφελούνται. Θα το πιούμε όμως το πικρό ποτήρι της έκρηξης ως το τέλος, έτσι εξηγείται η Ιστορία που δεν της δίνονται βαλβίδες ασφάλειας και εκτόνωσης. Αυτό που άνοιξε στις 4 Οκτωβρίου του 2009 και που είναι το αρρωστημένο παράγωγο όλης της προηγούμενης νοσηρότητας που ανάγεται στο σχετικά μακρινό μας πια 1996-τουλάχιστον και κατ’οικονομία των περιόδων, θα κλείσει με τον τρόπο που του πρέπει: την ολοκληρωτική καταστροφή και το -φαινομενικά ανεξέλεγκτο αλλά στην πραγματικότητα πλήρως ελεγχόμενο- δράμα-ο σκηνοθέτης που τόχει αναλάβει είναι παλιός, καλός, έμπειρος και δοκιμασμένος. Μήπως υπάρχουν ακόμη κάποιοι που ξέχασαν ότι η αληθινά πιο διεφθαρμένη περίοδος της νεώτερης Ιστορίας μας, ξεκίνησε-με το καλημέρα της!-με μια προδοσία και μια εθνική ταπείνωση; Τα Ίμια!

Η αφετηρία λοιπόν εκείνη στην πραγματικότητα δείχνει και το τέρμα-όπως και την καινούργια αφετηρία, για να μην αυταπατόμαστε. Η απαξίωση-με την ευθύνη φυσικά του ίδιου- του πολιτικού προσωπικού, που δυστυχώς η ουρά του φτάνει πια ακόμη και στο ΣΥΡΙΖΑ,με το ασύγγνωστο, μπορεί και στρατηγικό-ποιος μπορεί πια να ξέρει τι σκελετούς μπορεί να κρύβουν στις ντουλάπες τους- λάθος της ένταξης των πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ-θα είναι ολοκληρωτική. Οι εξελίξεις από κει και πέρα κατακλυσμιαίες-για μας τους ανίδεους, εμβρόντητους θεατές-θύματα-ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΕΣ όμως γι’αυτούς που κινούν τα νήματα. Μοιραία θα έρθει η ώρα του επόμενου πολιτικού προσωπικού, αυτού που θα αντικαταστήσει το τελειωμένο προηγούμενο. Επί της ουσίας θα είναι το πρώτο, το πρωτογενές πολιτικό προσωπικό που θα παράξει η εκ των πραγμάτων κατοχή της χώρας από τους δανειστές της και που φυσικά και δεν θάναι καλύτερο, απλά θάναι διαφορετικό, θάναι καινούργια πρόσωπα, ολότελα καινούργια πρόσωπα,με νέα ορμή και ολοκαινούργια επιρρέπεια στη…διαφθορά! Για να συνεννοηθούμε και για να τα πούμε όσο πιο ωμά τα πράγματα, θάναι το αντίστοιχο του Καρζάι στο Αφγανιστάν ή του Ταλαμπανί στο Ιράκ.

Λοιπόν σύντομα και χωρίς περιστροφές, η πάνω πλευρά της Μεσογείου, η δικιά μας πλευρά, θ’αρχίσει κάποια στιγμή να φλέγεται. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας (ο βοηθός του και δεξί του- το μοιραίο αυτουργό-χέρι, ο Ηρόστρατος, θάναι στο Χάρβαρντ), ο Νέρωνας λοιπόν της Pax Americana θα παρακολουθεί και θα ελέγχει την εξέλιξη της φλόγας. Η Χρυσή Αυγή θα δώσει το χρήσιμα βάναυσο τελειωτικό χτύπημα. Μια βδομάδα μετά τις αμερικανικές εκλογές όλα στην Ελλάδα θα μυρίζουν μπαρούτη. Προς το παρόν θα μυρίζει για λίγο καιρό η μπόχα από τον ανοιγμένο βόθρο του Μεϊμαράκη.

Η γαλάζια ταμπακιέρα των σκανδάλων της Νέας Δημοκρατίας που πολλοί επιμένουν να παραβλέπουν.

