Τρόπαιο

Το σύστημα λατρεύει τους αριστερούς! Κάνουν τα καλύτερα τρόπαια της αδιαμφισβήτητης νίκης του!

Τα πικρά δάκρυα της πέτρας που δεν πετάς

Οι άντρες δεν κλαίνε, εκτός κι αν είναι κροκοδειλόκοτες.

Τα πικρά δάκρυα της πέτρας που δεν πετάς θα στα πάρει το αρπακτικό και θα τα κάνει κροκοδείλιο σπαραγμό, για στη βγει και από αριστερά μάλιστα. Πρόλαβε κι έκλαψε πρώτος, άρα κατοχύρωσε το copyright και την αποκλειστικότητα στο αίσθημα. Αν του περισσεύουν τα δάκρυα για την υποκρισία θα του μείνει κάτι για την ειλικρίνεια;

Ένας όσο δύο χιλιάδες μαζί*

Η μακιαβελλική γριά σε απίστευτα κέφια! Γιατί όχι δηλαδή; Οι business sto Ellada mia khara pigkan!

Το μπλογκ ετούτο-που από μπλογκ εικονολογίας μετατράπηκε σε πολιτικό μπλογκ με την θλιβερή αφορμή του γιωργοπαπανδρεϊκού φαινόμενου-δεν έκρυψε ποτέ την απέχθεια του σ’αυτό το πρόστυχο φαινόμενο. Και αυτό το έκανε κυρίως την περίοδο παντοδυναμίας του δυναστικού γόνου και όντας-τότε-ακόμη φιλικά διακείμενος στο ΠΑΣΟΚ(αμαρτία εξομολογημένη ουκ έστιν αμαρτία-θέλω-και ελπίζω-να πιστεύω).

Ο κατάλληλος άνθρωπος στη κατάλληλη θέση: master στη διαφθορά!

Τούτες τις ώρες τρέχει η σοβαρότατη πληροφορία ότι η η Μαργαρίτα Τσαντ πρώην Παπανδρέου βρέθηκε να είναι κάτοχος λογαριασμού σε ελβετική τράπεζα με το μυθώδες ποσό των 550.000.000 δραχμών! Η πληροφορία δεν είναι διασταυρωμένη και δίνεται από δύο έντυπα από τα οποία το ένα-το Πρώτο Θέμα-ποτέ δεν ήταν αξιόπιστο, ενώ το δεύτερο-το ΒΗΜΑ-έχει χάσει την όποια αξιοπιστία του εδώ και παρά πολύ καιρό:πάνε δυό χρόνια που πέθανε ο Λαμπράκης, που κακά τα ψέμματα με το κύρος του επηρέαζε το ύφος του εντύπου κι ας μην το διεύθυνε πια αυτός. Όμως το γεγονός ότι η πληροφορία βγαίνει συνδυαστικά σε δύο έντυπα, αυτό σημαίνει ότι έχει κάποια βάση αλήθειας. Εξάλλου η απάντηση της Μαργαρίτας Τσαντ ή αυτού που την εκπροσωπεί τέλος πάντων-η γυναίκα δεν είναι σε θέση να συντάξει ούτε μπιλιέτο στα ελληνικά-μιλάει για όλα εκτός από την ταμπακιέρα. και ακριβώς ο τρόπος που δεν μιλάει για την επίμαχη πληροφορία, παραπέμποντας μας σε νεκρούς εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια, την εκθέτει την καημένη τη γερόντισσα ακόμη περισσότερο απόσο νομίζει ο ανόητος συντάκτης ότι την καλύπτει.

Γεώργιος Παπανδρέου-Ουίνστον Τσώρτσιλ:Ο Γενάρχης της Δυναστείας με τον άνθρωπο που μας τον εγκατέστησε στην Ελλάδα

Το νόημα και η ουσία αυτής της ανάρτησης δεν είναι όμως το στοιχείο του σκανδάλου που αποκαλύπτεται-καμιά έκπληξη για το μπλογκ, πάντα περίμενα τα χειρότερα από αυτή τη συμμορία και αυτή η είδηση δεν είναι η χειρότερη:οι πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007 και ο Δεκέμβρης του 2008 ίσως αποδειχτούν ο αληθινός κόλαφος αν και όταν αποκαλυφθούν. Το νόημα της ανάρτησης είναι ότι τώρα που η εγκάθετη δυναστεία είναι τόσο εκτεθειμένη να αποφασίσει επί τέλους το πολιτικό σύστημα να ξεκαθαρίσει τη θέση του μ’αυτήν. Το ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ του ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΣΜΟΥ πρέπει τώρα να ξεριζωθεί μια για πάντα. Η δυναστεία αυτή που την εγκατέστησαν το εμβληματικό 1944 οι τότε κυρίαρχοι Άγγλοι και στη συνέχεια τη στήριξαν οι επόμενοι κυρίαρχοι, οι Αμερικανοί, πρέπει οριστικά και αμετάκλητα να σταλεί στη θέση που της αξίζει:στο περιθώριο της Ιστορίας και για όσους από τα ζώντα μέλη της δυναστείας προκύψουν ποινικές ευθύνες, να σταλούν στο Δικαστήριο και στη συνέχεια αν έτσι αποφασιστεί,στη φυλακή. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ!

* Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός του λογαριασμού της Μαργαρίτας Τσαντ πρώην Παπανδρέου: λένε ότι όσα λεφτά περιέχει αυτός ο λογαριασμός , ισοδυναμούν με το σύνολο των υπόλοιπων δύο χιλιάδων καταθετών της λίστας Λαγκάρντ!