Υ.Γ. Απόδειξη ενοχής; Το ωραίο είναι ότι στο φιλοσαμαρικό μπλογκ Antinews-που έχει το θέμα δεκατοτεταρτοπέμπτο!- αντί να τους απασχολεί το περιεχόμενο της αποκάλυψης της εφημερίδας του Χατζηνικολάου, διερωτώνται ποιος διακινεί αυτό το υλικό των αποκαλύψεων και αν στην πραγματικότητα κυβερνά ακόμη το ΠΑΣΟΚ! Μου θυμίζει την καημένη τη Ντόρα Μητσοτάκη που, ψευτοαπολογούμενη στο βήμα της Βουλής για τα 1.000.000 δολάρια του Κούβελου, του άντρα της και κύρη της και υποτακτικού της, ζητούσε επίμονα να μάθει ποιος έδωσε την πληροφορία. Λες και στις δύο επίμαχες  αυτές περιπτώσεις το ζήτημα είναι ποιοι διακινούν τις πληροφορίες και όχι ποιοι προκαλούν το σκανδαλισμό. Περί ταμπακιέρας δηλαδή τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Η Μουστακαλού Σοράγια του Σοσιαλισμού

Σεπτεμβρίου 10, 2012

Ακόμη κι αν δεν πετύχει ο Σοσιαλισμός, εγώ θα ξαναπροσπαθήσω!

Δεν φτάνει που είναι πανίβλακας, Μαμάκιας, χασικλής, αγράμματος, αμερικανάκι, πολιτικός απατεώνας, Μεγαλοτζογαδόροςκοπανατζής, λουφαδόρος, ζαβολιάρης, είναι και ένας αφόρητα αβάσταχτος κλαψομούνης-και η αισχρή, πρόστυχη και μιζεροκακόμοιρη ζητιανιά θέλει τέχνη αυτοταπείνωσης καθότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα-ο εθνικός μας κλαψομούνης λοιπόν, που περιφέρεται από κοσμικό θέρετρο σε κοσμικό θέρετρο κι από μεγαλούπολη σε μεγαλούπολη, διεκτραγωδώντας ένα δράμα που, ενώ δεν το βίωσε παρά πάνω στο high tech canoe του και που, παρεμπιπτόντως, είναι αυτός ο ίδιος που το προκάλεσε στους άλλους, τώρα λοιπόν, το οικειοποιείται σαν δικό του τραυματικό βίωμα, με την έννοια που ο πατροκτόνος επικαλείται την νεοαποκτημένη με την πατροκτονία ορφάνια του. Είναι αφασικός  ο απίθανος αυτός τύπος-αυτό δεν θέλει και πολύ φιλοσοφία για να το ανακαλύψεις- και κανείς δεν είναι τόσο κτηνώδικα χοντρόπετσος όσο ένας αφασικός που έχει καλά κρυμμένο τον πονηρό του σκοπό.

Μετατρέπει λοιπόν το έγκλημα του σε ικεσία για οικτιρμό-ούτε καν για εξιλέωση!- οικτιρμό όμως που να εμπεριέχει και όλα τα προνόμια-ενισχυμένα τώρα μάλιστα- τα προνόμια που έχασε πριν εκτελέσει το ανήκουστο έγκλημα του. Αυτή λοιπόν η μουστακαλού πονεμένη αυτοκράτειρα του Σοσιαλισμού-στην Αφρική έγινε πρόσφατα η στέψη της-θέλει να γυρίσει στον τόπο του εγκλήματος, για ένα, ακόμη θεαματικότερο, remake. Κι έχει επιδοθεί σε ένα απίστευτης έκτασης και έντασης επικοινωνιακό παραλήρημα, που περιλαμβάνει έκδοση βιβλίου με τα άπαντα των στεναγμών της και  των τοξικών της δακρύων, που έχυσε για να σώσει -λέει! -την μητριά πατρίδα της, καθώς και διαλέξεις-κάπου στο Yale, στο Princeton, δεν θυμάμαι ακριβώς-  του πώς το τρίβουν το πιπέρι του Σόρος και του Ρουμπινί  οι συνεταίροι.

Οι αντοχές μας με αυτό το θρασύδειλο υποκείμενο εξαντλήθηκαν. Αν θέλει να κάνει το κομμάτι του το βλαμμένο της μάνας του, να την πάρει όπως πήρε τη δικιά του ο Κοκός και να πάνε σ’άλλη παραλία. Ό,τι κακό έχουν κάνει αυτοί στον τόπο τόκαναν. Πάπαλα τώρα. Ξεκουμπίδια. Το παιχνίδι θα χοντρύνει πολύ αν επιχειρηθεί αποκατάσταση της ηλίθιας μουστακαλούς.

Υ.Γ. Πολλοί ίσως παραξενευτούν με το είδος της γραφής αυτής της ανάρτησης. Είμαστε όμως αναγκασμένοι ώρες-ώρες να προσφύγουμε ακόμη και σε επιθεωρησιακής γραφής αποδόμηση του δυναστικού ξενόφερτου εγκάθετου που, με τη νέα του επικοινωνιακή επίθεση φαίνεται ότι μεσοπρόθεσμα σχεδιάζει επιστροφή του στην Κεντρική πολιτική σκηνή-ο απόλυτος εφιάλτης! Να ξέρετε ότι αυτό το υποκινούμενο ανδρείκελο δεν είναι τυχαία στο προσκήνιο τον τελευταίο καιρό-τίποτε σ’αυτό το παραπολιτικό κτήνος δεν ήταν ποτέ τυχαίο-από την ίδια την εκλογή Σημίτη του 1996, το Φάλκον με τον Κρανιδιώτη, τον Οτσαλάν και τις πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007 μέχρι τα Δεκεμβριανά του 2008 και φυσικά την, με την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας απ’τον ίδιο, άνθηση της κερδοσκοπίας των διεθνών τζογαδόρων παράλληλα με την εξαγγελμένη απ’τον ίδιο τον διεθνή αυτόν οικονομικό εγκληματία εκ των πραγμάτων πτώχευση της Ελλάδας.

Γιώργος Παπανδρέου: ένας ιδιότυπος Έλληνας!

Σεπτεμβρίου 7, 2012

Και για τους δυό σύγχρονους αυτούς αμερικανούς, ο αείμνηστος Πρόεδρος Λίνκολν είναι ένα κοινό σημείο αναφοράς.(προσέξτε το επιμελές «σούζα» του Γιωργάκη ακούγοντας το κήρυγμα του ανώτατου εκπρόσωπου της εργοδοσίας  του!).

Ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να φιγουράρει σαν διεθνής φυσιογνωμία της πολιτικής το ξέρουν αυτό ακόμα και οι πιο ξιπασμένες γάτες. Ότι γενικά δεν δείχνει ιδιαίτερο φανατισμό να δείχνει, να προβάλλει την-όποια τέλος πάντων έχει και όση έχει, αν την έχει κι αυτή-ελληνική καταγωγή του, το ξέρουν αυτό από τον Λευκό Οίκο, από τα κυβερνητικά κτίρια στην Βαρσοβία, μέχρι την ισραηλινή Κνεσέτ και το πρωθυπουργικό γραφείο στην Ιερουσαλήμ. Στην Ελλάδα πάντως αυτό δεν το διατρανώνει παρόλο ότι πιθανολογώ βάσιμα ότι είναι μια κρυφή, μυστική του λαχτάρα-είναι αυτή η ίδια που πέρα από την πασίγνωστη πνευματική του οκνηρία δεν τον αφήνει να διαβάσει και να μελετήσει τον Οιδίποδα και με ποιο τρόπο σημαντικοί, κυριαρχικοί γονείς πληγώνουν-αθέλητα φυσικά-τα παιδιά τους, ειδικά αυτά με τις βαριές ανασφάλειες και τον βαθύτατα τραυματισμένο, τον σχεδόν ολοκληρωτικά ανάπηρο ψυχισμό.

ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ!Στις 3 Σεπτεμβρίου 2012 ο Παπανδρέου ήταν εκεί-στον εορτασμό στο Μουσείο Μπενάκη. Στο προσωπικό του όμως ημερολόγιο δραστηριοτήτων στο site http://www.papandreou.gr αυτό δεν περνάει.Περνάει η Αφρική και μετά η Βόρεια Καρολίνα. Ό,τι δεν είναι δικό του στην Ελλάδα, δεν τον αφορά προφανώς. Τυπικός κακομαθημένος δυναστικός κληρονόμος.Η Ιστορία λίγο θυμίζει τον Λουδοβίκο 16ο:την ημέρα που ξέσπασε η Γαλλική επανάσταση δεν έπιασε τίποτε στο κυνήγι και στο προσωπικό του ημερολόγιο έγραψε!ΤΙΠΟΤΕ! Η 14η Ιουλίου 1789 ήταν γι’αυτόν μια μέρα που δεν άξιζε να καταγραφεί για τίποτε.* Κάντε κλικ στην εικόνα για ευκρινέστερα στοιχεία.