Η μελαγχολία σαν πόζα έχει κι αυτή δράμα

Η γιαγιά μου όταν έβλεπε γριά εκκεντρικά ντυμένη και καλωπισμένη είχε  πάντα έτοιμο ένα σκληρό χαρακτηρισμό: πουτανόκωλος!

Ο Sir(!) Cecil Beaton ήταν ένας διάσημος φωτογράφος διασημοτήτων. Απλά διάσημος. Ο κλειστός κύκλος της αγγλικής αριστοκρατίας δεν θα παραδίνονταν ποτέ στα αδηφάγα μάτια ενός παρείσακτου αστού φωτογράφου, όσο ταλέντο μπορεί και νάχε και ίσως ακριβώς λόγω αυτού του ταλέντου του, που θα τον καθιστούσε αυθωρεί επικίνδυνο αυτόν και το απίστευτα σατανικό αλλά απαραίτητο εργαλείο του: τη φωτογραφική μηχανή του!

Ο Σίσιλ Μπήτον λοιπόν ήταν ο άνθρωπος τους. Μ’αυτόν μεγάλωσαν μαζί. Μ’αυτόν σπούδασαν. Μ’αυτόν μοιράστηκαν κοινές χαρές και λύπες. Ήταν σάρκα από τη σάρκα τους, ήταν συνάφι τους και άρα απόλυτα έμπιστος τους. Μπορούσαν μπροστά του να ξανοιχτούν και να γίνουν ακόμη και διαχυτικοί ή -ακόμη πιο τολμηρά για τις γυναίκες- διαχυτικές με την κάμερα του, έτσι για την προσωπική τους ηδονή να εκτεθούν ιδιωτικά σαν να τόκαναν δημόσια. Η κυρία της φωτογραφίας, με κοσμήματα ικανά να θρέψουν ολόκληρη την επαγγελματική ζωή ενός κοσμηματοπώλη, είναι κάποια απόγονος της Βασίλισσας Βικτωρίας της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι προφανής η εξοικείωση της με το φωτογράφο-που παρεμπιπτόντως ήταν ο επίσημος φωτογράφος της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας-κάτι που δηλώνεται από την ανεπίτρεπτα για το αυστηρό βασιλικό πρωτόκολλο χαλαρή, ρεμβαστική και σαφώς μελαγχολική πόζα, που είναι όμως μόνο πόζα,μην ξεχνιόμαστε, παρόλα αυτά ασύμβατη με το στεγνά περήφανο και στητό των δυναστικών πορτραίτων. Είναι ολοφάνερο πάντως ότι η μελαγχολία δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ιδιότητα αυτής της τρελοκαμπέρως, που η κρυφή της λαχτάρα θα ήταν να βρεθεί σε στούντιο της Αννίτας Πάνια της Αγγλίας-στην ανάγκη και στης δικής μας της αυθεντικής.

O Winterhalter αν και όχι βρετανός, διέπρεψε στη Μεγάλη Βρετανία της Βικτωριανής εποχής αλλά και σε όλη την -μοναρχική τότε-Ευρώπη. Αυτό το στυλ πομπώδους επίδειξης υλικών και λάμψης υιοθέτησε και ο φωτογράφος Σίσιλ Μπίτον.

Η εικονογραφική κουλτούρα του φωτογράφου ήταν τα γκλαμουράτα πορτραίτα της αριστοκρατίας έτσι όπως καθιερώθηκαν στα μέσα του 17ου αιώνα από τον φλαμανδό Sir Anthony van Dyck και εκβρεττανίστηκαν από τους διαπρεπείς επιγόνους του στα τέλη του 18ου αιώνα Sir Joshua Reynolds, Thomas Gainsborough και κυρίως από τον Sir Thomas Laurence, φτάνοντας πια στο τέλος της Βικτωριανής εποχής με τον αμερικανό John Singer Sargent. Είναι η κουλτούρα του Society(high society προφανώς) Portrait. Ρηχή, επιδεικτική, επιδερμική. Κλούβια! Δέστε όμως πώς -ερήμην οποιασδήποτε βαθιάς ενδοσκόπησης εκ μέρους του φωτογράφου: δεν είχε τέτοιες προδιαγραφές ο καημένος-βγαίνει μια παράξενη μέσα στη νοσηρότητα της ενδιαφέρουσα εικόνα. Το ξαναλέμε ότι, προφανώς το μοντέλο της σπαραξικάρδιας αυτής φωτογραφίας ήταν ένα σούργελο-οκ, ένα σούργελο με τρομερά επώνυμη καταγωγή-αλλά ερήμην της ίδιας και του φωτογράφου της, βγαίνει όχι μόνο ένα ντοκουμέντο εποχής-είναι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια-αλλά και ένα ντοκουμέντο ψυχής-άδειας, κενής, πληκτικής αλλά ψυχής, ψυχής που κρέμεται απεγνωσμένα από το δανεικό και επίπλαστο λούστρο των κοσμημάτων της για να δείξει την κενότητα της, που στοιβάζει τόσα χρόνια όσα και διαμάντια με πέρλες. Παρασυρμένη από έναν ανόητο επιδεικτικό οίστρο και μεθυσμένη, αυτή-αλλά και ο φωτογράφος της-εκθέτει το γεροντικό της σώμα σε μια χωρίς προηγούμενο ανάρμοστη θέα: η βαρύτιμη διαμαντένια καρφίτσα τραβάει με το βάρος της το ύφασμα προς τα κάτω και σχεδόν εκθέτει το αποστεωμένο της μπούστο, ενώ την ίδια στιγμή ο δεξιός ώμος αποκαλύπτεται σε ένα εξίσου απρεπές γλίστρημα του μεταξωτού υφάσματος, για να δείξει τα οστά με το σχεδόν άνυδρο, αποξηραμένο δέρμα. Η γριά αυτή ποζάρει με την ανάμνηση ενός τρόπου που στη βικτωριανή εποχή-εποχή της γονιδιακής της μνήμης- θεωρούνταν σέξι. Είχε κάτι από τη νοσηρή λατρεία της φυματίωσης, με τα βυθισμένα στις κόχες τους μάτια και την περιρρέουσα θανατίλα.

Στο σενάριο που έπλασα για τη φωτογράφιση της σαψαλιασμένης πριγκήπισσας μια χαρά κoλλάει αυτός ο σπουδαίος,αντισυμβατικός και καυστικός πίνακας του Bernardo Strozzi.

Βλέποντας λοιπόν αυτή την εικόνα συνειδητοποίησα ότι αυτή η ποζάτη μελαγχολία της πριγκήπισσας μπορεί με τον καιρό να γίνει και η ίδια η πεμπτουσία της μελαγχολίας, της μελαγχολίας που στον πυρήνα της έχει την αίσθηση της ματαιότητας των πραγμάτων. Να το ξανατονίσω ότι αυτό συμβαίνει ερήμην της πρόθεσης και του μοντέλου και του φωτογράφου της-ποτέ δεν θα ποζάριζε με όλο αυτό θησαυρό κοσμημάτων ικανό να επενδύσει τετρακόσιες λειψανοθήκες, μόνο και μόνο για να εικονογραφήσει την μελαγχολία και την έννοια της ματαιότητας. Σε τελευταία ανάλυση ο Μπήτον, ο φωτογράφος, δεν ήταν ο στοχαστικός Dürer για να σκεφτεί κάτι πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ: το εμβληματικότερο έργο της μεγαλύτερης μορφής ολόκληρης της Βόρειας Αναγέννησης: του Άλμπρεχτ Ντύρερ.

Από ποιον διέρρευσε η λίστα Λαγκάρντ; Και προς ποιον;

Το θέατρο σαν τιτίβισμα.

Σήμερα αθωώθηκε ο Κώστας Μπαξεβάνης από την κατηγορία για την δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ. Που σημαίνει ότι σήμερα έλαβε τέλος το θέατρο που ξεκίνησε εδώ και κάποιες μέρες πάνω σ’αυτό το ζήτημα. Ένα θέατρο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Ένα θέατρο χωρίς ουσία.

Εξηγούμαι. Διαβάζοντας τα ονόματα της λίστας Λάγκάρντ διαπίστωσα ότι με την εξαίρεση της γυναίκας του Βουλγαράκη, δεν υπήρχε σ’αυτή τη λίστα κανείς ενεργός πολιτικός, όπως και με την εξαίρεση του μεσαίας κατηγορίας Λάμψια, κανείς δημοσιογράφος. Αλλά και κανείς από αυτές τις εμβληματικές μορφές που κυριάρχησαν στο οικονομικό, πολιτικό, δημοσιογραφικό, “καλλιτεχνικό” ακόμη και αθλητικό παιχνίδι, δηλαδή καμιά εμβληματική μορφή από τις διάφορες εκφάνσεις της διαπλοκής. Αναζητώντας την αιτία έμαθα ότι στην πραγματικότητα η λίστα αυτή αφορούσε καταθέτες σε ένα υποκατάστημα, μιας τράπεζας, μιας πόλης της Ελβετίας! Και φυσικά η λίστα σε καμιά περίπτωση δεν προεξοφλεί ότι όσοι αναφέρονται σ’αυτήν είναι παράνομοι- θυμάμαι για παράδειγμα το όνομα της μεταφράστιας Σεσιλ Ιγγλέση Μαργέλου που ζει και εργάζεται στην Ελβετία αλλά για κακή της μοίρα είναι ελληνίδα. Σε απλά ελληνικά η λίστα-αποκαλούμενη Λαγκάρντ-είναι η πιο ακίνδυνη εκδοχή λίστας που θα μπορούσε ποτέ να προκύψει και να φανταστούμε. Το σύστημα φυσικά και δεν τραντάχτηκε με τη δημοσίευση της και συνεχίζει ήρεμα, αρμονικά και υποχθόνια τη δράση του.

Ναι αλλά ένας ήρωας της δημοσιογραφίας διώχτηκε από την άσπλαχνη Δικαιοσύνη! Μμμμμ, για να το δούμε κι αυτό λοιπόν. Η λίστα Λαγκάρντ βρίσκεται σε ελληνικά χέρια εδώ και δύο χρόνια και σ’αυτά τα δύο χρόνια πέρασε και από διάφορα χέρια και πολλά μάτια την είδαν και πολλοί περισσότεροι έλαβαν γνώση του περιεχομένου της. Παρόλα αυτά-και από τη δημοσίευση της και γνώση του περιεχομένου της-διαπιστώνεται ότι ως την Κυριακή 28 Οκτωβρίου καμιά διαρροή του περιεχομένου της δεν είχε υπάρξει. Όταν τέθηκε θέμα λίστας Λαγκάρντ και διαπιστώθηκε ότι αυτή είχε “χαθεί”, προθυμοποιήθηκε ο Βενιζέλος, ο οποίος είχε στο αρχείο του κρατήσει αντίγραφο υπό μορφή USB,  να την παραδώσει με τον πιο πανηγυρικό και υπεύθυνο τρόπο στο ίδιο το γραφείο του Πρωθυπουργού. Αυτό έγινε κάπου στις αρχές Οκτωβρίου, την πρώτη βδομάδα του μηνός. Ήταν ακριβώς δηλαδή όταν φούντωσε για τα καλά η φημολογία αλλά και όλο αυτό το παραπλανητικό επικοινωνιακό παιχνίδι με τη περιβόητη λίστα, με τον καρβουνιασμένο θησαυρό. Οι επιτροπές της Βουλής πήραν φωτιά, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έδινε ρέστα με την κατακεραύνωση των Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου, Καπελέρη, Διώτη και Στασινόπουλου(και πολύ καλά έκανε και την έκανε τη δουλειά της πολύ καλά).