Αυτές τις μέρες ο Πρόεδρας-αναβαθμισμένος που τον ψήφισαν με τόσο δημοκρατικό τρόπο Αφρικανά, Ασιάτικα και Νοτιοαμερικανά σοσιαλιστικά(ποιος ήρθε;) συντρόφια του, περνάει κατά κάποιο τρόπο στην επικοινωνιακή του αντεπίθεση για να ανακαταλάβει τις Παπανδρεϊκές Βερσαλίες που η καημένη η ξελιγωμένη αρπακτική δυναστεία τόσο νωρίς έχασε. Η παπανδρεϊκή εφόρμηση λοιπόν έχει την έδρα της κάπου στο εξωτερικό και εκεί όπου κάθε φορά ο αιώνια τουρίστας Παπανδρέου πάει για να μιλήσει σε ανούσια, ανιαρά και προπάντων αντιπαραγωγικά συνέδρια-ταξιδιωτικές αρπαχτές. Τα κατάφερε ο Γκινες-άκιας πρόεδρας λοιπόν και πριν καν κλείσει δέκα μέρες ο Σεπτέμβρης να βρεθεί στις δυό άκρες του πλανήτη-σε σχέση με την Ελλάδα-στο Cape Town της Νότιας Αφρικής και-τώρα 7 Σεπτεμβρίου 2012 είναι εκεί- στη Βόρεια Καρολίνα, στην μητέρα πατρίδα του-να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα είναι η ΜΗΤΡΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ του-στις ΗΠΑ, για το συνέδριο του Δημοκρατικού κόμματος εκεί-ΚΙ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΣΚΑΣΙΛΑ ΟΙ ΠΑΤΡΙΝΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ αλήθεια!

Η φωτογραφία της ειδησάρας: συνέντευξη στη Βόρεια Καρολίνα:προσέξτε στο βάθος της εικόνας τα άδεια καθίσματα. Η πρεμούρα όμως του καλού μαθητή Παπανδρέου τον έφερε νωρίς προσκυνητή στων αφεντικών του τη χάρη.

Μπήκα στην ιστοσελίδα του κληρονομικού δυναστικού γόνου για να δω εικόνες από την σύντομη παρουσία του στην γιορτή του ΠΑΣΟΚ στις 3 Σεπτεμβρίου. Φωτογραφίες ο πρώην Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απ’τη γιορτή δεν είχε, ούτε τις συνήθεις ναρκισσιστικά δικές του. Είχε όμως-μπόλικες!-από την επίσκεψη του στη Νότια Αφρική και την εκλογή του σαν του εκλεκτού των πιο εκλεκτών τριτοκοσμικών της Υφηλίου. Αλλά όχι μόνο αυτό. Πρόλαβε ο αθεόφοβος και έβαλε φωτογραφία από την παρουσία του στην Βόρεια Καρολίνα με συνέντευξη-τι άλλο;-που έδινε σε τοπικό δίκτυο.

Η ‘όποια δράση του στην Ελλάδα είναι αποφασισμένο πια να μην αναγράφεται. Κι ας είναι παρών εκεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Έλληνας, αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από κάθε τι ελληνικό. Και το αποφάσισε συνειδητά, προγραμματισμένα και φαίνεται πως αυτό τον λυτρώνει, λυτρώνει την μικρή ψυχούλα του από έγνοιες που , ας μην γελιόμαστε, ποτέ δεν τον αφορούσαν. Γι’αυτό και ποτέ δεν νιάστηκε να μετάσχει σ’αυτά που είναι ουσιωδώς και αυθεντικώς ελληνικά: η γλώσσα, τα στοιχεία του πολιτισμού της χώρας όπως η ορθόδοξη θρησκεία σαν ουσιώδες κι αυτό στοιχείο της κουλτούρας αυτής της χώρας-κι εγώ δεν πιστεύω αλλά είμαι ποτισμένος με αυτό τα στοιχεία, που το αγαπώ-σαν πολιτιστικό στοιχείο-και το σέβομαι-σαν θρησκεία των γονιών μου και  των ανθρώπων του συγγενικού, φιλικού και κοινωνικού μου περιβάλλοντος. Αλλά-και εδώ είναι το κρισιμότερο στοιχείο μετά την απαράδεκτη αγλωσσία του Παπανδρέου: η παντελής άγνοια της Ιστορίας και στην Ελληνική της  ιδιαιτερότητα αλλά και της Ιστορίας γενικά σαν διαδικασίας που εκπαιδεύει έναν πολιτικό και του δημιουργεί αντισώματα και άμυνες για όποια αντίξοα μελλούμενα βρεθούν στο δρόμο του(θέλει στοχαστικό διάβασμα η Ιστορία και νωθρά, νυσταλέα και τεμπέλικα πνεύματα σαν του Παπανδρέου δεν την καταλαβαίνουν τη διαδικασίας της πρόσληψης σαν εγρήγορσης).