Μιλάμε λοιπόν για ένα εικοσαήμερο φωτιά. Οι πάντες αναζητούσαν τη λίστα και το περιεχόμενο της δύο χρόνια τώρα και μετά από δυό χρόνια αυτή βρέθηκε και κατεληξε επίσημα και πανηγυρικά στα χέρια του Πρωθυπουργού τελικά. Δυό χρόνια λοιπόν η λίστα-το ιερό δισκοπότηρο της δημοσιογραφικής επιτυχίας, που όλοι λαχταρούσαν να πιάσουν στα χέρια τους-δεν βρίσκονταν πουθενά. Κι όμως σε είκοσι μέρες από όταν παραδόθηκε αυτή λίστα στα πρωθυπουργικά χέρια, μέσα σ’αυτές τις είκοσι μέρες εμφανίστηκε εντελώς ξαφνικά και στον τύπο! Πολύ παράξενη σύμπτωση ομολογουμένως! Όπως έγραψα και πριν η ίδια η λίστα δεν έδειξε να είναι τόσο σημαντική καθεαυτή. Κανείς σημαντικός-εμβληματικά σημαντικός-δεν απειλούνταν μ’αυτή τη λίστα. Άρα μπορούσε ακίνδυνα να γίνει όση σπέκουλα ήθελε αυτός που θα διαχειρίζονταν την τύχη της. Κι επειδή η σπέκουλα δεν άφηνε και πολλά περιθώρια ζημιών, αυτό σήμαινε ότι ήταν ασφαλής τελικά ακόμη και η δημοσίευση της. ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Ασφαλώς κανένας Μπαξεβάνης δεν πρόλαβε να κάνει εκείνη την έρευνα που να του δώσει σ’αυτές τις τόσο κρίσιμες για την υπόθεση ημερομηνίες το προϊόν της. Ακόμη και για να βρεις τα τηλέφωνα και τις διασυνδέσεις που θα σε οδηγήσουν στην πηγή, το εικοσαήμερο δεν φτάνει ούτε για τα τηλεφωνικά οδοιπορικά. Προφανώς επιλέχτηκε ο δημοσιογράφος από αυτόν που του παρέδωσε το υλικό, πολύ πριν ο δημοσιογράφος προλάβει να φτάσει-αν είχε ποτέ την πρόθεση να φτάσει, αν είχε κάνει το σχεδιασμό ή καν την προεργασία για κάτι τέτοιο-στη πηγή.

Γίνεται λοιπόν η δημοσίευση. Όλα καλά. Το δημοσιογραφικό σουξέ εξασφαλίστηκε αλλά δεν είχε φτάσει στον κολοφώνα του: είναι τότε που αρχίζει η δεύτερη πράξη του θεάτρου που προαναφέραμε: το σικέ κυνηγητό και η σύλληψη του Μπαξεβάνη. Ο γενναίος δημοσιογράφος τους προκαλούσε τους γερμανοτσολιάδες να τον συλλάβουν, δίνοντας στίγμα ακριβές: διεύθυνση και αριθμό! Και τον συνέλαβαν! Και τον προσήγαγαν! Και τον άφησαν ελεύθερο! Και τον δίκασαν-αυτόφωρο παρακαλώ! Και τον αθώωσαν! Όλα αυτά σε λιγότερο από μια βδομάδα! Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι αφενός μεν η λίστα δόθηκε στον Μπαξεβάνη από κάποιον από αυτούς που την είχαν-η λογική αποκλείει όμως όλους τους προηγούμενους των σημερινών, το εξηγήσαμε παραπάνω-και ότι από τη δημοσίευση της λίστας αυτής κανείς δεν ζημιώθηκε αλλά επίσης είναι σφόδρα αμφίβολο ότι και ο ελληνικός λαός θα ωφεληθεί. Ποιος ο σκοπός λοιπόν όλου αυτού του νταβαντουριού; Κανείς! Το αποπροσανατολιστικό νταβαντούρι μόνο και τίποτε άλλο. Τώρα πια κάθε ενδιαφέρον για λίστες έχει ξεθυμάνει στο κοινό. Η ιστορία του πιτσιρικά τσοπάνη με τα πρόβατα και τον ψεύτικο λύκο σε προγραμματική επικοινωνιακή βερσιόν.

Το παράξενο ή μπορεί και όχι τόσο παράξενο, είναι ότι αντί το κράτος να επιδιώξει ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ του ζητήματος εξαγωγής μαύρου χρήματος, που σημαίνει ακριβοδίκαια να πιαστούν ΟΛΟΙ όσοι φοροδιέφυγαν, στέκεται σε επιλεκτικές και ενδεικτικές λίστες, που από μόνες τους δεν θεμελιώνουν κατηγορίες. Και το παράξενο είναι ακριβώς αυτό. Ότι αντί εκεί να επικεντρώνει τη δράση του το κράτος, διαχειρίζεται αυτή τη λίστα κατά το επικοινωνιακό δοκούν της στιγμής. Η υπόθεση λίστας Λαγκάρντ και ο τρόπος που τη διαχειρίστηκε το κατεστημένο μέσω της διανομής της στον τύπο, πρόσφερε πολύ κακές υπηρεσίες για το αληθινό πρόβλημα της φοροδιαφυγής και μάλιστα αυτής της κλίμακας. Όποιον και να ρωτήσετε αφενός θα νομίζει ότι ΟΣΟΙ ΥΠΟΠΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΕΚΜΑΙΡΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΑΘΩΟΙ-δεν είναι καν ο επισκέπτης της Ελβετίας Θέμος Αναστασιάδης!-και φυσικά μοιάζουν παραιτημένοι από κάθε πιθανότητα να δουν αληθινούς ένοχους να τιμωρούνται. να η υπηρεσία που πρόσφερε αυτή η κοάζουσα και κραυγαλέα δημοσίευση. Βρισκόμαστε πάλι στα ίδια, απλά έχουμε τώρα έναν ήρωα, ήρωα όχι διαφορετικό από τους τοξικούς αρσιβαρίστες Ολυμπιονίκες μας. Σικέ ήρωα δηλαδή.

Ολυμπιακά μετάλλια που δεν κερδήθηκαν (28η Οκτωβρίου 1940)

Όσοι κάναμε φαντάροι και χρειάστηκε, για την προσομοιωτική ανάγκη των ασκήσεων, να τρέξουμε με όπλα, παλάσκες, κράνος κλπ-έχοντας τα “φτύσει” φυσικά, τουλάχιστον όσοι από μας είμασταν φλώρια και χαρτογιακάδες-μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε τι σημαίνει να είσαι στις αντίξοες συνθήκες του πραγματικού πολέμου και ενώ ανήκεις σε στρατό που εξοπλιστικά υστερεί, να πετυχαίνεις, παρόλα αυτά, εντελώς απροσδόκητα, περήφανες νίκες. Σίγουρα το 1940-41 και οι νίκες του ελληνικού λαού και της στρατευμένης αποφασισμένης νεολαίας του δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε συμπτωματικές. Η αίσθηση της αδικίας σ’εκείνο τον πόλεμο παρήγαγε σθένος εκατομμυρίων μεγατόνων, ικανό να συντρίψει πολεμικές μηχανές θεαματικά υπέρτερες.

Η λίστα της ντροπής και η λίστα της τιμής

Μια από τις τιμιότερες Ελληνίδες! Εκατό φορές να ανεβοκατέβετε τη μεγάλη λεωφόρο Συγγρού-μέρα ή νύχτα αδιάφορο-τιμιότερη από όσες κυκλοφορούν εκεί δεν θα βρείτε. Φυσικά και δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ!

Αν κάτι απέδειξε η δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ είναι η τιμιότητα προσώπων που λοιδωρήθηκαν άδικα και αναίτια. Ποτέ η τιμιότητα δεν έλαμψε με τόσο πανηγυρικό τρόπο παρά όσο τώρα που κανένα από τα καθαρά ονόματα αυτών των υποδειγμάτων ηθικού κλέους δεν περιλαμβάνεται στη λίστα της ντροπής. Παραθέτουμε λοιπόν κι εμείς πιο κάτω την αντιλίστα μας, τη λίστα του κλέους, τη λίστα της τιμής.

• Γιάννα Αγγελοπούλου
• Σταύρος Ψυχάρης
• Πέτρος Κωστόπουλος
• Ψινάκης(δεν θυμάμαι το όνομα του)
• Σάκης Ρουβάς
• Θέμις Αναστασιάδης
• Μάκης Τριανταφυλλόπουλος
• Άννα Βίση
• Γιώργος Νταλάρας
• Ντόρα Μητσοτάκη
• Κώστας Μητσοτάκης
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Άκης Τσοχατζόπουλος(βγάλτε τον απ’τη φυλακή, αφού δεν είναι στη λίστα!)
• Τάσος Μαντέλης
• Μισέλ Λιαπίς
• Βαγγέλης Μεϊμαράκης
• Άρης Σπηλιωτόπουλος
• Μάκης Ψωμιάδης
• Λάκης Γαβαλάς
• Αχιλλέας Μπέος
• Στάθης Τσαγκαρουσιάνος(καλέ ποια payroll της Αμερικανικής πρεσβείας;)
• Όλγα Τρέμη
• Γιάννης Πρετεντέρης
• Γιώργος Κουρής
• Ελένη Μενεγάκη
• Νίκος Ευαγγελάτος
• Έλλη Στάη
• Μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμων
• Άννα Παναγιωταρέα
• Ω, η Ελλάδα έχει τόσους πολλούς τίμιους-όπως δυστυχώς και τόσους πολλούς άτιμους άλλωστε όπως σωστά με τόσο σθένος τους κατάγγειλε ο αξιότιμος Γιώργος Παπανδρέου-που η λίστα αυτή των απελπιστικά τιμίων, αλίμονο δεν έχει τελειωμό. Τ’αφήνω σ’εσας να τη συμπληρώσετε με ανάλογα υποδείγματα τιμιότητας που σίγουρα γνωρίζετε και έχετε ζήσει τη δράση της πολύμορφης τιμιότητας τους στο πετσί σας.