Κλείσιμο ματιού; Χοντρό, κακόγουστο καλαμπούρι; ή τραγικό επικοινωνιακό λάθος;

Σεπτεμβρίου 4, 2012

Είναι σίγουρο ότι τόσο κραυγαλέος πολιτικός πιθηκισμός θα λειτουργήσει θετικά για τον…πίθηκο; Η Ιστορία-που θα φανερωθεί σαν φάρσα σίγουρα-θα το δείξει. Και η πολιτική νεκροψία ίσως.

Άμα λάχει δέρνουμε και γυναίκες δηλαδή!

Ιουνίου 8, 2012

Κάσιδιάρης-Είμαι τόοοοοοοοοοοοοοοοοοσο πολύ άντρας ώστε τα βάζω μόνο με γυναίκες!

Γιατί ποτέ δεν διεκδίκησε να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης;

Μαΐου 29, 2012

Σκηνές από έργο προσεχώς: βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στους δυό. Τις διαφορές που κρύβουν, καμουφλάρουν τις ομοιότητες.

Γιατί δεν διεκδίκησε ποτέ να σώσει την Ελλάδα ο Λαλιώτης; Γιατί πρόλαβε να σώσει τον εαυτό του!

Πολιτικό ρεκόρ Γκίνες-Θόδωρος Σκυλακάκης

Μαΐου 24, 2012

Η μοχθηρία του φραγκοφονιά και του αρπαχτικού δεν μπορεί πάντα να κρύβεται. Τα φώτα της δημοσιότητας καμιά φορά την αποκαλύπτουν σε όλη της την αποτροπαϊκή αποκρουστικότητα.

Το να αλλάζεις συχνά ιδέες και απόψεις-κόντρα σε όσα οι άλλοι το θεωρούν ελαφρό-μπορεί και υπό περιστάσεις να θεωρηθεί πολύ σοβαρό γιατί προσιδιάζει σε άνθρωπο ευέλικτο, που ξέρει να προσαρμόζεται στα καινούργια δεδομένα, τα οποία, ας μην κρυβόμαστε, αλλάζουν κι αυτά ακόμη και από τη μια μέρα στην άλλη. Από αυτή την άποψη ο Θόδωρος Σκυλακάκης είναι ίσως μια εξαιρετική περίπτωση. Έχει μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια αλλάξει τρία κόμματα! Οι συγκυρίες ευνοούν τέτοιες κινήσεις αφού έτσι κι αλλιώς ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό είναι κινούμενη άμμος. Σχεδόν καμιά μέρα δεν ξημερώνει που πολιτικά να μοιάζει με την προηγούμενη. Κανένας ψόγος γι’αυτό λοιπόν. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια σ’αυτήν την ιδεολογική και πολιτική ευελιξία του Σκυλακάκη που τον εκθέτει με έναν τρόπο πολύ βαρύ απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους του του πολιτικού προσωπικού, που για τους δικούς τους ιδεολογικούς, πολιτικούς ακόμη και προσωπικούς τους λόγους μετακινήθηκαν από τα κόμματα τους. Για να την δούμε λοιπόν αυτήν την αιχμηρή, ενοχλητική λεπτομέρεια που τόσο εκθέτει σαν καταχραστή τίτλου εξουσίας τον Θόδωρο Σκυλακάκη.