Υ.Γ. Μου ζητήθηκε από φίλους αναγνώστες του μπλογκ να προσθέσω και τους γνωστούς σε όλους μας μιντιάρχες και ποδοσφαιράρχες Κόκκαλη, Αλαφούζο, Μαρινάκη, Βαρδινογιάννη. Μα φυσικά να το κάνω αλλά να το ξέρετε, πάντα θα μένουν απέξω κάποιοι-ίσως οι πιο μουλωχτοί;-γιατί η λίστα αυτή, αν και ελάχιστη μπροστά στη λίστα των εκατομμυρίων πτωχευμένων Ελλήνων, είναι αρκετά μεγάλη για τα μεγέθη του μικρού μας μπλογκ. Νομίζω ότι κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε και ας αδικήσουμε τους παρόντες σε σχέση με όσους η μνήμη μας ή η επιδεξιότητα της λαμογιάς τους τους βγάζει εκτός λίστας.

Η ευγένεια του νικητή (100 χρόνια ελεύθερη Θεσσαλονίκη)

Γιορτάζουμε, θυμόμαστε και τιμούμε τα 100 χρόνια της ελεύθερης Θεσσαλονίκης και τα 100 χρόνια της ελεύθερης ελληνικής Βόρειας Ελλάδας.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για εικονογραφικό υλικό σχετικό με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το πιο πιθανό είναι να πέσεις σε λαϊκές έγχρωμες λιθογραφίες που συνοψίζουν με υποδειγματικά εμβληματικό τρόπο το ιστορικό γεγονός συνήθως στη στιγμή της παράδοσης της πόλης από τον Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές. Αυτό που κάνει εντύπωση σ’αυτή την εικονογραφία είναι ο πολιτισμένος τρόπος που συμβαίνει αυτό. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι να αποφασιστεί η παράδοση τα δύο μέρη πολεμούσαν μέχρι θανάτου για να κρατήσουν τις θέσεις τους.

Paolo Veronese: Η οικογένεια του νεκρού βασιλιά Δαρείου μπρος στον Μεγαλέξαντρο. Συνήθως τέτοια εικονογραφία μπαίνει στο κεφάλαιο του βιογραφικού του μεγάλου Αλεξάνδρου με τον τίτλο: “Η μεγαλοψυχία του Αλέξανδρου” και αναφέρει τέτοιες συμπεριφορές όχι μόνο στο κυριολεκτικά πολεμικό πεδίο αλλά και στο μεταφορικά αντίστοιχο πολεμικό του έρωτα.

Ουσιαστικά ένας τέτοιος τρόπος να τελειώνει ο πόλεμος είναι ευρωπαϊκός τρόπος και κατά μία έννοια ανάγεται στη συμπεριφορά που έδειξε σαν νικητής πολέμαρχος ο Μέγας Αλέξανδρος. Ενώ διασφάλιζε τη νίκη του, παράλληλα εξασφάλιζε-αν το βοηθούσε η αντίπαλη πλευρά-και το σεβασμό του αντιπάλου χωρίς να προσφεύγει σε πράξεις εκδίκησης τέτοιες και τόσο κραυγαλέες που να δείχνουν τυραννική πρόθεση του νέου κατακτητή νικητή. Υπάρχει ακριβώς το θρυλικό απόσπασμα που περιγράφει ο Πλούταρχος, για το πόσο βασιλικά συμπεριφέρθηκε ο Μεγαλέξαντρος στην οικογένεια του νεκρού στη μάχη βασιλιά των Περσών Δαρείου, που αφού τους δέχτηκε με τιμές στην πολεμική σκηνή του έδωσε εντολή να επιτραπεί να επιστραφεί το νεκρό σώμα του Πέρση βασιλιά και όχι μόνο αυτό αλλά και να ταφεί με τις βασιλικές τιμές που θα άρμοζαν σαν ηγέτη του λαού του. Κάτι τέτοιες συμπεριφορές ουσιαστικά περιέχουν εν σπέρματι τις πρώτες έννοιες αυτού που σήμερα έχει διαμορφωθεί σε αυτό που το Διεθνές Δημόσιο Δίκαιο αποκαλεί “Το Δίκαιο του Πολέμου”

Diego Velasquez: Η παράδοση της Μπρέντα. Ο εμβληματικότερος πίνακας στην ιστορία της ζωγραφικής παράστασης της ευγένειας του νικητή απέναντι στο νικημένο.

Για να γυρίσουμε  λοιπόν στο θέμα της εικονογραφικής αναπαράστασης της παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον τότε Τούρκο Διοικητή της στις Ελληνικές Αρχές-που τις εκπροσωπούσε ο διάδοχος τότε Κωνσταντίνος-και της όλης τάξης και ευγένειας που χαρακτηρίζει την τελετή παράδοσης, αυτός που καθιέρωσε πρώτος αυτή την εικονογραφική αντίληψη μιας πολιτισμένης παράδοσης-παραλαβής ανάμεσα στον ηττημένο και το νικητή, είναι ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Ντιέγκο Βελάσκουεθ ( Diego Velasquez 1599-1660). Ουσιαστικά σ’αυτόν τον εμβληματικό, μνημειακών διαστάσεων-πάνω από τριάμισυ μέτρα πλάτος- πίνακα, την “Παράδοση της Μπρέντα” ή όπως πολύ παραστατικά είναι γνωστότερος στους ίδιους τους Ισπανούς:” Las Lanzas” ,Οι Λόγχες” λόγω των νικητήρια ορθωμένων λογχών στο δεύτερο πλάνο, ο Βελάσκουεθ έδειξε το είδος της διαισθητικής εξυπνάδας που σήμερα είναι γνωστή σαν συναισθηματική νοημοσύνη. Δηλαδή πέρα από το να οργανώσει το εικονογραφικό του θέμα με άψογο τρόπο και πέρα από την δεξιοτεχνική εκτέλεση κάθε μέρους της επίπονης αυτής και χρονοβόρας διαδικασίας-σύνθεση, σχεδίαση, χρωματισμός-είχε την ευφυΐα να μην προσφύγει στα εύκολα και ανά πάσα στιγμή αυτόματα ανακαλούμενα κλισέ του τροπαιοφόρου νικητή αλλά να χειριστεί το θέμα με τη διάκριση και την αισθηματική λεπτότητα ενός δραματουργού χαμηλών τόνων.

Η ευγενέστερη συνάντηση νικητή και ηττημένου: Ο εκπρόσωπος των νικητών Αμβρόσιος Σπίνολα-δεξιά με τη στραταρχική ράβδο στο χέρι-χωρίς ίχνος νικητήριας αλαζονείας και με απλωμένο χέρι συμπάθειας στον ώμο του αντιπάλου του, δέχεται τη συμβολική παράδοση των κλειδιών της ολλανδικής πόλης της Μπρέντα από τον αμήχανο αλλά ακόμη αξιοπρεπή ηττημένο Μαυρίκιο του Νασσάου.

Ο ιδιοφυής Βελάσκουεθ διαχειρίστηκε πράγματι με απίστευτη ψυχολογική λεπτότητα ένα συμβάν που ο ίδιος δεν έζησε και που οι συμβάσεις της εποχής καλούσαν σε εντελώς διαφορετική διαπραγμάτευση του. Η Ιστορία τον δικαίωσε σ’αυτή του τη διάκριση. Η Μπρέντα τελικά γύρισε στους Ολλανδούς λίγα χρόνια μετά το θάνατο του. Σκεφθείτε να είχε διαχειριστεί το θέμα με όλο εκείνο το γνώριμο στόμφο, όπου τον νικητή τον ραίνουν με φωτοστέφανα πολεμικής δόξας μισόγυμνες ελκυστικές Νίκες και όπου ο ηττημένος βρίσκεται ταπεινωμένος και δεμένος χειροπόδαρα σε μια ανελέητη επίδειξη ανόητης και ματαιόδοξης πολεμικής προπαγάνδας. Αυτό το εικονογραφικό προηγούμενο του Βελάσκουεθ έγινε πια εικονογραφική κατάκτηση. Εμπεδώθηκε ακόμη και στον τελευταίο λαϊκό εικονογράφο-όπως ο δικός μας που αναπαρέστησε όλες τις νικητήριες καταλήξεις των Βαλακανικών Πολέμων με τον ίδιο ευγενικό τρόπο.

Παράδοση της Πόλης των Ιωαννίνων από τον Τούρκο Διοικητή της στο Διάδοχο Κωνσταντίνο. Λαϊκή λιθογραφία της εποχής. Προσέξτε ότι διατηρείται σε τόσο υψηλό βαθμό η αξιοπρέπεια του ηττημένου ώστε να παραδίδει έφιππος και με μόνο με μια συμβολική κλίση της κεφαλής μπρος στον νικητή.

Υ.Γ. Τη στιγμή που όλοι οι Έλληνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Επικράτειας χαίρονται και γιορτάζουν για την επέτειο των 100 χρόνων ελεύθερης ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Θεσσαλονίκης, μία μόνο φωνή-παράφωνη ακούστηκε: αυτή του απελπιστικά μόνου Στέφανου Μάνου. Λένε πως τον κακό άνθρωπο από αυτό τον ξεχωρίζεις: όταν δεν θέλει να συμμετάσχει σε μια γενική χαρά.

Η μοχθηρία έχει επώνυμο και είναι πάντα εχθρική στη χαρά του κόσμου. Στέφανος Μάνος: στάθηκε πάντα απέναντι στο λαό και είδε την πολιτική όχι σαν υπηρεσία προς το λαό αλλά σαν εξυπηρέτηση ενός ανοικονόμητου αλαζονικού υπερεγώ.

Επικρίνει λοιπόν αυτός ο αχαρακτήριστος τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 100χρονα της Ελεύθερης Ελληνικής Θεσσαλονίκης που την νοσταλγεί-ναι μα το Θεό, έτσι αναφέρει στην ανακοίνωση του απο-κόμματος του!-όπως ήταν την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Πάρτονε στη χαρά σου να σου ψάλλει τον επικήδειο!

Αυτό που λείπει δεν το αφαίρεσε η φαντασία

Πού είναι ο τραπεζοκόμος να τα μαζέψει;