Είναι προνόμιο ελευθερίας να έχεις γνώμη και ιδέες και κάτω από νέες συγκυρίες και γεγονότα να τις αλλάζεις και να τις προσαρμόζεις στα καινούργια δεδομένα. Καμιά εποχή και καμιά συγκυρία δεν ενδείκνυται περισσότερο για τέτοια ευελιξία όσο ακριβώς αυτή που ζούμε τώρα, της Ελλάδας στον αστερισμό του κατοχικού μνημονίου. Είναι ασύγγνωστη δογματικότητα να απαιτείς από έναν πολιτικό να μένει στάσιμος στις ιδέες του ενώ το σύμπαν γύρω του αλλάζει. Στην πολιτική όμως αλλάζω ιδέες σημαίνει επωμίζομαι ΑΠΤΟ πολιτικό κόστος. Δεν γίνεται να αλλάζεις ιδέες και να μην επωμίζεσαι αυτό το κόστος, στο βαθμό που αυτές οι ιδέες δεν είναι εσωτερική σου διεργασία μη κοινοποιήσιμη αλλά αντίθετα πανηγυρικά εξαγγελμένη. Η κοινοποιημένη αλλαγή ιδεών σε έναν πολιτικό που είναι ενταγμένος σε έναν ευρύτερο πολιτικό οργανισμό, σε ένα κόμμα δηλαδή, δημιουργεί και πρέπει να δημιουργεί και είναι θεμιτό αν όχι απαιτητό ζητούμενο να δημιουργεί, αλυσιδωτές αντιδράσεις, που επηρεάζουν τις σχέσεις του ίδιου με το κόμμα του όπως και των συντρόφων του απέναντι σ’αυτόν αλλά και των ίδιων με το κόμμα τους, στο βαθμό που ασπάζονται κι αυτοί τις ιδέες του. Η πολιτική είναι μια υπέροχη κίνηση αντίρροπων δυναμικών που πότε ισορροπούν και πότε διασπειρόμενες διαχέονται και επανασυντίθενται σε νέες ισορροπίες. Η πολιτική είναι ένα υπέροχο παιχνίδι που την ασκούν παίχτες που ξέρουν ότι για να μείνουν στο παιχνίδι, πρέπει να τηρήσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν το θέλετε αυτή είναι και η μαγκιά αυτού του παιχνιδιού. Η άλλη μαγκιά, ακόμη μεγαλύτερη, είναι το κρυφτούλι της πάση θυσία καριερίστικης πολιτικής επιτυχίας σαν χαλαρής, πολύ χαλαρής ηθικότητας και απ’την άλλη της υστεροφημίας σαν πολύ σφιχτής,απελπιστικά σφιχτής ηθικότητας, που βάζει φραγμούς και όρια στον πάση θυσία καριερισμό.

Ο κανόνας του παιχνιδιού λέει ότι ένας βουλευτής που εκλέγεται με σταυροδοσία είναι ο κύριος συντελεστής της εκλογικής του επιτυχίας ενώ αντίθετα ο βουλευτής-όπως οι ευρωβουλευτές ή οι βουλευτές Επικρατείας-που εκλέγεται με λίστα που καταρτίζει η ηγεσία του κόμματος, τότε η αξία του προσωπικού συντελεστή του εκλεγόμενου με την προνομιακή τοποθέτηση σε εκλόγιμη θέση είναι σχεδόν ανύπαρκτη-ειδικά αν αυτός ο Βουλευτής δεν έχει ποτέ κατορθώσει ως τώρα να εκλεγεί με άλλο τρόπο. Η δεύτερη περίπτωση εκλογής είναι και η περίπτωση Σκυλακάκη. Προφανώς και τοποθετήθηκε στη λίστα όχι για κάποια αξία που ποτέ ως τώρα δεν έχει αποδείξει, όχι με θεαματικό αλλά ούτε καν με στοιχειωδώς σαφή τρόπο. Τοποθετήθηκε στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ του 2009 στα πλαίσια εσωκομματικών ισορροπιών.Ανήκε πάντα στον στενό πυρήνα των ανθρώπων που απάρτιζαν το επιτελείο της Ντόρας Μητσοτάκη και οι πέτρες, οι θάμνοι, τα δάση και τα βουνά του Στρασβούργου, μαζί με τα έδρανα του Ευρωκοινοβούλιου το γνώριζαν καλά αυτό ήδη από την αρχή της θητείας του Θόδωρου Σκυλακάκη.