Πίνακες εγκατάλειψης, παρατημένες ζωγραφιές, κάπως έτσι αποκαλεί τις ψηφιακές επεξεργασίες διάσημων πινάκων της Ιστορίας της Τέχνης ο Ούγγρος ψηφιακός καλλιτέχνης Bence Hajdu (http://www.behance.net/bencehajdu). Διαλέγει εμβληματικά έργα συνήθως, που έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στο DNA της μνήμης της ανθρωπότητας και αφαιρεί από αυτά κάθε ανθρώπινη παρουσία. Το πρώτο έργο που είδα ήταν ο “Μυστικός Δείπνος” του Leonardo da Vinci, η πιο εμβληματική εικόνα του Χριστιανισμού. Η ιδέα είναι ευφυής γιατί, αμέσως όπως δεις την εικόνα, δημιουργούνται φοβεροί συνειρμοί. Η φαντασία καλπάζει για το ποια μπορεί είναι η τύχη των πρωταγωνιστών του πασίγνωστου δράματος. Το σενάριο μοιάζει να ξαναγράφεται! Προφανώς ένα τέτοιο έργο τέχνης είναι ιδέα, είναι σύλληψη που έχει σαν βάση της ένα προηγούμενο έργο τέχνης και δεν έχει να κάνει με την δημιουργική αντίληψη που παράγει το πρώτο έργο τέχνης και που τελικά  ήταν η αφορμή της δεύτερης ιδέας, της ψηφιακής. Όσο ο ευφυής ψηφιακός καλλιτέχνης προχωράει στην εξέλιξη του σχεδίου του, τόσο οι επόμενες εικόνες πέφτουν  περισσότερο στο επίπεδο του διασκεδαστικού παιχνιδιούι και χάνουν τη βαρύτητα της πρώτης εντύπωσης. Καμιά φορά βέβαια βρίσκει μια πρόσθετη ιδέα και την καταθέτει-όπως η όντως ευφυής εγκατάλειψη του μανδύα της Παναγίας του Ευαγγελισμού πάνω στο σκαμνάκι, από την τοιχογραφία του Φρα Αντζέλικο, αφήνοντας μας έτσι κάποιο περιθώριο ακόμη και για βέβηλα ασεβείς, σκαμπρόζικους συνειρμούς.

Η εντύπωση λοιπόν εξαντλείται αρκετά γρήγορα-το διασκεδαστικό μέρος ουσιαστικά βρίσκεται πια στο πoια έργα τέχνης θα επιλέξει και αν στην επιλογή αυτή υπάρχει κάποιο στοιχείο που να ενοποιεί τις εικόνες πέρα από την αφαίρεση της ανθρώπινης παρουσίας. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει πολύ χρήσιμη αυτή την εικαστική ιδέα του ψηφιακού μας καλλιτέχνη και που μπαίνει στον πυρήνα της καλλιτεχνικής δημιουργίας: την κατασκευή του έργου τέχνης. Αυτό που αποκαλύπτεται με την ψηφιακή επεξεργασία είναι ο σκελετός του έργου τέχνης. Ουσιαστικά αυτό που παραμένει είναι η βάση πάνω στην οποία ο δημιουργός του αρχικού, του πρωτότυπου έργου τέχνης έβαλε τις μορφές του. Μέχρι τώρα αυτό το είχαμε ή από τα προσχέδια του δημιουργού ή μέχρι πριν λίγο καιρό από τεχνικές ακτινογράφησης των έργων τέχνης-υπάρχουν πολλές και καθεμιά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό. Με την ψηφιακή επεξεργασία τα πράγματα ξεδιαλύνουν με έναν μαγικά εύκολο τρόπο και κατανοούμε απόλυτα τη δομή του έργου τέχνης άμεσα,σχεδόν αυτοστιγμεί.

Υπάρχει λόγος να βγαίνει ο ήλιος σε έναν πλανήτη που δεν τον κατοικεί καμιά ζωή; Ο Κλωντ Λορραίν παρόλο ότι ήταν ένας συστηματικός τοπιογράφος και μόνο-λέγεται ότι οι ανθρώπινες φιγούρες που ζουν στα τοπία του δεν είναι καν δικές του-παρόλα αυτά τελικά φρόντιζε η ανθρώπινη παρουσία να είναι αισθητή σε κάθε έργο του, όπως εδώ με το πολύβουο λιμάνι μιας ειδυλλιακής εξωτικής αρχαιότητας.

Κάπως έτσι πρέπει νάταν ο πίνακας πριν ο ίδιος ο ζωγράφος ή άλλος, εξειδικευμένος συνεργάτης του, στο εντελώς τελευταίο στάδιο της δημιουργίας του, προσθέσει τις ανθρώπινες φιγούρες. Ο πραγματικός, ο αληθινός, ο αυθεντικός Κλωντ Λορραίν είναι αυτός!

Κυριακή Προσευχή(έξω απ’το Χυτήριο-με την Αυγούλα!)

Γονατείστε, κλίνετε με ταπείνωση το κεφάλι χαμηλά ή στρέψτε το προς το εικόνισμα του Χριστού και επαναλάβετε τα παρακάτω λόγια με τη δέουσα κατάνυξη που επιβάλλει κάθε κείμενο που έρχεται συμπαραστάτης στον αγώνα του Χριστού για την σωτηρία, μέσω της εξύψωσης, του ανθρώπινου γένους.

“Πουστράκι τελειώνετε, κατάλαβες;

Τελειώνουν τα πουστράκια.

Άντε κωλομπήχτες, μαλάκες ηθοποιοί του κώλου, ε μαλάκες ηθοποιοί του κώλου.

Κοίτα πουτανάκι, έρχεται η ώρα σου.

Τράβα ρε, τράβα, έρχεται η ώρα σου.

Έρχεται και η Αστυνομία σας φυλάει τα κωλαράκια, αφού σας τα γαμάνε που σας τα γαμάνε οι Πακιστανοί ρε.

Αδερφές ξεσκισμένες.

Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες, ε γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες.”

Τα πνευματικά δικαιώματα αυτής της Κυριακής Προσευχής, του νέου μαχητικού τρόπου να υπερασπίζεται κανείς το Σώμα του Χριστού, ανήκουν στο αγλάισμα της χριστιανοπρέπειας και του στρατευμένου Χριστιανισμού Ηλία Παναγιώταρο, βουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Υ.Γ. Η Εκκλησία πήρε θέση ή βολικά λούφαξε πάλι στη σιωπή της; Έτσι θέλει να υπερασπίζονται το όνομα και το Σώμα του Χριστού; Νιώθει ή όχι προσβεβλημένη από μια τέτοια υπεράσπιση;