Υπάρχει κανείς που να μην ξέρει ποιο ήταν ακριβώς το κριτήριο επιλογής Θόδωρου Σκυλακάκη για την προνομιακή θέση στη λίστα υποψήφιων ευρωβουλευτών της ΝΔ;

Τον Ιούνιο του 2010 η Ντόρα Μητσοτάκη για τους γνωστούς λόγους προκάλεσε την διαγραφή της από το κόμμα της ΝΔ, υπακούοντας όχι τόσο στα νεοφιλελεύθερα ένστικτα της που ήξερε πολύ καλά ότι τα συμμερίζονταν με κρυφή, ανομολόγητη, παρθενική ντροπαλοσύνη και ο Σαμαράς αλλά στο βαθύ αίσθημα πόνου που της χαράκωνε την ψυχή από την απρόσμενη εκείνη ταπεινωτική της ήττα στην εσωκομματική διαδικασία του Νοεμβρίου του 2009. Φυσικά και τέθηκε το ζήτημα τι γίνεται με τις έδρες στη Βουλή. Τέθηκε όμως χαλαρά γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι οι ψήφοι που έλαβε η Ντόρα Μητσοτάκη στην Α΄Αθηνών σε πολύ μεγάλο βαθμό αντανακλούσαν την προσωπική της αίγλη-εκείνη την περίοδο τουλάχιστον-στο κόμμα της και τους οπαδούς του. Αναλογικά το ίδιο ίσχυε και για τους υπόλοιπους βουλευτές που την ακολούθησαν. Μαζί όμως με αυτούς-με εντυπωσιακά ακαριαίο αντανακλαστικό  αυτοματισμό κινήθηκε και ο Θόδωρος Σκυλακάκης. Καμιά έκπληξη για όσους, δηλαδή όλους, ξέραν το είδος των σχέσεων με την Ντόρα Μητσοτάκη. Ενώ λοιπόν η ΝΔ δεν προέβαλε αίτημα εγκατάλειψης των εδρών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο-που πολιτικά είχαν εντελώς ιδιαίτερη και βαρύνουσα σημασία για την συγκυρία-στην περίπτωση Σκυλακάκη το ζήτημα τέθηκε με επίταση από την ΝΔ, συναντώντας όμως αφενός την κάθετη άρνηση Σκυλακάκη και την αιδήμονα σιωπή-όταν οι Μητσοτάκηδες κρατάνε αιδήμονα σιωπή κανείς δεν τους φτάνει σε ευγλωττία!-της Ντόρας Μητσοτάκη.

Ακόμη και δόκιμα αμοραλιστικά κτήνη σαν τους εικονιζόμενους στη φωτογραφία φαντάζουν πολύ πιο καθαροί στον τρόπο που παίζουν το πολιτικό παιχνίδι μεταξύ τους ή με άλλους σε σχέση με τον Σκυλακάκη που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ!

Οι εκλογές του Μαΐου του 2012 έφεραν καινούργια δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό ανάμεσα στα οποίο το αποκρουστικά θεαματικότερο  είναι η λυκοφιλική σύμπραξη Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη. Η δυναστική κόρη ήξερε ότι βρισκόταν σε μειονεκτική θέση μην έχοντας καταφέρει να εκλεγεί και άρα και σε διαπραγμετευτική μειονεξία και, ό,τι μπορούσε να πετύχει δεν ήταν παρά να σώσει το δικό της τομάρι και αυτών από τους αυλικούς της που θεωρούσε και πιο πολύτιμους και πιο πολιτικά ανεκτούς από την άλλη πλευρά. Να θυμίσουμε ότι ο Θόδωρος Σκυλακάκης δεν κατέβηκε στις κρίσιμες αυτές εκλογές μαζί της, άρα εκ των πραγμάτων δεν εκόμισε στο χειμαζόμενο κόμμα της δυναστικής κληρονόμου ούτε καν τις προσωπικές του ψήφους για να το ενισχύσει στον νύν υπέρ πάντων αγώνα για πολιτική επιβίωση. Προφανώς λοιπόν η Ντόρα Μητσοτάκη ούτε την έπαιρνε να διαπραγματευτεί γι’αυτόν αλλά και ίσως και να μην ήθελε, θεωρώντας ότι δεν άξιζε να ρισκάρει την συμφωνία για κάποιον που δεν ρισκάρισε τίποτα γι’αυτήν-ναι, θα μπορούσε ο Σκυλακάκης να έχει παραιτηθεί από τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο, παραχωρώντας την στον επιλαχόντα που, φαντάζομαι, θα ήταν κάποιος νεοδημοκράτης,θα συστρατεύονταν με την Ντόρα εδώ και στις διαπραγματεύσεις αργότερα ανάμεσα σε ΝΔ και ΔΗΣΥ, αυτό θα μπορούσε να συνεκτιμηθεί και από τις δύο διαπραγματευόμενες πλευρές σαν τήρηση των κανόνων του παιχνιδιού από τον Σκυλακάκη. Δεν έγινε όμως έτσι και έτσι οι παίχτες Σαμαράς-Ντόρα Μητσοτάκη απέκλεισαν αμοιβαία τον ζαβολιάρη παίχτη.

Ο  Σκυλακάκης ασφαλώς και δεν είχε ψευδαίσθηση για την τύχη που δεν τον περίμενε-όλοι οι ζαβολιάρηδες το γνωρίζουν καλά αυτό, γιατί οι ζαβολιάρηδες μπορεί να μην είναι οι εξυπνότεροι των ανθρώπων-γι’αυτό και είναι ζαβολιάρηδες- αλλά έχουν το φοβικό εκείνο ένστικτο που τους ενημερώνει έγκαιρα με το πάγωμα στα σωθικά τους. Η αχαρούκλικη λοιπόν στυμένη λεμονόκουπα που ακούει στο όνομα Θόδωρος Σκυλακάκης, πριν καν στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας των δύο λυκόφιλων Σαμαρά και Ντόρας Μητσοτάκη, έσπευσε να αποποιηθεί της προσφοράς που ποτέ δεν του έγινε και που ποτέ δεν θα μπορούσε να του γίνει,λέγοντας ότι όχι, αυτός κρατάει την αξιοπρέπεια του και δεν θα ενταχθεί στη Νέα Δημοκρατία,κρατώντας με την αυτάρεσκα επικαλούμενη αξιοπρέπεια του και το τρόπαιο της ξετσιπωσιάς του:την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο και που πριν καν περάσει μέρα, την μετέφερε σε άλλο κόμμα, επίσης κατά κράτος ηττημένο στις πρόσφατες εκλογές, τη ΔΡΑΣΗ του Στέφανου Μάνου!

Το χαμόγελο του ζαβολιάρη ρέκορντμαν: ένα πρόσωπο, μία έδρα, τρία χρόνια, τρία κόμματα, κανένα πολιτικό ήθος!

Σχεδόν στο μισό της θητείας του, αυτός ο νεωτερικός, όπως θέλει αυτάρεσκα να εμφανίζεται, πολιτικός πέρασε όχι μόνο ο ίδιος αλλά και την έδρα που του χάρισαν, μέσα από τρία κόμματα! Δεν νομίζω ότι στα πανευρωπαϊκά πολιτικά χρονικά να έχει υπάρξει ποτέ ανάλογη περίπτωση! Τι είδους πολιτικός μπορεί νάναι ένα τέτοιο άτομο; Τί είδους μπέσα κομίζει στην πολιτική; Με πόσο ευτελή κριτήρια οργανώνει το πολιτικό του σκεπτικό; Τι πολιτικό σκεφτικό μπορεί να κρύβει μια τόσο εξόφθαλμη ιδιοτέλεια; Ποιος μπορεί να τον υπολήπτεται, πέρα από αυτούς που τον χρησιμοποιούν με τον ίδιο τρόπο που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν και υπολήπτονταν τους κουκουλοφόρους καταδότες; Η τελευταία διετία μάς αποκάλυψε πολλούς ελεεινούς πολιτικούς, που ο καθένας τους συναγωνίζεται τον άλλο σε αχρειότητα. Στο Πάνθεον λοιπόν αυτό της αχρειότητας εξέχουσα θέση με το αμοραλιστικό του ρεκόρ κατέχει και ο Θόδωρος Σκυλακάκης.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούμε: η ανάρτηση αυτή δεν έρχεται να εκφράσει συμπόνια στη Νέα Δημοκρατία για την πουστιά Σκυλακάκη-η τελευταία μας σκασίλα αν αυτό είναι το θύμα του αμοραλισμού του ανδρός-αλλά να επιτιμήσει τον ίδιο αυτόν τον πολιτικό, που καθόλου τυχαία πέρασε από το κόμμα που υπήρξε και θύμα του αυτού του αμοραλισμού. Είναι ένα αρνητικό πρότυπο που του αξίζει το προνόμιο να το δείχνεις επιτιμητικά με το δάχτυλο.